ความตรงไปตรงมามักทำให้คนเราตั้งตัวไม่ทัน ในแววตาของเว่ยชวนนอกจากความกังวลแล้วยังมีอารมณ์บางอย่างที่คลุมเครือ ซึ่งเมิ่งถังเองก็อ่านไม่ออก
การจ้องตาใครสักคนนาน ๆ ก็น่าอึดอัดอยู่เหมือนกัน เมิ่งถังเบือนสายตาหลบ แล้วถามเว่ยชวนว่า "ทำไมนายถึงไปหาซูเหมี่ยนล่ะ"
เว่ยชวนอธิบายให้เธอฟังว่า "ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากรบกวนเขา แต่ซูเหมี่ยนยินดีเปิดเผยภาพถ่ายที่ถ่ายร่วมกันในงานงานแลกเปลี่ยน มันพิสูจน์ได้ว่าเย็นวันศุกร์เธอไปที่ไหนมา หลังจากฉันอธิบายเรื่องราวให้เขาฟัง เขาก็เต็มใจช่วยเธอมาก"
"วันนี้เขาออกจากเมือง Z ไปเยี่ยนชิงแล้ว ถ้านายช้าไปอีกนิด คงคลาดกันแน่" เมิ่งถังหยั่งเชิงอย่างเนียน ๆ
"จะพลาดได้ยังไง ผมรออยู่ที่หน้าโรงแรมทั้งคืน" เว่ยชวนเผลอหลุดปากพูดเร็วขึ้น เปิดเผยทุกอย่างออกมาจนหมด
เมิ่งถังมองเขา แล้วก็หลุดหัวเราะเบา ๆ "ฉันรู้อยู่แล้วว่านายรอทั้งคืน"
วันเสาร์ ตอนที่เธอกับเว่ยชวนเดินเล่นที่ถนนเหล่าฟู่ เธอเคยเอ่ยถึงซูเหมี่ยนว่าวันจันทร์ถึงจะออกเดินทาง
เว่ยชวนไม่มีช่องทางติดต่อเธอ ได้แต่เฝ้ารอเหมือนกระต่ายรอตอไม้
เมื่อได้รับน้ำใจจากคนอื่น เมิ่งถังก็จดจำเอาไว้ในใจ จึงถามต่อว่า "เมื่อคืนนายออกไปได้ยังไง"
เว่ยชวนลังเล คิดจะโกหกอีก แต่เมิ่งถังมองออกในพริบตา สั่งให้เขาพูดความจริง
"…ปีนกำแพงออกมา"
"…" เมิ่งถังตกตะลึงไปชั่วขณะ "นั่นมันผิดกฎนะ ถ้าโค้ชนายรู้เข้า โดนทำโทษแน่"
"ผมรู้" เว่ยชวนปลอบเธอเสียงเบา "ไม่เป็นไรนะ ผมหลบกล้องวงจรปิดแล้ว ออกมาทางสนามบาสเกตบอลร้างน่ะ"
เมิ่งถังเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามสิ่งที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอดว่า "นายชอบทำตัวมีน้ำใจกับเพื่อนแบบนี้ตลอดเลยเหรอ"