เมิ่งถังลุกพรวดขึ้น สวีเฮ่อชิงเดินอ้อมฉากกั้นมา พร้อมกับที่เซี่ยหลิงอินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ปรากฏตัวให้เห็น
ซวยแล้ว! ได้ยินกันหมดเลยเหรอ?
“เฮ้ย!” ฉือหลานเบียดเข้ามา จับไหล่ทั้งสองข้างของเมิ่งถังเขย่าเบาๆ “เมิ่งถัง นายมีคนที่ชอบแล้วเหรอ?”
เซี่ยหลิงอินครางในลำคอ “เว่ยชวนรู้ แต่พวกเราไม่รู้สินะ หืม?”
“แล้วจะสารภาพรักด้วยเหรอ?” หยางเข่อถามต่อทันที “หรือว่าข่าวลือนั่นจะเป็นเรื่องจริง?”
“ข่าวลืออะไร?” เมิ่งถังกับเว่ยชวนถามออกมาพร้อมกัน
เซี่ยหลิงอินเลื่อนสายตาไปมอง ถามเว่ยชวนว่า “ตอนเมิ่งถังบาดเจ็บ นายเป็นคนพาไปโรงพยาบาลใช่ไหม?”
“ใช่” เว่ยชวนยอมรับ “วันนั้นฉันจะกลับบ้านไปกินข้าว บังเอิญเห็นเข้า จะให้เห็นแล้วไม่ช่วยก็ไม่ได้”
เซี่ยหลิงอิน “ตอนพวกเรามาถึง ได้ยินคนแถวหน้าหอหญิงคุยกันเรื่องนายกับเมิ่งถัง เดากันใหญ่เลยว่าสองคนนั่นคบกันหรือยัง”
“อะไรนะ?” เว่ยชวนคิดว่าไร้สาระมาก “ทำไมถึงมีเรื่องคุยแบบนี้ด้วย?”
เซี่ยหลิงอิน “นั่นก็น่าจะถามนายไม่ใช่เหรอ?”
เว่ยชวนอัดอั้นตายใจ “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย?”
“หรือเป็นเพราะฉันขึ้นรถนาย?” เมิ่งถังเดา “แล้วก็ก่อนหน้านี้นายพาฉันไปโรงพยาบาล ก็มีคนเห็นเยอะแยะ”
เว่ยชวนคิดว่ามีทางเป็นไปได้ เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “แค่เรื่องซุบซิบ ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก หิวจะแย่แล้ว นั่งลงคุยกันดีไหม?”
สวีเฮ่อชิงมองเว่ยชวนด้วยแววตาลึกซึ้งก่อนจะนั่งลงข้างเขา
เมิ่งถังก็พูดขึ้นบ้าง “พวกเธอดูหน่อยว่าต้องการเพิ่มกับข้าวอีกไหม”
สวีเฮ่อชิงไม่ได้ดูเมนู สั่งตรงๆ เลยว่า “มีกุ้งไหม? ถ้าไม่มี เพิ่มกุ้งมาหนึ่งจาน แบบไหนก็ได้”
เมิ่งถังรีบบอกพนักงานให้จด