ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 34 นั่นมัน... เมิ่งถัง

7 นาที· 1.7K คำ

สวีเฮ่อชิงมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปด้วยความตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไอ้เว่ยชวนมันกำลังจะทำอะไรกันแน่?

เขาเองก็ไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้ แล้วจู่ ๆ มันจะมายึดสายรัดข้อมือของเมิ่งถังไว้ทำไม?

"โค้ช ผมขอออกไปโทรศัพท์หน่อย ด่วนมาก"

เสียงของเว่ยชวนก้องไปทั่วโรงยิม พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งออกไปทางประตูข้าง

ขณะที่เมิ่งถังกำลังเหม่อลอย ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามา

เซี่ยหลิงอินเข้ามาเปลี่ยนรองเท้า พลางถามไปด้วยว่า "คืนนี้เธอมาเร็วดีนะ อาบน้ำแล้วเหรอ?"

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เมิ่งถังตอบรับเบา ๆ คลุมเสื้อคลุม แล้วบอกกับเซี่ยหลิงอินว่า "ฉันขอออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียงนะ"

ปิดประตูระเบียงลงเบา ๆ เมิ่งถังกดรับสาย

ปลายสายเงียบไปห้าวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษด้วย สายรัดข้อมือที่เธอให้สวีเฮ่อชิง มันอยู่ที่ฉัน"

เมิ่งถังหัวเราะเบา ๆ หัวเราะเยาะความยินดีปรีดาและเขินอายของตัวเองในตอนนั้น

เธอถามว่า "ทำไม?"

เว่ยชวนจะบอกได้ไหมว่าตอนนั้นเขาใจอ่อนไม่กล้าบอก ถูกอะไรบางอย่างดลใจ?

ไม่ได้ ถ้าพูดไปเมิ่งถังต้องรู้สึกอับอายแน่ ดังนั้นเขาจึงต้องโยนสาเหตุให้เป็นความผิดของตัวเอง

"ฉันชอบสายรัดข้อมือนั่นของเธอ" เว่ยชวนหัวเราะแหย ๆ "จะคืนไป ๆ มา ๆ ก็ยุ่งยาก แต่เพราะมัวซ้อมเลยลืมไป ตอนนี้ฉันจะโอนเงินให้เธอทันที"

เขาคิดอยู่นาน รู้สึกว่ารอให้แกะสลักไม้ชิ้นเล็ก ๆ เสร็จก่อน แล้วค่อยใช้มันเป็นข้ออ้างตีเป็นเงินสดให้เธอดีกว่า

แต่ไม่คิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ก่อน

"ไม่ต้องหรอก ให้เธอแล้ว"

เมิ่งถังไม่ใช่คนโง่ เป็นเธอเองที่คิดไปเอง ตอนนั้นเว่ยชวนไม่ได้บอกเลยว่าสวีเฮ่อชิงรับสายรัดข้อมือไปแล้ว

"เดี๋ยวก่อน" เว่ยชวนได้ยินว่าเธอจะวางสาย จึงรีบห้าม "ฉันซ้อมเสร็จตอนสามทุ่มครึ่ง ตอนนั้นเธอลงมาข้างล่างหน่อยได้ไหม?"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป