สวีเฮ่อชิงมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปด้วยความตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ไอ้เว่ยชวนมันกำลังจะทำอะไรกันแน่?
เขาเองก็ไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้ แล้วจู่ ๆ มันจะมายึดสายรัดข้อมือของเมิ่งถังไว้ทำไม?
"โค้ช ผมขอออกไปโทรศัพท์หน่อย ด่วนมาก"
เสียงของเว่ยชวนก้องไปทั่วโรงยิม พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งออกไปทางประตูข้าง
ขณะที่เมิ่งถังกำลังเหม่อลอย ประตูห้องพักก็ถูกผลักเข้ามา
เซี่ยหลิงอินเข้ามาเปลี่ยนรองเท้า พลางถามไปด้วยว่า "คืนนี้เธอมาเร็วดีนะ อาบน้ำแล้วเหรอ?"
โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เมิ่งถังตอบรับเบา ๆ คลุมเสื้อคลุม แล้วบอกกับเซี่ยหลิงอินว่า "ฉันขอออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียงนะ"
ปิดประตูระเบียงลงเบา ๆ เมิ่งถังกดรับสาย
ปลายสายเงียบไปห้าวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษด้วย สายรัดข้อมือที่เธอให้สวีเฮ่อชิง มันอยู่ที่ฉัน"
เมิ่งถังหัวเราะเบา ๆ หัวเราะเยาะความยินดีปรีดาและเขินอายของตัวเองในตอนนั้น
เธอถามว่า "ทำไม?"
เว่ยชวนจะบอกได้ไหมว่าตอนนั้นเขาใจอ่อนไม่กล้าบอก ถูกอะไรบางอย่างดลใจ?
ไม่ได้ ถ้าพูดไปเมิ่งถังต้องรู้สึกอับอายแน่ ดังนั้นเขาจึงต้องโยนสาเหตุให้เป็นความผิดของตัวเอง
"ฉันชอบสายรัดข้อมือนั่นของเธอ" เว่ยชวนหัวเราะแหย ๆ "จะคืนไป ๆ มา ๆ ก็ยุ่งยาก แต่เพราะมัวซ้อมเลยลืมไป ตอนนี้ฉันจะโอนเงินให้เธอทันที"
เขาคิดอยู่นาน รู้สึกว่ารอให้แกะสลักไม้ชิ้นเล็ก ๆ เสร็จก่อน แล้วค่อยใช้มันเป็นข้ออ้างตีเป็นเงินสดให้เธอดีกว่า
แต่ไม่คิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ก่อน
"ไม่ต้องหรอก ให้เธอแล้ว"
เมิ่งถังไม่ใช่คนโง่ เป็นเธอเองที่คิดไปเอง ตอนนั้นเว่ยชวนไม่ได้บอกเลยว่าสวีเฮ่อชิงรับสายรัดข้อมือไปแล้ว
"เดี๋ยวก่อน" เว่ยชวนได้ยินว่าเธอจะวางสาย จึงรีบห้าม "ฉันซ้อมเสร็จตอนสามทุ่มครึ่ง ตอนนั้นเธอลงมาข้างล่างหน่อยได้ไหม?"