“เดี๋ยวฉินอวิ๋นมาแล้ว พวกนายอย่าพูดจี้ใจดำเขาล่ะ เข้าใจไหม?” เส้าเหยียนเหลือบมองจางคัง “โดยเฉพาะนาย ฉันรู้ว่าสมัยมหาวิทยาลัยนายกับฉินอวิ๋นไม่ค่อยถูกกัน แต่ทุกคนเรียนจบกันหมดแล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นก็ผ่านไปนานแล้ว”
จางคังผอม แต่สูงมาก สูงถึง 190 เซนติเมตร หน้าตาธรรมดา แต่งตัวเนี้ยบเสียจนดูมันเงา หวีผมเป็นทรงผู้ใหญ่เต็มตัว
พอได้ยินเส้าเหยียนพูดแบบนั้น เขาก็เบ้ปาก “หย่ากันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย เอามาเป็นหัวข้อคุยเล่นก็ไม่เห็นเป็นไร”
“นายยังจะพูดอีก...”
จางคังรีบหุบปาก ทำท่ารูดซิปปิดปาก
เซี่ยเวยเวยที่นั่งข้างเส้าเหยียนถามด้วยความสงสัย “ทำไมเขาถึงหย่ากับซ่งหยาล่ะ? บ้านซ่งหยาฐานะดี แถมยังมีทะเบียนบ้านปักกิ่ง ต่อไปลูกจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังง่ายขึ้นเยอะ”
เฉินจื่ออี้ยักไหล่ “ใครจะรู้ล่ะ ฉันลองถามพวกที่ปักกิ่งดูแล้ว พวกนั้นบอกแค่ว่าหย่ากันก็ดีแล้ว ฉินอวิ๋นใช้ชีวิตไม่มีความสุข”
“ฮ่า ๆ!” จางคังหัวเราะ “ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเพียรพยายามไขว่คว้ามาเองหรอกเหรอ”
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู ไม่นานก็เห็นคนสี่คนทยอยเดินเข้ามา
ซูหวน เฟ่ยข่าย และเฮ่อตงต่างก็อยู่หางโจว พวกเขานัดกินข้าวกันเป็นประจำ จึงไม่มีอะไรให้พูดถึงมากนัก ส่วนฉินอวิ๋นทำให้ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เพราะเขาดูสดใสมีชีวิตชีวา ไม่ได้ซึมเซาอย่างที่พวกเขาคิดไว้เลย
“ฉินอวิ๋น” “สุดหล่อฉิน” “ฉินอวิ๋น”
เซี่ยเวยเวย เส้าเหยียน และเฉินจื่ออี้ทักทายเขา มีเพียงจางคังที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วแค่พยักหน้าให้
ไม่นานทุกคนก็นั่งลง แล้วเริ่มพูดคุยกัน
ส่วนใหญ่คุยกันเรื่องสถานการณ์การทำงานในหางโจวช่วงนี้ หรือไม่ก็เรื่องปัญญาประดิษฐ์อะไรทำนองนั้น ฉินอวิ๋นแทบไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้ ต่อให้ถูกถาม เขาก็ตอบส่ง ๆ ไปสองสามคำ
วันนี้หน้าที่หลักของเขาคือมาเป็นเพื่อนซูหวน จุดประสงค์ก็เพื่อกั้นที่นั่งระหว่างซูหวนกับเฮ่อตง
ตอนนี้ถือว่าทำได้ดีมาก เพราะเฮ่อตงมองเขาด้วยแววตาเป็นปฏิปักษ์อย่างเห็นได้ชัดแล้ว
แต่ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่กันหมด เรื่องแค่นี้ยังไม่ถึงขั้นทำให้แตกหักกัน