ราวเก้าโมง ซูหวนตื่นขึ้นมา จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้ จึงหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู แต่กลับไม่เห็นข้อความจากฉินอวิ๋นสักข้อความ เธอจึงรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที
เธอนั่งอยู่ข้างเตียง พลางยิ้มขื่น ๆ แล้วตบแก้มตัวเองเบา ๆ “ซูหวน ตั้งสติหน่อย อย่าทำตัวเหมือนคนคลั่งรักสิ เธออายุ 27 แล้วนะ”
หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอก็พบว่าในตู้เย็นไม่มีผักเหลือแล้ว จึงสั่งของผ่านแอปติงตงทันที
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงกริ่งก็ดังขึ้นหน้าประตู ซูหวนเปิดประตู รับถุงพลาสติกจากไรเดอร์ของติงตง แล้วกล่าวขอบคุณ ขณะที่กำลังจะปิดประตู เธอก็เห็นกล่องอีกใบวางอยู่ข้างประตู
“พัสดุของใครน่ะ? ส่งผิดหรือเปล่า?”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกล่องขึ้นมา แล้วพบว่าข้างในมีกล่องเครื่องประดับเล็ก ๆ กับกระดาษโน้ตหนึ่งแผ่น
“ฉันไปก่อนนะ ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับเธอ หัวหน้าห้องซู”
หัวใจซูหวนเต้นแรง เธอรีบวางถุงผักลง แล้วหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเปิดออก กระต่ายหยกสีเขียวอ่อนตัวหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า
มันเป็นกระต่ายหยกตัวกลมป้อม ลำตัวเป็นวงรีอวบอิ่ม เส้นสายโค้งมน ไม่มีเหลี่ยมมุมแม้แต่น้อย หูเล็ก ๆ แนบอยู่บนหัว มีเพียงเส้นเรียบง่ายไม่กี่เส้นที่ใช้วาดดวงตา ทำให้ดูน่ารักซื่อ ๆ
ส่วนบนของจี้เว้นช่องโค้งไว้สำหรับร้อยเชือกโดยเฉพาะ ประกอบกับเชือกถักสีแดงและลูกปัดหินโมราแดงหนึ่งเม็ด ทำให้สีสันสดใสสะดุดตา
ซูหวนเผยรอยยิ้มออกมาทันที ก่อนกลับเข้าห้องนอนแล้วโทรหาฉินอวิ๋น
โทรศัพท์ดังเพียงสองครั้งก็มีคนรับสาย
“ฮัลโหล ชอบของขวัญไหม? ถึงจะดูเหมือนไม่ได้แกะสลักอะไรมาก แต่จริง ๆ แล้วทำยากกว่าเดิมเยอะ ฉันลงแรงไปตั้งมาก”
เสียงหัวเราะร่าเริงของฉินอวิ๋นดังมาตามสาย ซูหวนตอบอย่างดีใจว่า “อื้ม ชอบสิ นึกไม่ถึงว่านายยังจำได้ว่าฉันเกิดปีเถาะ”
“ฮ่า ๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่ ทั้งห้องเธออายุน้อยที่สุด จะลืมได้ยังไง”
“ตอนนี้นายอยู่บนทางด่วนแล้วเหรอ?”
“ผ่านจุดพักรถเส้าซิงมาแล้ว อีกไม่นานก็ถึงอวี๋เหยา”
ซูหวนลูบจี้กระต่ายหยกในมือ ใจหนึ่งก็อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคุยกันทางโทรศัพท์ เธอก็ยังยั้งใจไว้ได้ จึงถามเพียงว่า “นายจะกลับหางโจวอีกเมื่อไหร่?”