ตอนเช้าฉินอวิ๋นรอซูหวนอยู่ในรถเป็นชั่วโมง พอตอนเที่ยงซูหวนก็รอฉินอวิ๋นอยู่ในรถเป็นชั่วโมงเหมือนกัน
เห็นฉินอวิ๋นทำหน้าระรื่น ซูหวนก็กลอกตาใส่ “นายตกหลุมอยู่หรือไง ถึงได้ไปนานขนาดนั้น”
ฉินอวิ๋นหัวเราะลั่น ไม่ได้อธิบายอะไร อย่างน้อยก็พูดไม่ได้หรอกว่าเขาไปตามหานกมา เขาเก็บกล้องให้เรียบร้อยแล้วขึ้นนั่งตรงที่นั่งคนขับ ฉินอวิ๋นพอใจกับรางวัลภารกิจครั้งนี้มาก
【ทำภารกิจเช็กอินสำเร็จ ได้รับรางวัลสุ่ม ทักษะแกะสลัก +1】
【ทักษะแกะสลัก เลเวล 1: มีดแกะสลักเคลื่อนไหวตามใจ ปั้นแต่งสรรพสิ่งได้ เพียงลงมีดเดียวก็เผยฝีมือ】
เดิมทีเพราะทักษะงานไม้ เขาจึงพอมีความรู้เรื่องงานแกะสลักไม้อยู่บ้าง ตอนนี้ยิ่งก้าวกระโดดไปถึงระดับปรมาจารย์ในศาสตร์การแกะสลัก ไม่ว่าจะเป็นงานแกะสลักไม้ หยก หิน หรือเมล็ดพืช ล้วนทำได้ในระดับที่เหลือเชื่อ
ตอนนี้แค่ยื่นหินให้เขาสักก้อน เขาก็แกะสลักลวดลายงดงามออกมาได้ง่าย ๆ
อีกเหตุผลที่ทำให้เขาดีใจก็คือ การแกะสลักเป็นทักษะที่นำเสนอในวิดีโอได้ดีมาก ต่อให้ไม่ถ่ายอะไรเลย แค่ถ่ายตอนเขาแกะสลักก็เป็นคอนเทนต์ชั้นยอดแล้ว
ทักษะการแกะสลักไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะฝึกฝนได้ ในโต่วอินมีคนเก่งด้านนี้อยู่เพียงไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่มีฝีมือระดับเขา
ซูหวนบอกว่า “ฉันส่งตำแหน่งให้แล้ว แวะร้านเครื่องประดับก่อนนะ ฉันจะซื้อของสักอย่าง”
“ซื้อของขวัญให้เส้าเหยียนกับเฉินจื่ออี้เหรอ” ฉินอวิ๋นสตาร์ตรถ เหยียบคันเร่งจนรถพุ่งไปทางประตูทิศเหนือของพื้นที่ชุ่มน้ำซีซีอย่างรวดเร็ว
ซูหวนพยักหน้า “ฉันกับเส้าเหยียนสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พอมาอยู่หางโจวเหมือนกันก็ยังติดต่อกันบ่อย ๆ ตอนนี้พวกเขาหมั้นกันแล้ว ฉันก็ต้องให้ของขวัญสักชิ้นสิ”
“ให้เงินไปเลยก็ได้” ฉินอวิ๋นคิดว่าของขวัญอะไรคงสู้ให้เงินไม่ได้ ซื้อของไปก็ไม่แน่ว่าคนรับจะชอบ แต่เงินไม่เหมือนกัน
“เชยจัง”
ฉินอวิ๋นยิ้ม รถขับออกจากทางเข้าพื้นที่ชุ่มน้ำซีซี แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมายตามตำแหน่งที่ส่งมา
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงร้านหยกแห่งหนึ่ง ร้านมีขนาดไม่เล็ก พนักงานขายในร้านมีสี่ห้าคน ล้วนเป็นผู้หญิง