ซูหวนคว้าตัวฉินอวิ๋นไว้ทันที แล้วถามอย่างสงสัยว่า “นายจะเดินไปเดินมาทำไม นั่งอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรือไง?”
ฉินอวิ๋นยิ้ม “อยากดูว่าวันนี้จะถ่ายนกในพื้นที่ชุ่มน้ำซีซีได้กี่ชนิด”
“มีอะไรน่าถ่ายกัน” ซูหวนไม่เข้าใจ ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า “นั่งดี ๆ เลย เรามาคุยกันหน่อย”
ฉินอวิ๋นเห็นนกเด้าดินเหลืองตัวหนึ่งร่อนลงริมทะเลสาบ ก่อนจะกระพือปีกบินจากไป เขาอดคิดเสียดายไม่ได้
เขาวางกล้องลง แล้วหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้พับ “ว่ามาสิ อยากคุยเรื่องอะไร”
ซูหวนกลอกตาใส่เขา จากนั้นจึงพูดเนิบ ๆ ว่า “นายตั้งใจจะทำสื่อออนไลน์จริง ๆ เหรอ? สองวันนี้ฉันไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเอเจนซีดูแลอินฟลูเอนเซอร์หลายแห่งมา อินฟลูเอนเซอร์ 90 เปอร์เซ็นต์เป็นแค่คนเติมคอนเทนต์ให้แพลตฟอร์ม คนที่หาเงินได้จริง ๆ มีไม่มากหรอก”
“ก็ไม่แน่” ฉินอวิ๋นส่ายหน้า “ตอนนี้แค่คิดไว้เป็นทางเลือกหนึ่ง”
“นายต้องคิดให้ดีนะ” ซูหวนเอนหลัง เม้มปากมองนกหลายตัวที่บินมาทางริมทะเลสาบ “ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่แค่ยอดวิวก็ทำเงินได้แล้ว ถ้ารับงานโฆษณาดี ๆ ไม่ได้ แค่ถ่ายวิดีโออย่างเดียวหาเงินยากมาก เพราะงั้นบัญชีที่มีผู้ติดตามแล้วหลายบัญชีถึงค่อย ๆ หันไปไลฟ์ขายของกัน”
ฉินอวิ๋นมองเธออย่างประหลาดใจ สงสัยว่าทำไมถึงอุตส่าห์ไปหาข้อมูลมา แต่เรื่องนี้เขาเองก็ศึกษาอยู่บ้าง จึงไม่ได้ใส่ใจนัก เส้นทางสื่อออนไลน์ในช่วงเวลานี้เดินไม่ง่ายจริง ๆ แต่ถ้าเลือกทางได้ถูก ก็จะไปได้ง่ายกว่าทางอื่น
“อย่าคิดว่าอินฟลูเอนเซอร์บางคนหาเงินได้มากกว่าดารา อย่างหลี่เจียฉีหรือโต่งอวี่ฮุยอะไรพวกนั้น... แต่คนแบบนั้นมีอยู่ไม่กี่คน โดยเฉพาะบล็อกเกอร์วิดีโอบนโต่วอิน เท่าที่ฉันรู้ ต่อให้มีผู้ติดตามเยอะ ถ้ารักษาความสดใหม่ไว้ไม่ได้ ก็โดนคนเลิกสนใจได้ง่าย ๆ”
“ฉันรู้” ฉินอวิ๋นยกกล้องเล็งนกชายเลนตัวหนึ่งที่บินเข้ามา แล้วกดชัตเตอร์ “วงการอินฟลูเอนเซอร์ สุดท้ายแล้วคนที่จะไปได้ไกลต้องมีคอนเทนต์ที่ผลิตได้อย่างต่อเนื่อง ปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยได้ และสร้างความน่าเชื่อถือให้แบรนด์ตัวเองได้ ขอแค่รักษาสามอย่างนี้ไว้ ก็จะมีจุดแข็งที่ใครมาแทนไม่ได้”
“เข้าใจก็ดีแล้ว”