เรื่องซ่อมรถยังไม่รีบร้อน ฉินอวิ๋นเดินเล่นอยู่แถวนี้สักพัก ก่อนจะโทรหาน้าชาย
น้าชายของฉินอวิ๋นชื่อหูจวิน เพิ่งอายุสี่สิบต้น ๆ ตัวไม่สูงนัก แต่กล้ามแน่น เป็นคนรู้จักใช้ชีวิตอย่างมีสีสัน ตอนเด็ก ๆ เขามักพาฉินอวิ๋นวิ่งเล่นไปทั่วภูเขา ถึงขั้นเปิดร้านค้าออนไลน์ รับจ้างขึ้นเขาไปขุดกล้วยไม้โดยเฉพาะ
ถึงจะได้เงินไม่มาก แต่น้าชายก็มีความสุขกับมัน
เพราะอายุไล่เลี่ยกัน ในบรรดาญาติฝั่งแม่ เขากับน้าชายจึงเป็นคู่ที่อายุใกล้กันที่สุด ปีนี้ฉินอวิ๋นอายุ 28 ส่วนน้าชายอายุ 41 ตอนฉินอวิ๋นเกิด น้าชายเพิ่งเข้าเรียนมัธยมต้นได้ไม่นาน
เป็นน้ากับหลาน แต่ดูเหมือนพี่น้องมากกว่า
“ฮัลโหล เสี่ยวอวิ๋น เห็นโพสต์ในวีแชตของนายแล้ว ตอนนี้อยู่หางโจวเหรอ?”
เสียงหัวเราะร่าเริงของหูจวินดังมาตามสาย
ฉินอวิ๋นหัวเราะตาม “น้า อยู่บนเรือก็มีสัญญาณด้วยเหรอ?”
“เดี๋ยวนี้ที่ไหนไม่มีสัญญาณล่ะ พูดเข้า นายจะกลับมาเมื่อไหร่? ฉันเพิ่งขึ้นฝั่งเมื่อวาน พักได้แค่ครึ่งเดือนก็ต้องขึ้นเรืออีกแล้ว”
“ฮ่า ๆ ฉันเพิ่งถึงบ้านนี่แหละ เลยโทรหา น้าบอกให้พวกน้ามากินข้าวเย็นด้วยกัน”
“กลับมาแล้วเหรอ?” น้ำเสียงหูจวินเต็มไปด้วยความยินดี ก่อนจะตอบตกลงทันที “ได้ งั้นรอหูตี๋เลิกเรียนตอนเย็นแล้วจะไปหา”
“โอเค งั้นฉันรออยู่บ้าน... เดี๋ยวก่อน วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอ ทำไมหูตี๋ยังไปเรียนล่ะ?”
“อยู่ม.3 แล้ว งานหนักมาก”
“จริงสิ” จู่ ๆ หูจวินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “ตอนนี้น้าเขยของนายไม่รับจ้างขนของแล้ว ช่วงนี้ไปขับรถรับส่งผ่านแอปแทน เรียกเขามาด้วยดีไหม จะได้ดื่มกันสักสองแก้ว”
“ได้ เดี๋ยวฉันโทรหาน้าเขยเลย”
วางสายจากหูจวินแล้ว ฉินอวิ๋นก็ขึ้นไปถามแม่ หูเฟินตอบว่า “ดีเลย คนเยอะ ๆ จะได้คึกคัก ให้ป้านายมาก่อนหน่อยก็ได้ ไม่งั้นคนเยอะขนาดนี้ แม่ทำคนเดียวไม่ไหวหรอก”
“ได้”
จากนั้นเขาก็โทรหาป้า คุยกันไม่กี่คำก็นัดเรื่องมื้อเย็นเรียบร้อย
ไม่ถึงชั่วโมง ป้าหูตันก็ขี่มอเตอร์ไซค์คันเล็กมาถึง พอเจอกันก็ต้องทักทายพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ คงเพราะได้ยินเรื่องหย่าของเขาจากแม่แล้ว ป้าจึงไม่ได้จงใจพูดถึงเรื่องนั้น