หลังแขกกลับไปก็ล่วงเลยถึงสองทุ่มกว่าแล้ว
ฉินอวิ๋นช่วยแม่เก็บกวาดบ้านจนเรียบร้อย จากนั้นแม่ลูกก็นั่งคุยกันบนโซฟาอีกพักใหญ่ กระทั่งราวสามทุ่มครึ่ง หูเฟินขยี้ตาพลางหาวแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้แม่ลางานให้ไหมลูก? แม่ยังมีวันลาพักร้อนเหลืออีกตั้งหลายวันนะ”
“แม่ ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมว่าจะเอามอเตอร์ไซค์คันนั้นออกมาซ่อมพอดี แม่ไปทำงานเถอะครับ”
“ได้!” หูเฟินไม่ได้ยืนกราน เธอลุกขึ้น “งั้นลูกรีบพักผ่อนนะ”
ฉินอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นไถโทรศัพท์ต่ออีกหน่อย กดถูกใจโพสต์ในหน้าโมเมนต์ให้เพื่อนสองสามคน แล้วค่อยไปอาบน้ำแปรงฟัน ก่อนกลับเข้าห้องพักผ่อน ผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มเพิ่งเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว สูดแล้วทำให้รู้สึกอุ่นใจ
คืนนั้นเขาหลับสบายมาก พอตื่นมาก็รู้สึกสดชื่นเต็มเปี่ยม หยิบโทรศัพท์มาดูก็เพิ่งจะไม่ถึงเจ็ดโมงครึ่ง แต่แม่ฝากข้อความในวีแชตไว้แล้วว่าออกไปทำงาน
พอเปิดประตูออกไป อาหารเช้าก็อยู่ในหม้อ ยังอุ่นอยู่เลย
ฉินอวิ๋นกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว ลงไปขยับร่างกายข้างล่าง แล้วเตรียมเริ่มงานวันนี้
ตามคำขอของฟางหนาน เขาจึงไม่ถ่ายวิดีโอแนวตั้งอีกต่อไป หลังปรับการตั้งค่าเรียบร้อยก็ตั้งกล้อง เล็งไปยังเลนส์แล้วเริ่มถ่ายเนื้อหาช่วงแรก
“สวัสดีทุกคน ผมฉินอวิ๋น...”
“...นี่คือมอเตอร์ไซค์ของพ่อผม ยี่ห้อยามาฮ่า จอดอยู่ตรงนี้มาสิบห้าปีเต็ม ๆ แล้ว ทุกคนดูสิ ฝุ่นจับหนาเตอะ อะไหล่หลายชิ้นเสื่อมสภาพไปหมดแล้ว...”
“...วันนี้ผมจะซ่อมรถคันนี้ใหม่ ให้มันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง...เรามาเริ่มจากถอดรถออกก่อน แล้วตรวจดูให้ละเอียดว่าตรงไหนต้องเปลี่ยนบ้าง...”
ฉินอวิ๋นเข็นมอเตอร์ไซค์ออกมาจากโกดัง แล้วเอาผ้าผืนใหญ่มาปูรองพื้น จากนั้นตั้งกล้องถ่ายจากหลายมุม ก่อนจะเริ่มอธิบายไปพลางถอดชิ้นส่วนไปพลาง
“ยามาฮ่า วายบี 125 คันนี้ เมื่อก่อนขี่แล้วเท่สุด ๆ เสียดายที่กาลเวลาเปลี่ยนไป ตอนนี้สนิมจับเต็มไปหมดแล้ว”
ยางรถใช้การไม่ได้มานานแล้ว ไม่มีทางเอาไปใช้ต่อได้ เขาจึงถอดออกแล้ววางไว้ข้าง ๆ ต่อมาก็เป็นชุดแฮนด์ น็อตรถเก่าคันนี้หลายตัวขึ้นสนิมจนติดแน่น เขาออกแรงอยู่ไม่น้อยกว่าจะขันมันออกมาได้