ฉินอวิ๋นยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนใจกล้าบ้าบิ่นที่มองอันตรายเป็นเรื่องไร้ค่า
เขามีเรื่องให้กังวลมากมาย
อย่างน้อยที่สุด ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา แม่จะทำยังไง? อีกอย่าง เขาหวงชีวิตตัวเองมาก กว่าจะมีระบบและได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ หากต้องมาตกลงไปจนร่างแหลกเหลวระหว่างทำภารกิจเช็กอิน ก็ไม่ต่างอะไรกับตายฟรี
แต่เขาก็กังวลอีกว่า หากไม่ทำภารกิจเช็กอิน ระบบจะยังมีภารกิจใหม่ปรากฏขึ้นมาอีกหรือเปล่า เขาพยายามสื่อสารกับระบบในใจแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าระบบนี้ไม่ได้ฉลาดอะไร นอกจากออกภารกิจเช็กอิน ก็ไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น
ไปก็กลัวตกลงมาตาย ไม่ไปก็กลัวระบบถูกทิ้งไว้แบบนี้
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ฉินอวิ๋นก็มีเรื่องให้กังวลเต็มไปหมด จนความรู้สึกผ่อนคลายในตอนแรกหายวับไป กลายเป็นเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา
ระหว่างที่ยังลังเลไม่ตกผลึก ช่วงบ่ายฉินอวิ๋นก็เผลอจ้องยอดเขาหยกจักรพรรดิขึ้นมา
เมื่อก้าวขึ้นบันไดหินขั้นสุดท้ายและยืนอยู่บนยอดเขา ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงแตะสันเขา
สายลมบนเขาพัดความสดชื่นมาด้วย หอบกลิ่นจาง ๆ ของสนและพืชพรรณมากระทบใบหน้า ความร้อนอบอ้าวและเหงื่อที่ชุ่มตัวจากการปีนเขาพลันถูกพัดหายไป
ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวอยู่ข้างศิลาจารึก ‘ห้าขุนเขาเป็นหนึ่ง’ มากมาย แต่ละคนถือกล้องถ่ายรูป ฉินอวิ๋นเงยหน้ามอง ภูเขาไท่ซานทั้งลูกอาบไล้ด้วยแสงสีทองอบอุ่นยามเย็น งดงามตระการตา
“สวยจริง ๆ!”
ฉินอวิ๋นทอดถอนใจ มองดวงอาทิตย์ที่แขวนอยู่ตรงปลายแนวเทือกเขาซึ่งทอดยาว แสงสีส้มแดงค่อย ๆ แผ่เป็นชั้น ราวกับกระดาษที่จุ่มสีไว้แล้วกำลังซึมกระจายออกไป
ในหุบเขายังมีเมฆบาง ๆ ลอยอยู่ไม่กี่สาย แสงทองจากอาทิตย์อัสดงสาดลงไป จนเมฆดูเหมือนริบบิ้นสีทอง
เขาไม่ได้เหนื่อยมากนัก เพราะร่างกายแข็งแกร่งจนเกินจินตนาการแล้ว หากแค่ปีนภูเขาไท่ซานยังทำให้เหนื่อยหอบ การปีนผาด้วยมือเปล่าก็คงไม่ต้องคิดถึง
ฉินอวิ๋นหันกล้องไปทางอาทิตย์อัสดงแล้วกดชัตเตอร์ เก็บภาพแสงสีแดงนั้นไว้