วันที่ 8 กันยายน เวลา 4:30 น. ฉินอวิ๋นลอบเข้าไปในเขตท่องเที่ยวอย่างเงียบเชียบ แล้วมาปรากฏตัวที่ก้นลำธารชิงถง ทางเหนือของผาช่านจื่อ
ที่นี่เต็มไปด้วยเศษหิน ก้อนหินขรุขระ และพุ่มไม้หนามรกทึบ ไม่มีอะไรอย่างดินหรือพื้นหญ้าให้ช่วยรองรับเลย หากพลัดตกลงมาระหว่างปีนเขา แทบไม่มีทางรอดชีวิต
แต่ตอนนี้เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนั้น
เขาเริ่มประกอบโดรนที่จุดปล่อยซึ่งเตรียมไว้ ใส่แบตเตอรี่คู่ที่ชาร์จเต็มแล้ว จากนั้นก็บินโดรนขึ้นไปยังตำแหน่งที่ต้องการให้ลอยนิ่งทีละลำ แล้วล็อกมุมกล้องไว้ ทั้งหมดมีโดรนสามลำ สองลำใช้เก็บภาพจากมุมที่ต่างกัน ส่วนอีกลำจะคอยตามเขาตลอดเวลา แถมยังสั่งงานง่าย ๆ ด้วยท่าทางมือได้ด้วย
ก็เพราะเทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าต้องจัดการถ่ายภาพทั้งหมดนี่คนเดียว คงไม่ง่ายเลย
โดรนที่ลอยอยู่ตรงหน้าเคลื่อนตามจังหวะกระโดดของฉินอวิ๋น ภาพจากกล้องจึงจับร่างของเขาไว้ได้ครบถ้วนแทบตลอดเวลา
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็สวมกล้องแอ็กชันไว้บนศีรษะ กดบันทึก แล้วตรวจสอบสัญญาณโทรศัพท์ในช่องอีกช่องของถุงชอล์กที่เอวอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา
จากนั้นเขาก็วอร์มร่างกายตรงนั้น ก่อนพูดกับกล้องด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สวัสดีทุกคน ฉันชื่อฉินอวิ๋น ตอนนี้อยู่ทางเหนือของผาช่านจื่อ บนภูเขาไท่ซาน ที่ก้นหุบเขาลำธารชิงถง”
“ฉันเป็นคนชอบผจญภัยกลางแจ้ง ถนัดซ่อมบำรุงเครื่องดนตรี ซ่อมยานยนต์ ถ่ายภาพ และปีนเขา ครั้งนี้ฉันจะท้าปีนผาช่านจื่อด้วยมือเปล่าโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน เป้าหมายคือความสูง 100 เมตร”
พูดจบ โดรนก็ถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อถ่ายภาพมุมกว้าง เผยให้เห็นความอันตรายของผาช่านจื่อ
เพราะไม่ได้ถ่ายทอดสด พอพูดจบฉินอวิ๋นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เขาวอร์มต่อ ขยับกล้ามเนื้อและข้อต่อ แล้วเริ่มทาผงชอล์ก
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม เขาก็ดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่รวดเดียวหมด จากนั้นชูนิ้วโป้งให้โดรนที่อยู่ข้างตัว
“ฉันพร้อมแล้ว มาตามชมการผจญภัยปีนเขาสุดเร้าใจและหวาดเสียวไปพร้อมกันเลย”
สีหน้าของฉินอวิ๋นเคร่งขรึมขึ้น เขาเงยหน้ามองหน้าผาที่สูงเสียดฟ้า ความสูงราว 300 เมตร นับว่าน่าหวาดหวั่นมาก