“อยากหัวเราะก็หัวเราะสิ อย่ากลั้นจนตัวเองอึดอัดเลย”
ซูหวนรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง ตอนแรกเธอตั้งใจจะวางมาดให้ดูสุขุมต่อหน้าเพื่อนเก่า แต่กลับลงเอยแบบนี้เสียได้ ทว่าพอเห็นฉินอวิ๋นพยายามกลั้นหัวเราะจนแทบไม่ไหว เธอก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
ฉินอวิ๋นยังกลั้นไม่อยู่ จึงหัวเราะเสียงดัง การได้คบหากับใครสักคนแล้วรู้สึกสนุกขนาดนี้เป็นเรื่องที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
เห็นท่าทางของฉินอวิ๋น ซูหวนก็กลอกตาจนแทบเหลือกขึ้นฟ้า ในที่สุดเรื่องนี้ก็ผ่านพ้นไปได้ พอดีกับที่ไฟบนลานกว้างเริ่มสว่างขึ้น บนท้องฟ้าเหลือเพียงแสงสุดท้ายที่ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมลับไป
เพลงเต้นรำของเหล่าคุณป้าบนลานยิ่งเร้าใจขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่ากลุ่มเต้นแต่ละกลุ่มกำลังขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด
ซูหวนเอามือกดไว้ใต้ต้นขา มองฉินอวิ๋นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฝูงชนที่อยู่ไกลออกไป “จริง ๆ ฉันค่อนข้างนับถือนายนะ ฉันเคยคิดมาตลอดว่านายเป็นคนอ่อนไหว”
“อ่อนไหว?”
ฉินอวิ๋นทวนคำสองคำนั้นในใจ ก่อนจะยิ้มออกมา “อาจเป็นเพราะสุดท้ายฉันก็เป็นผู้ชายสายวิทย์มั้ง อ่อนไหวมาหลายปีแล้ว ถึงเวลามีเหตุผลสักครั้งแล้ว เธอคิดว่าการตัดสินใจของฉันผิดหรือเปล่า? ยังไงสำหรับคนส่วนใหญ่ การหย่าก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีอยู่แล้ว”
ซูหวนหันมามองเขา แล้วส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ฉันไม่คิดแบบนั้น ถ้าคนเราเอาแต่ยอมและประนีประนอมอยู่ตลอด แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร นายตัดสินใจเด็ดขาดได้ ฉันดีใจกับนายจริง ๆ”
ฉินอวิ๋นแปลกใจไม่น้อย เขามองเธออย่างประหลาดใจ
“อย่าคิดว่าฉันพูดปลอบใจนะ ฉันคิดแบบนี้จริง ๆ” ซูหวนรู้ชัดว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “อย่างที่นายพูด มีคนตามจีบฉันที่อาลีเยอะแยะ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ใช่ ต่อให้ฉันโสดไปตลอดก็ไม่มีวันฝืนใจคบหรอก พอเห็นนายเป็นแบบนี้ ฉันก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง”
ฉินอวิ๋นยิ้มอย่างจนปัญญา “งั้นถ้าต่อไปเธอโสดตลอด ฉันก็ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่งสินะ”
ซูหวนกลอกตาใส่เขาทันที แล้วกระโดดลงจากก้อนหิน
“ไปกันเถอะ เดินอ้อมกลับไป ฉันยังมีธุระต้องจัดการคืนนี้”