“ฮัลโหล คุณฉิน ตอนนี้ยังอยู่เหอเป่ยไหมครับ?”
ฉินอวิ๋นมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เป็นสายจากกองตำรวจจราจรเป่าติ้ง เหอเป่ยพอดี
“ขอโทษครับ ผมออกจากเหอเป่ยมาแล้ว มีธุระอะไรหรือครับ?”
ปลายสายถอนหายใจอย่างผิดหวังทันที “เดิมทีเราอยากเชิญคุณฉินมาที่นี่ เพื่อมอบรางวัลเชิดชูเกียรติพลเมืองดีให้คุณ แต่ถ้าคุณไม่อยู่แล้ว คงต้องส่งเหรียญรางวัลไปให้แทนครับ”
“มีเหรียญรางวัลด้วยเหรอครับ?”
“ไม่ใช่แค่เหรียญรางวัล ยังมีเงินรางวัลด้วยครับ แต่ขั้นตอนอนุมัติเงื่อนไขเงินรางวัลค่อนข้างใช้เวลา พอมีข่าวแล้วทางเราจะติดต่อคุณอีกที สะดวกให้ส่งเหรียญรางวัลไปที่ไหนครับ?”
ฉินอวิ๋นบอกที่อยู่บ้านเกิดที่โจวซานไปทันที
“คุณฉิน ผมจดไว้แล้วครับ ขอบคุณอีกครั้งที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือและช่วยหลายครอบครัวเอาไว้ อีกเรื่องคือญาติของผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อยากขอบคุณคุณ คุณว่า...”
ฉินอวิ๋นรีบปฏิเสธ “ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง อย่าเปิดเผยช่องทางติดต่อของผมเด็ดขาด”
“ได้ครับ ถ้าคุณฉินไม่อนุญาต เราจะไม่ให้ช่องทางติดต่อของคุณกับใครแน่นอน สบายใจได้ครับ”
หลังวางสาย ฉินอวิ๋นไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าเงินรางวัลมีเท่าไร ยังไงเขาก็ช่วยคน ไม่ได้ทำเพื่อเงินอยู่แล้ว
วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากปีนหน้าผา
ตอนปีนยังไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าไร แต่พอลงมาจากเขา ร่างกายก็เริ่มแสดงอาการ ไม่ได้เหนื่อยกายมากนัก แค่ต้องใช้สมาธิอย่างหนักตลอดเวลา จนรู้สึกง่วงแทบหมดแรง
นอนพักไปตื่นหนึ่งถึงค่อยฟื้นตัว
พอนึกย้อนถึงการปีนหน้าผาทั้งหมด นอกจากช่วง 20-30 เมตรแรกแล้ว หลังจากนั้นก็เต็มไปด้วยอันตรายถึงชีวิต หากไม่ทิ้งความกังวลทั้งหมดไป และไม่มีทักษะที่มอบฝีมือให้เขาควบคุมสถานการณ์ได้ ต่อให้เป็นเขาในตอนนี้ก็คงไม่รอด ถ้ายังมีสภาพจิตใจแบบเมื่อก่อน
แม้จะทบทวนแล้วพบว่ามีหลายจุดที่ปรับปรุงได้ แต่สำหรับการปีนหน้าผาด้วยมือเปล่าครั้งแรก ซึ่งต้องเอาชีวิตเข้าเสี่ยง เขาก็ภูมิใจได้เต็มที่แล้ว
นี่ไม่ใช่การปีนแบบไร้กังวล แต่เป็นการเอาชีวิตไปเสี่ยงในสถานการณ์ที่เหมือนถูกต้อนให้จนมุม
ดูวิดีโอย้อนตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะชมตัวเองว่า “เจ๋งว่ะ!”