“ไม่นึกเลยว่าหนุ่มดี ๆ อย่างฉินอวิ๋นก็หย่าร้างเหมือนกัน สมัยนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?”
แม่ของหวังลี่ลี่ถอนหายใจพลางรำพึง
หวังลี่ลี่พูดว่า “มีอะไรน่าแปลกล่ะ สมัยนี้อัตราการหย่าสูงมาก แต่ละวันคนไปหย่าที่สำนักงานกิจการพลเรือนแทบจะมากกว่าคนไปจดทะเบียนแต่งงานแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมอัตราการเกิดของเด็กถึงต่ำขนาดนี้ล่ะ”
“เฮ้อ... คนหนุ่มสาวสมัยนี้ไม่เหมือนพวกเราเมื่อก่อนเลย คิดมากเกินไปก็ไม่ดีนะ”
พูดจบ เธอก็มองหวังลี่ลี่ “แกน่ะ อย่ามัวแต่ทำงานทั้งวัน ลองไปคบหาผู้ชายบ้าง อายุ 28 แล้ว ถ้าไม่แต่งงานตอนนี้ก็จะสามสิบแล้วนะ สามสิบก็เป็นสาวแก่ ไม่มีใครเอาหรอก”
หวังลี่ลี่กลอกตา “ไม่มีใครเอาก็ดีที่สุดแล้ว ฉันอยู่คนเดียวก็สบายจะตาย ชีวิตไม่มีความกดดันเลย”
“ยัยเด็กบ้า ตั้งใจจะทำให้ฉันโมโหใช่ไหม”
“ฮ่า ๆ ๆ” หวังลี่ลี่วิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าว หลุดจากเงื้อมมือแม่ “ถ้ายังเร่งฉันอีก ฉันจะไปหาฉินอวิ๋นมาเป็นสามีซะเลย”
“เรื่องแบบนี้ผู้หญิงเขาพูดออกมาได้ที่ไหนกัน... โอ๊ย... แม่จะโมโหตายแล้ว”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา สามตายายก็เดินกลับจากริมฝั่งตามทางเดิม หอยลายงาที่กองรวมกันนั้นมากพอจะทำอาหารได้ถึงสามอ่างใหญ่
บ้านคุณตายังมีเตาฟืนแบบดั้งเดิมอยู่ ปกติไม่ได้ก่อไฟทำอาหารทุกมื้อ แต่ทุกสองสามวันก็มักจะก่อไฟสักครั้ง อย่างเมื่อวานที่ต้องฆ่าไก่ก็ต้องใช้น้ำร้อน ถ้าใช้กาต้มน้ำธรรมดาก็ไม่พอ ต้องต้มน้ำหลายรอบ
แต่ถ้าใช้เตาฟืนแบบนี้ น้ำหม้อเดียวก็เติมกระติกน้ำร้อนได้หกเจ็ดใบแล้ว
จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ไปบ้านคุณตาคุณยาย ยังใช้เตาฟืนตุ๋นขนมเข่งกับย่างหมั่นโถว ถึงจะเปื้อนขี้เถ้าก็ไม่สนใจ กินกันอย่างมีความสุขสุด ๆ
“เสี่ยวอวิ๋น ฟืนไม่พอแล้ว ไปหอบมาอีกมัดจากกระท่อมในแปลงหน่อย”
“ได้เลยครับคุณตา”
“โฮ่ง ๆ!”
ฉินอวิ๋นพาต้าเฮยเดินไปทางแปลงผัก บนที่ดินราวหนึ่งหมู่เศษ ๆ นอกจากปลูกผักแล้ว ยังมีส้มโอ ส้มเขียวหวาน กระทั่งต้นพลับอยู่ต้นหนึ่งด้วย ตอนนี้เป็นฤดูที่ลูกพลับสุกพอดี ผลบนต้นใหญ่เท่ากำปั้น ถึงจะยังดูดิบอยู่ แต่ทั้งหมดนี่เป็นของอร่อยทั้งนั้น
เด็ดลงมาแล้วจะใส่ไว้ในถังข้าว หรือคลุมด้วยพืชใบไม้ก็ได้ แค่ไม่กี่วันก็เร่งให้สุกได้เต็มที่