“โฮ่ง ๆ… โฮ่ง ๆ…”
ฉินอวิ๋นเห็นหมาดำตัวใหญ่พุ่งออกมาจากแปลงผักตั้งแต่ไกล มันวิ่งตรงรี่เข้ามาหาเขา
คนทั่วไปเห็นภาพนี้คงขาอ่อนด้วยความกลัว
ก็หมาดำตัวนี้ใหญ่เหลือเกิน สูงเกือบเท่าเอว แถมยังแยกเขี้ยวขู่ ใครเห็นเข้าไม่ขนลุกบ้าง ยิ่งตอนนี้ฟ้าก็ใกล้มืดแล้วด้วย
แต่ฉินอวิ๋นไม่กลัว กลับยิ้มออกมาแล้วกางแขนทั้งสองข้าง ทันใดนั้นหมาดำก็พุ่งตัวขึ้นกระโจนใส่เขา
ฉินอวิ๋นโอบรับมันไว้เต็มตัว แรงกระแทกมหาศาลแบบนี้ หากเป็นเมื่อก่อนคงต้องระวังหลังเคล็ด แต่ตอนนี้แรงแค่นี้ของเจ้าดำไม่ส่งผลอะไรกับเขาเลย
‘จ๊วบ ๆ…’ หมาดำเลียไล่ตั้งแต่คอไปจนถึงหน้า ฉินอวิ๋นตกใจจนต้องดันหัวมันออกไปเรื่อย ๆ
“ระวังหน่อย ฉันรังเกียจความสกปรกนะ”
เจ้าดำเห่า “โฮ่ง ๆ” สองที ราวกับจะบอกว่า ถึงจะรังเกียจสกปรก นายก็ยังเป็นเจ้านายของฉันอยู่ดี
ไม่ผิดหรอก หมาตัวนี้ฉินอวิ๋นเลี้ยงเอง เพียงแต่เมื่อสองปีก่อนเขาส่งมันมาไว้ที่โจวซาน ฝากให้ตากับยายช่วยดูแล ตอนนั้นเจ้าดำยังตัวไม่ใหญ่ แต่ตอนนี้โตเต็มวัยกลายเป็นหมาตัวใหญ่ไปแล้ว ไม่ได้น่ารักสักนิด
“โฮ่ง ๆ…” เจ้าดำตื่นเต้นมาก วิ่งวนรอบฉินอวิ๋นไปมาไม่หยุด
พอมาถึงแปลงผักก็ยังไม่อยู่นิ่ง เดี๋ยวก็วิ่งพรวดไปคันนาอีกฝั่ง เดี๋ยวก็วิ่งกลับมาอีกด้าน ราวกับมีแรงเหลือเฟือไม่มีวันหมด
“ตา!”
ชายชราที่กำลังพรวนดินอยู่ในแปลงผักได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะยิ้มกว้าง
“เสี่ยวอวิ๋นมาแล้วเหรอ มากับแม่หรือเปล่า?”
“ครับ ตา”
ตาของฉินอวิ๋นวางจอบในมือลง แล้วเรียกเขากลับบ้าน
“ไป กลับบ้านกัน ปีนี้ที่บ้านเลี้ยงไก่กับเป็ดไว้ วันนี้จะเชือดสักตัว ตาบอกเลยนะ ตาอยากกิน ยายก็ไม่ยอม บอกว่าต้องรอให้พวกหลาน ๆ มากันก่อนถึงจะกินได้”
ฉินอวิ๋นหัวเราะลั่น นี่เป็นเรื่องที่ยายทำได้จริง ๆ
พอกลับถึงบ้าน ฉินอวิ๋นอยากช่วยทำอะไรสักหน่อย แต่ทุกคนดูไม่อยากให้เขาลงมือ เลยบอกให้นั่งดูอยู่ข้าง ๆ ก็พอ เขาเองก็จนใจ แต่เห็นตากับยายกำลังมีความสุข ก็เลยปล่อยให้ทั้งคู่ทำตามใจ
ตาเชือดไก่ เอาเลือดออก ลวกน้ำร้อนแล้วถอนขน ลงมือคล่องแคล่ว ไม่นานแม่ไก่ที่เมื่อครู่ยังวิ่งเล่นอยู่ก็กลายเป็นไก่ตุ๋นมันฝรั่ง กลิ่นหอมฟุ้งชวนให้น้ำลายสอ