ปลายเดือนกันยายนที่หน้าผาตงหยาบนเกาะเซิ่งซื่อ หมอกยามเช้ายังสลายไปไม่หมด ลมทะเลหอบเอาเสียงคลื่นเค็มคาวจากส่วนลึกของทะเลปั๋วไห่ม้วนเข้ามา
หน้าผาหินแกรนิตสูง 70 เมตรราวกับถูกดาบขวานฟันตัด ตั้งตระหง่านลงสู่ทะเลคลั่งจากด้านบน ผิวหน้าผาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวจากการผุกร่อนและตะไคร่น้ำลื่น ๆ ก้อนหินเล็ก ๆ ถูกคลื่นซัดกระแทกโขดหินเชิงผาไม่หยุด จนน้ำแตกกระเซ็นไปทั่ว
ฉินอวิ๋นบังคับโดรนให้ค่อย ๆ บินขึ้นจากบริเวณโถวหลิ่งและจุดเริ่มต้น พร้อมสำรวจสภาพหน้าผาซ้ำไปซ้ำมาอย่างละเอียด
ถ้าให้ปีนที่นี่ด้วยมือเปล่า ฉินอวิ๋นไม่มีความมั่นใจว่าจะทำสำเร็จ เผลอ ๆ อาจทำไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะหน้าผาอยู่ติดทะเล ความชื้นทำให้สภาพหน้าผาซับซ้อนมาก หากไม่ไปทดสอบด้วยตัวเองว่าจุดยึดแต่ละแห่งมั่นคงหรือไม่ ก็ไม่มีทางตัดสินจากสายตาเพียงอย่างเดียวได้
ที่สำคัญที่สุดคือเพราะอยู่ติดทะเล จึงลื่น จุดยึดที่ควรรับน้ำหนักได้เต็มที่ ตอนนี้อาจรับได้ไม่ถึงเจ็ดส่วน เมื่อนั้นระดับความอันตรายก็เพิ่มขึ้นมหาศาล
ตอนนี้เป็นเวลาเช้า และนี่เป็นวันที่สามแล้วที่ฉินอวิ๋นมาที่นี่ หลังจากสำรวจซ้ำหลายครั้ง เขาก็รู้จักหน้าผาตงหยาทั้งผืนเป็นอย่างดี จำตำแหน่งทุกจุดได้ขึ้นใจ
เมื่อโดรนค่อย ๆ กลับมาที่จุดขึ้นบิน ฉินอวิ๋นก็เก็บมัน
“ถึงเวลาแล้ว”
……
วันที่ 28 กันยายน เวลา 13:00 น. ฉินอวิ๋นสวมเข็มขัดนิรภัยที่ติดตั้งอุปกรณ์ยึดหินและอุปกรณ์ยึดหินแบบกลไกไว้เต็ม เขาสวมกล้องแอ็กชัน ปรับตั้งทุกอย่างที่จำเป็นของโดรนทั้งสี่ลำ จากนั้นส่งข้อความนับถอยหลังนาทีสุดท้ายก่อนเริ่มถ่ายทอดสดลงในกลุ่มแชตใหม่
ขณะนั้นซูหวนกับเจ้าหน้าที่ประสานงานของ DJI เห็นข้อความนี้ ก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
ฉินอวิ๋นคำนวณเวลาในใจ จากนั้นให้โดรนรองสามลำบินไปยังตำแหน่งที่กำหนด แล้วล็อกอินเข้าโต่วอินและกดเริ่มถ่ายทอดสดทันที