เช็กอินทั่วโลก ยิ่งเช็กยิ่งมีทักษะ

ตอนที่ 4 เช็กอินทั่วโลก ยิ่งนานสกิลยิ่งเพิ่ม

10 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วางสายด้วยอารมณ์ดี ฉินอวิ๋นก็เข้านอนตรงเวลา

ยังไงนอนเร็วตื่นเช้าก็ดีต่อสุขภาพ ร่างกายที่ทำงานมาสี่ปีจนแทบพังเพราะอดนอน ต้องบำรุงให้กลับมาแข็งแรงดี ๆ

เช้าวันถัดมา หลังตื่นนอน เขาก็โทรหาซ่งหยา แต่จนกระทั่งสายตัดไปเพราะไม่มีคนรับ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะรับสาย

เขาดูเวลาแล้วถึงกับตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ เพิ่งเจ็ดโมงครึ่งแท้ ๆ ซ่งหยาจะตื่นได้ยังไงกัน

วันจันทร์ถึงวันศุกร์ หากไม่มีธุระสำคัญจริง ๆ ซ่งหยามักนอนยาวไปจนถึงสิบเอ็ดโมง เธออ้างว่านอนจนตื่นเองตามธรรมชาติจะช่วยให้ฮอร์โมนสมดุลขึ้นและแก่ช้าลง

ยิ่งไปกว่านั้น สองวันนี้เธอไปแช่น้ำพุร้อนกับเพื่อน ๆ ด้วย

เขาวางโทรศัพท์แล้วส่งข้อความไปหาซ่งหยา ถามว่าพรุ่งนี้เธอว่างไปทำเรื่องที่สำนักงานกิจการพลเรือนหรือเปล่า เพราะการหย่าตอนนี้มีช่วงรอทบทวน 30 วัน แถมระหว่างนั้นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็ถอนคำร้องได้ทุกเมื่อ ฟังดูไร้เหตุผลสิ้นดี

แน่นอนว่า วิธีที่ดีที่สุดและเร็วที่สุดคือยื่นฟ้อง แต่การฟ้องร้องต้องมีฝ่ายหนึ่งไม่ยินยอมหย่า หรือมีปัญหาอื่น ๆ เสียก่อน

ตามปกติแล้วทำได้แค่หย่าโดยความยินยอม

เขาไม่ได้กลัวว่าซ่งหยาจะไม่ยอมหย่า อย่างมากก็ยื่นฟ้องไปเลย แบบนั้นอาจเร็วกว่าด้วยซ้ำ สิ่งที่เขากลัวคือพอใกล้ครบช่วงรอทบทวน 30 วัน อีกฝ่ายกลับถอนคำร้องหย่าขึ้นมากะทันหัน ต่อให้เขาฟ้องใหม่ ก็เท่ากับเสียเวลาไป 30 วัน

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขารอมานานก็ดังขึ้นเสียที

【ภารกิจเช็กอิน: มาเยือนปักกิ่งทั้งที จะไม่ลองชิมน้ำถั่วหมักแบบปักกิ่งได้อย่างไร โปรดแบ่งน้ำถั่วหมักหนึ่งชามกับผู้อื่น และดื่มจนหมดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน จึงจะถือว่าทำภารกิจเช็กอินสำเร็จ】

ฉินอวิ๋นถึงกับร้องว่าให้ตายเถอะ เขาอยู่ปักกิ่งมาหลายปี เคยลองชิมเพราะไม่เชื่อคำร่ำลือ แต่คำว่าเชื่อคนเตือน กินอิ่มท้องนั้นเป็นสัจธรรมจริง ๆ แค่จิบก็แทบอ้วกแล้ว!

ระบบนี่ก็เหลือเกิน แค่สั่งให้เขาดื่มน้ำถั่วหมักก็ว่าไปอย่าง ยังต้องแบ่งกันดื่มชามเดียว แถมต้องดื่มจนหมดโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนอีก นี่มันจงใจแกล้งกันชัด ๆ!

เพื่อเช็กอินกับระบบ เขาจำใจต้องไปให้ได้ เอาเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยหาใครสักคนมานั่งเป็นเพื่อนก็แล้วกัน

ฉินอวิ๋นข่มความคิดวุ่นวายในใจแล้วตั้งใจศึกษารถก่อน แม้เงินชดเชยกับเงินเดือนจะยังไม่เข้า แต่เขาก็รู้ว่าเงินก้อนนี้ไม่พอแน่ ทว่าค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดของการเดินทาง เขาไม่อยากประหยัดและก็ประหยัดไม่ได้

ถ้าจะหารถสักคันที่พาเขาเดินทางไปไหนมาไหนได้ ก็มีแค่รถใหม่กับรถมือสอง ส่วนรถพลังงานใหม่เขาตัดทิ้งทันที เดินทางทั่วประเทศแล้วต้องคอยหาที่ชาร์จคงลำบาก พื้นที่ห่างไกลบางแห่งไม่มีสถานีชาร์จเลยด้วยซ้ำ

ฉินอวิ๋นรู้เรื่องรถไม่มาก อย่างมากก็รู้จักยี่ห้อต่าง ๆ กับความรู้พื้นฐานบางอย่าง เช่น ตัวเลขบางตัวหมายถึงอะไร

ดังนั้นเขาจึงทำตามหลักที่ว่าคนเดียวคิดสั้น หลายคนช่วยกันคิดยาว แล้วไปตั้งกระทู้ในเว็บบอร์ดท้องถิ่น

【รถแบบไหนเหมาะกับการขับเที่ยวทั่วประเทศ? งบ 150,000 หยวน】

เว็บบอร์ดท้องถิ่นนี้มีคนเล่นเยอะมาก พอเขาตั้งกระทู้ได้ไม่กี่นาทีก็มีคนมาตอบ

“ฮาวาลต้ากั่ว งบ 150,000 หยวนซื้อรุ่นท็อปได้ ช่วงล่างสูง ขับทางพัง ๆ ก็ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องพูดถึงอัตราสิ้นเปลืองน้ำมันดีกว่า ท้ายรถกว้าง ค่าบำรุงรักษาถูก มีปัญหาที่ไหนก็ซ่อมได้หมด ฉันเคยขับต้ากั่วไปเส้นทางเสฉวน-ทิเบต-ชิงไห่-กานซู่มาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย!”

“รถออฟโรดราคา 150,000 หยวนก็นับเป็นรถด้วยเหรอ เจ้าของกระทู้เพิ่มเงินอีกหน่อยซื้อฟอร์ด บรองโกเถอะ นั่นแหละถึงเรียกว่ารถ”

“ฉันแนะนำฟอร์ด เอฟ-150 มือสิบแปด ราคาพร้อมขับแค่ 100,000 หยวนเอง”

“งบ 150,000 หยวนแล้วยังจะคิดอะไรอีก? ซื้ออู่หลิงหงกวงมาดัดแปลงเป็นรถนอน เหลือเงินไว้เติมน้ำมันกับกินข้าวไม่ดีกว่าเหรอ? ทนสุด ๆ ชนหรือเฉี่ยวก็ไม่เสียดาย ซ่อมก็ถูกมาก”

คำตอบเหล่านี้มีทั้งคนแซวและคนที่ตั้งใจให้คำแนะนำ ฉินอวิ๋นไล่อ่านไปทีละข้อความ พอมีคนตอบมากขึ้น เขาก็พบว่าครึ่งหนึ่งแนะนำให้ไปลองเสี่ยงโชคที่ตลาดรถมือสอง

เพราะเงื่อนไขของเขาคือต้องขับเที่ยวทั่วประเทศได้ และบางพื้นที่ที่เขาจะไปก็ต้องใช้รถออฟโรด ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือความทนทานกับสมรรถนะการลุยทางวิบากที่ดี

แต่ถ้าจะซื้อรถใหม่ที่เหมาะกับงบ 150,000 หยวน ก็เลือกยากอยู่เหมือนกัน มีไม่กี่ยี่ห้อ เช่น ฮาวาลกับบีเจ โดยเฉพาะบีเจที่เขาค่อนข้างประทับใจ ก่อนหน้านี้เคยดูหนังเรื่องหมาป่าสงคราม รถที่อู๋จิงเอาไปลุยในแอฟริกาก็คือรถบีเจ

ถึงจะรู้ว่าหนังปรุงแต่งขึ้น แต่ก็พอแสดงให้เห็นว่ารถรุ่นนี้มีสมรรถนะออฟโรดไม่เลว

ถ้าตลาดรถมือสองไม่มีคันที่เหมาะ เขาก็ตั้งใจจะไปดูรถฮาวาลกับบีเจ

ฉินอวิ๋นค้นข้อมูลดูแล้วพบว่าตลาดซื้อขายรถมือสองที่ใหญ่ที่สุดในปักกิ่งอยู่เขตเฟิงไถ ซึ่งไม่ใกล้จากที่เขาอยู่เลย อีกทั้งตลาดแห่งนี้ยังใหญ่ที่สุดในเอเชียด้วย ในเมื่อจะไปดูทั้งที ก็ต้องไปดูที่ใหญ่ที่สุดสิ

เขาเรียกรถแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

เพราะงบมีจำกัด ฉินอวิ๋นจึงมีเป้าหมายชัดเจน หนึ่งคือความทนทาน สองคือซ่อมง่าย และสามคือความสะดวกสบาย

หลังจากฉินอวิ๋นบอกความต้องการกับพนักงานขาย อีกฝ่ายก็แนะนำรถที่ตรงกับเงื่อนไขให้หลายคันอย่างรวดเร็ว

“พี่ครับ คันนี้แท็งก์ 300 ปี 2021 วิ่งมาแค่ 60,000 กิโลเมตรเอง ราคาแค่ 140,000 หยวนก็เอาไปได้แล้ว ตัวถังแบบแชสซีแยก ขับเคลื่อนสี่ล้อแบบเลือกเวลาได้ มีล็อกเฟืองท้ายทั้งเพลาหน้าและหลัง อัตราสิ้นเปลืองแค่ 13 ลิตรต่อ 100 กิโลเมตร...”

พนักงานขายพูดจนน้ำลายกระเซ็น ฉินอวิ๋นได้ยินอยู่ไม่กี่คำ คือ 140,000 หยวนกับ 13 ลิตร ส่วนที่เหลือไม่ได้เข้าหูเลยสักคำ

พอเทียบกับอัตราสิ้นเปลืองของรถราคานี้แล้ว ฉินอวิ๋นก็รู้สึกว่าเงินที่เหลือหลังซื้อรถอาจพาเขาไปไม่ถึงเจ้อเจียงด้วยซ้ำ

จากนั้นพนักงานขายก็แนะนำรถอีกหลายคัน ทั้งรถจีน รถร่วมทุน และรถนำเข้า เช่น มิตซูบิชิ ปาเจโร จี๊ป แรงเลอร์ และฟอร์ด เอเวอเรสต์

รถพวกนี้ล้วนตรงตามความต้องการของเขา แต่เลขไมล์สูงเกินไป ทุกคันวิ่งมาเกิน 100,000 กิโลเมตรแล้ว

พอได้ยินข้อกังวลของฉินอวิ๋น พนักงานขายก็พูดว่า “พี่ครับ รถอย่างแรงเลอร์กับปาเจโรน่ะ วิ่งแค่ 100,000 กิโลเมตรยังเพิ่งพ้นช่วงรันอินเองนะครับ”

ฉินอวิ๋นอดกลอกตาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้สวนกลับไป เพราะในกระเป๋าไม่มีเงินสักเท่าไร วันนี้เขาตั้งใจมาเก็บข้อมูลเป็นหลักอยู่แล้ว

หลังเดินดูร้านรถมือสองอยู่หลายร้านและสอบถามราคาตลาดเรียบร้อย ฉินอวิ๋นก็พับแผนซื้อรถมือสองไปก่อน แล้วเรียกรถกลับอย่างหงอย ๆ

รถเพิ่งขับออกจากตลาดรถมือสองได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็มีสายเข้า เขาดูหน้าจอแล้วเห็นว่าเป็นซ่งหยาที่โทรมา

พอกดรับ เสียงเย็นชาก็ดังมาจากปลายสาย “พรุ่งนี้บ่ายโมงครึ่ง เจอกันที่สำนักงานกิจการพลเรือน”

พูดจบเธอก็วางสายไปทันที

ฉินอวิ๋นมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลงแล้วหัวเราะออกมา แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จบกันให้เรียบร้อย ต่างคนต่างไป เขากลัวจริง ๆ ว่าซ่งหยาจะอาละวาดไม่เลิก

“โครม!”

จู่ ๆ ฉินอวิ๋นก็ได้ยินเสียงชนดังสนั่น เขารีบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถเมอร์เซเดสสีดำคันหนึ่งเฉี่ยวชนกับรถบรรทุก แล้วพุ่งชนราวกั้นอย่างแรง

ประตูรถบุบ ท้ายรถเด้งเปิดออก ของชิ้นใหญ่ที่ห่ออยู่ในกล่องใส่เครื่องดนตรีกันกระแทกสั่งทำพิเศษตกลงบนพื้น ตัวล็อกของกล่องแตกออก เผยให้เห็นเชลโลสีอำพันทั้งตัวอยู่ด้านใน

เจ้าของรถเป็นหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวเนี้ยบ เธอเวียนหัวเล็กน้อยจากแรงกระแทกของถุงลมนิรภัย แต่ก็รีบลงจากรถ พุ่งเข้าไปเปิดกล่องเครื่องดนตรี ทันใดนั้นดวงตาก็แดงก่ำ “กวาร์เนรีของฉัน ตัวเครื่องร้าวแล้ว อีกแค่วันมะรืนก็ต้องขึ้นเวทีแสดงแล้วนะ!”

“จิ๊ ๆ ยังดีที่เมอร์เซเดสเป็นฝ่ายผิด ไม่งั้นรถบรรทุกคงต้องชดใช้จนหมดตัว”

คนขับรถเรียกผ่านแอปละสายตาจากเหตุการณ์แล้วบ่นออกมา

ฉินอวิ๋นมองภาพตรงหน้า ความทรงจำในหัวพลันขยับขึ้นมา เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอกคนขับว่า “พี่ครับ จอดตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าเลย ผมนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปจัดการ ค่าโดยสารคิดตามเดิมได้เลย”

ตอนแรกคนขับยังไม่ค่อยพอใจ แต่พอได้ยินประโยคหลังของฉินอวิ๋น เขาก็กลืนคำพูดลงคอ แล้วจอดรถข้างป้ายรถเมล์อย่างว่าง่าย

ฉินอวิ๋นลงจากรถแล้วข้ามทางม้าลายไปยังที่เกิดเหตุ พบว่ามีคนเดินถนนมามุงดูไม่น้อย ตอนนี้หญิงวัยกลางคนกำลังโทรศัพท์ แต่ไม่ได้โทรหาบริษัทประกันหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจจราจร กลับโทรหาร้านเครื่องดนตรีแทน

“ใช่ แผ่นหน้าแตก เสาเสียงหักคาอยู่ในโพรงเครื่อง อะไรนะ ต้องครึ่งเดือนเหรอ? ไม่ได้ มะรืนนี้ลูกสาวฉันต้องแสดง พอจะเร่งงานให้ได้ไหม ฉันจ่าย 300,000 หยวน”

“อะไรคือมีเงินมากแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้? ช่างใหญ่ของพวกคุณล่ะ?”

ได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นร้อนใจ ฉินอวิ๋นมองผ่านฝูงชนไปยังพื้น เห็นเชลโลตัวหนึ่งอยู่ตรงนั้น แถมยังเป็นเชลโลทำมือจากอิตาลีที่มีอายุร้อยปี ราคาตลาดอยู่ที่ 1,600,000 หยวน

ตอนนี้ตัวเครื่องร้าว เสาเสียงหัก หย่องยุบ แทบจะพังหมดแล้ว ต่อให้เป็นร้านเครื่องดนตรีที่มีประสบการณ์ก็ไม่ได้ซ่อมกันง่าย ๆ เวลาครึ่งเดือนที่คนปลายสายบอกมาถือว่าไม่เกินจริง แน่นอนว่านั่นเป็นกรณีของคนอื่น สำหรับเขาแล้ว ขอแค่มีเครื่องมือก็ซ่อมเสร็จได้ในไม่กี่ชั่วโมง

เพียงแค่มองด้วยตา ฉินอวิ๋นก็เข้าใจอย่างแท้จริงแล้วว่าความสามารถที่ระบบมอบให้ทรงพลังแค่ไหน เรื่องที่เขาไม่เคยแตะต้องมาก่อน ตอนนี้กลับทำได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับเป็นความสามารถที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แข็งแกร่งจนน่ากลัวจริง ๆ

“...งั้นรีบหน่อยนะ เอาเชลโลกลับไปก่อน ฉันไม่กล้าแตะ ฉันจะรออยู่ที่นี่”

หญิงคนนั้นวางสาย ไม่สนใจคนที่มุงดู แล้วโทรหาบริษัทประกันกับตำรวจจราจรต่อ จากนั้นถึงรู้สึกปวดหัวและมึนงง เธอพิงรถยืนพักอยู่ครู่หนึ่ง อาการจึงค่อยดีขึ้นเล็กน้อย

ฉินอวิ๋นไม่ได้รีบลงมือ เขากำลังรอจังหวะ

ผ่านไป 15 นาที รถคันหนึ่งจอดข้างทาง ชายวัยกลางคนอายุราว 50 ปีรีบเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นรู้จักเขา เธอรีบเข้าไปคว้าแขนอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างร้อนใจว่า “ช่างสวี ในที่สุดคุณก็มา รีบช่วยดูให้หน่อยค่ะ”

ช่างสวีเดินไปที่กล่องเครื่องดนตรี พอตรวจดูอย่างละเอียดก็ส่ายหน้าไม่หยุด “แผ่นหน้าแตกทะลุ เสาเสียงก็หักด้วย ครึ่งเดือนยังน้อยไปเลย มะรืนนี้จะใช้เชลโลตัวนี้แสดงคงไม่ได้แล้ว คุณเสิ่นไปหาร้านเครื่องดนตรีเพื่อหาเครื่องอื่นมาแทนเถอะครับ”

ดวงตาของหญิงคนนั้นแดงก่ำ “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แต่ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้ แล้วลูกสาวฉันก็ไม่ยอมเปลี่ยนเครื่องใหม่แน่”

ช่างสวีถอนหายใจ เขารู้ว่าหญิงคนนั้นร้อนใจ แต่ความจริงก็เป็นแบบนี้

ในตอนนั้นเอง เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหัน

“คุณผู้หญิง ผมซ่อมเชลโลตัวนี้ได้ครับ”

ช่างสวี คุณเสิ่น และผู้คนที่ยืนล้อมอยู่แถวนั้นต่างหันไปมองคนพูดพร้อมกัน แล้วก็พบว่าเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา

ทุกคนชะงักงันไปหมด โดยเฉพาะช่างสวีจากร้านเครื่องดนตรีที่หัวเราะเยาะ “หนุ่มน้อย อย่าพูดเกินจริง นี่เชลโลกวาร์เนรีอายุร้อยปีนะ ไม่ใช่ซ่อมเอ้อร์หูหรือจิงหู แผลซ่อนอยู่ในโพรงเครื่องมองไม่เห็นหรอก ถ้าซ่อมพังขึ้นมา นายจ่ายไหวเหรอ?”

“กวาร์เนรีเหรอ? เหมือนจะเป็นเครื่องดนตรีชื่อดังราคาหลายล้านเลยนะ”

“ดูแล้วพังขนาดนั้น ยังจะซ่อมได้อีกเหรอ หนุ่มคนนั้นใจกล้าจริง ๆ กล้ารับเรื่องนี้ไว้กับตัวด้วย”

เสียงฮือฮาของคนที่มุงดูดังอยู่ข้างหู ฉินอวิ๋นยิ้มแต่ไม่สนใจช่างสวี เขาเดินไปที่เชลโล ใช้ปลายนิ้วแตะตัวเครื่องเบา ๆ แล้วเคาะโพรงเครื่องสองสามครั้ง ก่อนจะเข้าใจสภาพทั้งหมด ความเสียหายดูน่ากลัวก็จริง แต่เป็นแค่แผ่นหน้าปริแตกตามลายไม้ เสาเสียงหัก และหย่องยุบ ทั้งหมดเป็นความเสียหายทั่วไปของเชลโล แม้จะดูซ่อมยาก แต่สำหรับเขาในตอนนี้ไม่มีความยากเลยแม้แต่น้อย

เขาหันไปพูดกับหญิงวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ผมซ่อมได้ครับ แต่ต้องใช้เครื่องมือ ถ้าซ่อมไม่สำเร็จแล้วทำตัวเครื่องเสียหายกว่าเดิม ผมชดใช้ให้ ถ้าซ่อมได้ คุณจะให้เท่าไรก็แล้วแต่คุณ”

หญิงคนนั้นที่กำลังร้อนใจจนไม่รู้จะพึ่งใคร กัดฟันพยักหน้า “ถ้าซ่อมได้ ฉันให้คุณ 200,000 หยวน ส่วนเครื่องมือ ช่างสวี พอจะให้ยืมเครื่องมือของร้านคุณกับคุณผู้ชายคนนี้ได้ไหมคะ?”

ช่างสวียักไหล่ กำลังจะพูดพอดีกับที่ตำรวจจราจรและบริษัทประกันมาถึง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป