เช็กอินทั่วโลก ยิ่งเช็กยิ่งมีทักษะ

ตอนที่ 5 เช็กอินทั่วโลก สกิลของฉันยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ

12 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจัดการเรื่องอุบัติเหตุอย่างรวดเร็ว หญิงวัยกลางคนแซ่เสิ่น ช่างสวี่จากร้านเครื่องดนตรี และฉินอวิ๋นก็พากันขึ้นรถของช่างสวี่พร้อมไวโอลอนเชลโลที่เสียหาย

หลังขึ้นรถ ช่างสวี่เหลือบมองฉินอวิ๋นที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า “พ่อหนุ่ม การซ่อมไวโอลอนเชลโลเป็นงานฝีมือนะ ไม่ใช่แค่ติดขาเก้าอี้ก็จบ ไม้ของกวาร์เนรีตัวนี้เป็นไม้เก่าอายุนับร้อยปี พลาดนิดเดียวก็ทำให้เสียงเพี้ยนได้”

คำพูดนี้เขาตั้งใจพูดให้ฉินอวิ๋นฟัง และในขณะเดียวกันก็พูดให้คุณเสิ่นฟังด้วย

ฉินอวิ๋นยิ้มบาง ๆ อย่างมั่นใจ “ช่างสวี่วางใจเถอะ ในเมื่อผมกล้าออกตัว ก็ต้องมั่นใจว่าทำได้อยู่แล้ว”

คุณเสิ่นที่นั่งอยู่เบาะหลังรู้สึกสับสนวุ่นวาย ทั้งรู้สึกผิดที่ทำไวโอลอนเชลโลของลูกสาวพัง และกังวลว่าจะซ่อมได้หรือเปล่า เธอฟังออกว่าช่างสวี่หมายถึงอะไร แต่ถ้ารอไปอีกครึ่งเดือน ป่านนั้นเรื่องก็คงสายเกินแก้แล้ว

ในเมื่อฉินอวิ๋นบอกว่าซ่อมได้ เธอก็ไม่ขัดข้องที่จะให้เขาหาเงินสองแสนหยวนนี้

15 นาทีต่อมา รถจอดข้างร้านเครื่องดนตรีแห่งหนึ่ง ทั้งสามลงจากรถและเข้าไปในร้าน ฉินอวิ๋นกับคุณเสิ่นถูกพาไปยังห้องทำงาน

“ลุงสวี่ ว่าไงบ้าง?”

ผู้จัดการร้านเครื่องดนตรีเดินออกมาจากห้องทำงาน ทักทายคุณเสิ่น แล้วมองฉินอวิ๋นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองช่างสวี่

ช่างสวี่กระซิบข้างหูเขาสองสามคำ ทำให้ผู้จัดการร้านขมวดคิ้วแน่น

สายตาที่มองฉินอวิ๋นอย่างเป็นมิตรเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นไม่พอใจขึ้นมานิด ๆ แต่เขาไม่ได้พูดจาไม่น่าฟังต่อหน้าอีกฝ่าย กลับเดินเลี่ยงออกไปแล้วค่อยเกลี้ยกล่อมคุณเสิ่น

“คุณเสิ่น คุณก็รู้ว่าไวโอลอนเชลโลตัวนี้มีค่าแค่ไหน สภาพเสียหายขนาดนี้ ต่อให้เอาไปอิตาลีก็หาได้ไม่กี่คนที่ซ่อมเสร็จภายในวันเดียว พ่อหนุ่มคนนี้ยังอายุน้อย ผมไม่ได้กลัวว่าเขาจะซ่อมไม่ได้ แต่กลัวจะทำเครื่องดนตรีเสียหายหนักกว่าเดิม ถ้าพังขึ้นมา มันจะไม่ใช่แค่สองแสนหยวนแล้วนะครับ”

คำพูดนี้ทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งเตือน ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว แต่หลังฟังจบคุณเสิ่นกลับส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้จัดการกู้ การเชิญพ่อหนุ่มคนนี้มาซ่อมเป็นการตัดสินใจของฉัน คุณไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะซ่อมสำเร็จหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับร้านของพวกคุณ”

ผู้จัดการร้านพยักหน้าเล็กน้อยแล้วไม่พูดอะไรต่อ ในเมื่อเจ้าของเป็นคนตัดสินใจ เขาก็ทำอะไรไม่ได้ อีกทั้งเขาพอรู้เรื่องครอบครัวของคุณเสิ่นอยู่บ้าง เงินแค่สองแสนหยวนคงไม่ทำให้เธอเดือดร้อน

ตอนทั้งสองกลับเข้ามา ฉินอวิ๋นตรวจสอบความเสียหายของไวโอลอนเชลโลอย่างละเอียดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

รอยร้าวบนผิวหน้ากระดานตรงช่องรูปตัวเอฟ เสาหยั่งเสียงหัก หย่องทรุด และคอเครื่องหลวม รวมทั้งหมดสี่จุด ปัญหาเหล่านี้ตรวจพบได้อย่างง่ายดายด้วยสกิลซ่อมบำรุงเครื่องดนตรีระดับปรมาจารย์ของเขา

ว่าไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญลงมือครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเก่งจริงหรือเปล่า

เมื่อเห็นท่าทางชำนาญของฉินอวิ๋น สีหน้าช่างสวี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความคิดที่ตั้งใจจะดูเรื่องสนุกค่อย ๆ หายไป แทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้

ในฐานะช่างเก่าที่ทำงานในร้านเครื่องดนตรีมาหลายปี เขาซ่อมเครื่องดนตรีมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ถ้าจะให้ซ่อมไวโอลอนเชลโลตัวนี้เสร็จภายในวันเดียว เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลย อย่างเร็วที่สุดเขารับประกันได้สามวัน ถ้าเร็วกว่านั้นเขาไม่กล้ารับปาก และถึงอย่างนั้นก็ต้องใช้วิธีซ่อมฉุกเฉินทั้งหมด

เมื่อยืนยันจุดที่เสียหายแล้ว ฉินอวิ๋นมองทุกคนก่อนพูดว่า “ระหว่างซ่อมขอทุกคนอย่าพูดรบกวนผมนะครับ เดี๋ยวมือสั่นขึ้นมาจะยุ่ง”

พูดจบ เขาก็ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สวมถุงมือ ถอดคอเครื่องที่หลวมออกก่อน แล้วให้ช่างสวี่นำกาวปลาแบบโบราณที่เขาพูดถึงมาหลายชนิด

เขาไม่ได้ใช้กาวปลาที่มีอยู่ติดรอยต่อทันที แต่หยิบกาวปลาหลายชนิดมาผสมกันในสัดส่วนต่าง ๆ ไม่ใช่เพื่อให้กาวติดแน่นขึ้น แต่เพื่อลดผลข้างเคียงจากการติดซ้ำให้เหลือน้อยที่สุด และเร่งให้กาวแห้งช้าอย่างเหมาะสม

กาวปลาที่ใช้ซ่อมเครื่องดนตรีส่วนใหญ่เป็นชนิดแห้งเร็ว ใช้เวลาเพียง 10 นาทีก็แข็งตัวสนิท

แต่กาวชนิดแห้งเร็วส่วนใหญ่มักใช้กับเครื่องดนตรีทั่วไปหรือซ่อมฉุกเฉิน ฉินอวิ๋นตั้งใจจะหาเงินสองแสนหยวนนี้ จึงไม่อาจใช้กาวชนิดแห้งเร็วได้

ถ้าต้องขึ้นเวทีแสดงในช่วงบ่าย การใช้กาวแห้งเร็วซ่อมฉุกเฉินไปก่อนก็ไม่ใช่ปัญหา ค่อยหาทางแก้ภายหลังก็ได้ แต่ตามที่คุณเสิ่นบอก การแสดงจะมีขึ้นในอีกสามวัน เขาจึงอยากซ่อมให้เสร็จเรียบร้อยในครั้งเดียว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เมื่อใช้แคลมป์ยึดเดือยเข้าที่แล้ว ฉินอวิ๋นเงยหน้ามองช่างสวี่ “ผมต้องใช้แกนเสาหยั่งเสียงที่ทำขึ้นมาเฉพาะ ไม่ทราบว่าร้านมีวัสดุที่ใช้ได้ไหมครับ?”

ช่างสวี่พยักหน้า “มีแน่นอน แต่ราคาไม่ถูกนะครับ ต้อง...”

คุณเสิ่นรีบพูดขึ้นจากด้านข้าง “ฉันจ่ายเองค่ะ”

ช่างสวี่ปิดปากแล้วออกไปหยิบไม้

เมื่อได้ไม้ที่เหมาะสมมา ฉินอวิ๋นก็ลงมือทำแกนขึ้นมาเฉพาะตรงนั้น มือขยับตัดแต่งอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นใช้เครื่องวัดเสาหยั่งเสียงจัดตำแหน่งอย่างแม่นยำ แล้วอาศัยสัมผัสที่น่าทึ่งปรับความตั้งฉาก ขั้นตอนนี้รวดเร็วเสียจนช่างสวี่ตั้งตัวไม่ทัน

“นี่มัน...ทำได้ยังไง...”

เขายังพูดไม่ทันจบ ฉินอวิ๋นก็ดีดสายไวโอลอนเชลโล แล้วปรับแก้ได้อย่างรวดเร็วโดยอาศัยเสียงสั่นพ้องของสาย

ต้องรู้ว่าเสาหยั่งเสียงเป็นแกนสำคัญของไวโอลอนเชลโล มีเส้นผ่านศูนย์กลางแค่ 6 มิลลิเมตร การหักไม่ใช่เรื่องแปลก ร้านของพวกเขาก็รับทำและปรับตั้งเสาหยั่งเสียงให้ไวโอลอนเชลโลที่เสาหักอยู่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยมีใครทำได้รวดเร็วและแม่นยำเท่าฉินอวิ๋น

ช่างสวี่มองการขยับมือสบาย ๆ ไม่กี่ครั้งนั้นจนตาค้าง

คนนอกดูแค่ความครึกครื้น ส่วนคนในดูออกว่ามีอะไร เมื่ออยู่ในสายตาช่างสวี่ ฉินอวิ๋นตรงหน้าไม่ใช่ชายหนุ่มที่โลภมากและไม่รู้จักประมาณตัวอีกต่อไป แต่เป็นช่างซ่อมที่มีฝีมือระดับปรมาจารย์

ปกติเขาใช้เวลาเปลี่ยนเสาหยั่งเสียงอย่างน้อย 30 นาที และต้องคอยปรับตั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังเปลี่ยนเสาหยั่งเสียงเสร็จ ฉินอวิ๋นขยับร่างกายที่แข็งเกร็ง แล้วหันไปมองคุณเสิ่นที่กำลังรอคอยอย่างมีความหวัง ตอนนี้อารมณ์ของเธอดูสงบลงมากแล้ว

“คุณเสิ่น รอยร้าวบนหน้ากระดานต้องซ่อมแบบไร้รอย แล้วขัดแต่ง ลงสี และผึ่งให้แห้ง ซึ่งต้องใช้เวลาเกิน 24 ชั่วโมง หรือคุณจะเลือกซ่อมฉุกเฉินก็ได้ หลังซ่อมแล้วมองด้วยตาเปล่าก็ไม่เห็นรอย พอลูบก็ไม่มีส่วนไหนนูน และไม่กระทบการสั่นสะเทือนของหน้ากระดานเลยครับ”

ช่างสวี่พยักหน้า ถึงฉินอวิ๋นไม่พูด เขาก็จะอธิบายเรื่องนี้ให้คุณเสิ่นฟังอยู่แล้ว ในเมื่อฉินอวิ๋นพูดออกมาเอง เขาก็ไม่มีอะไรต้องเสริม

คุณเสิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกซ่อมแบบประณีต เพราะการแสดงมีขึ้นในอีกสามวัน ช่วงสองสามวันนี้ให้ลูกสาวใช้เครื่องดนตรีตัวอื่นซ้อมแทนไปก่อน

เมื่อเห็นคุณเสิ่นตัดสินใจแล้ว ฉินอวิ๋นก็ลงมือทันที เขานำผงไม้เมเปิลเก่าสีเดียวกันมาผสมกับกาวปลาแบบโบราณที่เตรียมไว้ แล้วยัดลงในรอยร้าวบนหน้ากระดาน จากนั้นเกลี่ยตามแนวลายไม้ให้เรียบ ใช้กระดาษทรายละเอียดพิเศษเบอร์ 2000 ขัดทีละชั้น สุดท้ายเช็ดด้วยน้ำมันบำรุงผิวเครื่องดนตรีโดยเฉพาะ ทุกขั้นตอนนุ่มนวลแต่แม่นยำ ไม่เหลือแม้แต่ผงไม้ส่วนเกินสักนิด

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งวันก็ล่วงเลย ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงโดยไม่รู้ตัว

ไวโอลอนเชลโลที่ก่อนหน้านี้ดูเสียหายหนัก ตอนนี้กลับดูใหม่เอี่ยม ไม่เห็นรอยร้าวบนตัวเครื่องแม้แต่น้อย ฉินอวิ๋นปรับความสูงของหย่อง ตั้งระยะห่างระหว่างสาย และตั้งเสียงใหม่ไปพร้อมกัน

เขายกมือดีดสาย เสียงไวโอลอนเชลโลอันนุ่มลึกกังวานยาวพลิ้วออกมา

แม้บางจุดจะเลือกซ่อมฉุกเฉิน แต่ตอนนี้กลับมองไม่เห็นร่องรอยความเสียหายเลยแม้แต่น้อย ช่างสวี่เข้ามาตรวจซ้ำไปซ้ำมา ปลายนิ้วสั่นอย่างหนัก “เหลือเชื่อจริง ๆ ซ่อมไร้รอย แถมเสียงยังนิ่งสุด ๆ! รอยร้าวบนหน้ากระดานถูกซ่อมจนลายไม้ต่อกันสนิท ตำแหน่งเสาหยั่งเสียงคลาดเคลื่อนไม่ถึง 0.1 มิลลิเมตร ฝีมือแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่แค่ปักกิ่ง แต่เป็นร้านเครื่องดนตรีเก่าแก่ในอิตาลี ก็ต้องเป็นฝีมือระดับปรมาจารย์ชั้นยอดเลย!”

เมื่อได้ยินคำพูดของช่างสวี่ คุณเสิ่นก็ยกมือปิดปากอย่างตื่นเต้น ดวงตาแดงก่ำ “คุณฉิน ขอบคุณมากจริง ๆ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้เลยค่ะ”

ฉินอวิ๋นยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรหัสรับเงินแล้วยื่นให้ “คุณเสิ่น จุดที่ต้องกลับมาซ่อมแบบประณีตอีกสองสามจุด ผมบอกคุณไว้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยแวะมาที่ร้านเพื่อซ่อมให้เรียบร้อยก็ได้ครับ แต่ตอนนี้ต้องวางเครื่องไว้ที่ร้านก่อน พรุ่งนี้เวลาเดียวกันค่อยมารับ แล้วก็เอาไปใช้ได้เลย”

คุณเสิ่นพยักหน้า “ค่ะ ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันจำไว้หมดแล้ว”

พูดจบ เธอก็โอนเงิน 200,000 หยวนเข้าบัญชีวีแชตของฉินอวิ๋นทันที

ฉินอวิ๋นเห็นยอดเงินแล้วรีบบอก “คุณเสิ่น ให้มาเกินแล้วครับ ถ้าซ่อมแบบประณีตทั้งหมด ผมก็รับเงินจำนวนนี้ได้ แต่หลายจุดเราเลือกซ่อมฉุกเฉิน แบบนี้มากเกินไปครับ อย่างมากก็สักแสนหยวนก็น่าจะพอแล้ว”

คุณเสิ่นยิ้ม “ไม่มากหรอกค่ะ คุณฉินรับไว้เถอะ อย่างน้อยคุณก็ช่วยแก้ปัญหาเรื่องการแสดงของลูกสาวฉันในอีกสามวันข้างหน้าได้แล้ว”

เมื่ออีกฝ่ายพูดอย่างนั้น ฉินอวิ๋นก็ไม่เกรงใจ รับเงินไว้ด้วยความสบายใจ

เมื่อมีเงินสองแสนหยวนนี้ รวมกับเงินชดเชยจากบริษัทที่จะได้ในอีกไม่กี่วัน ยอดเงินในบัญชีของเขาก็พุ่งขึ้นเป็นสามแสนห้าหมื่นหยวน ตัวเลือกในการซื้อรถกว้างขึ้นมาก

ต้องพูดเลยว่า ระบบนี่สุดยอดจริง ๆ!

ฉินอวิ๋นปฏิเสธข้อเสนอจากร้านเครื่องดนตรีอย่างสุภาพ แลกช่องทางติดต่อกับคุณเสิ่น แล้วเดินออกไปโดยล้วงกระเป๋าไว้

แม้จะทำงานหนักมาครึ่งวัน ไม่ได้กินอะไรสักคำจนหิวไส้กิ่ว แต่เขาก็ได้เงินเข้าบัญชีสองแสนหยวน เทียบได้กับรายได้ทั้งปีของเขา สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นแค่การลองฝีมือเท่านั้น แค่มีสกิลซ่อมบำรุงเครื่องดนตรีในหัว เขาก็คิดว่าตัวเองจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แตกต่างออกไปได้

แน่นอนว่า สาเหตุหลักก็เพราะไวโอลอนเชลโลตัวนี้มีราคาแพง และบังเอิญเจอคุณเสิ่นที่ไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน ถ้าเป็นเครื่องดนตรีทั่วไป ต่อให้ปรมาจารย์มาซ่อมให้ ค่าจ้างก็แค่ไม่กี่ร้อยหรือพันหยวน ไม่มีทางให้ราคาสูงขนาดนี้

คงพูดได้แค่ว่าโชคชะตากำหนดมาแล้ว!

ความตื่นเต้นเอ่อล้นอยู่ในอก ตอนนี้ฉินอวิ๋นมองเมืองแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เมื่อกลับถึงโรงแรม ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

เขาจำไม่ได้แล้วว่าลุกขึ้นมาเปิดโทรศัพท์เช็กยอดเงินกี่ครั้ง แต่พอหลับไปจริง ๆ เขาก็หลับพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่เขาหลับสบาย ซ่งหยากลับอารมณ์เสียสุด ๆ เธอแค่เผลอเล่าให้เพื่อนสนิทฟังนิดเดียว ไม่คิดว่าแม่จะรู้เรื่องเข้า วันนี้ตอนเที่ยงแม่ถึงกับมาหาเธอด้วยตัวเอง แล้วด่าเธอยับ

สุดท้ายยังหาว่าเธอไม่มีสมอง ทำไมต้องหย่ากันด้วยความยินยอม ไปฟ้องหย่าเลยสิ ที่บ้านมีเส้นสายตั้งเยอะ จะทำให้ฉินอวิ๋นไม่ได้อะไรไปสักหยวนก็ยังได้ ไม่ว่าเธอจะอธิบายยังไงว่าฉินอวิ๋นเลือกออกจากการแต่งงานตัวเปล่า แม่ก็ไม่เชื่อ ยังบอกว่าเขาแค่ทำให้เธอตายใจ รอดูพรุ่งนี้ก็รู้

ตั้งแต่ต้นจนจบ แม่ไม่ได้ปลอบเธอสักคำ หรือพูดสักประโยคว่าอย่าหย่า

พอตกบ่าย พี่สาวคนโตกับน้องสาวคนที่สามก็โทรมา เธอยอมไม่ต้องการความห่วงใยแบบนี้ดีกว่า มันทำให้เธอรู้สึกอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร

ค่ำคืนนี้ยาวนานเหลือเกิน เธอพลิกตัวไปมาจนไม่ได้นอนทั้งคืน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฉินอวิ๋นถึงเลือกหย่ากับเธอ เป็นเพราะเหตุผลไม่กี่ข้อที่เขาพูดอย่างนั้นหรือ? เธอยอมเชื่อว่าฉินอวิ๋นมีคนอื่นข้างนอก ยังดีกว่าจะเชื่อว่าเป็นเพราะตัวเธอเอง

เธอ ซ่งหยา ทั้งส่วนสูง หน้าตา และการศึกษา พูดโดยไม่ถ่อมตัวเลยว่า ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ หลังหย่าแล้วจะหาผู้ชายดี ๆ สักคนในปักกิ่งก็ง่ายจะตาย แล้วฉินอวิ๋นล่ะ เขาไม่มีอะไรสักอย่าง เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงเป็นฝ่ายขอหย่าก่อน หย่าแล้วจะกลับบ้านเกิดไปเป็นโสดหรือไง?

นายทำให้ฉันเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าครอบครัว ฉันยังไม่พูดถึงเรื่องหย่าเลย แต่นายกลับทนความน้อยใจแค่นี้ไม่ได้ แล้วยังกล้าพูดว่ารักฉันอีก

ซ่งหยาคิดไปก็ยิ่งโมโห คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตะโกนใส่หน้าจอ แล้วส่งข้อความเสียงยาวเหยียดด้วยน้ำเสียงเสียดสีและเดือดดาล ใจความมีแค่ประโยคเดียว: พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ฉันจะรอนายที่สำนักงานกิจการพลเรือน

ฉินอวิ๋นตื่นขึ้นมาในวันถัดไปแล้วเห็นข้อความ ก็ได้แต่พูดไม่ออก ดูเวลาที่ส่งแล้วก็พบว่าเป็นตอนตีสามครึ่ง

เขาตอบกลับไปว่า “ได้” แล้วดูเวลา ก่อนจะไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขากินมื้อเช้าที่โรงแรม หยิบบัตรประชาชนกับทะเบียนสมรส แล้วเรียกรถไปสำนักงานกิจการพลเรือน

ที่สำนักงานกิจการพลเรือน เขาเห็นซ่งหยามีรอยคล้ำใต้ตาเข้ม ใบหน้าบวมขึ้นเล็กน้อย จากที่เขารู้จักซ่งหยา เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายไม่ได้นอนเลย

ตอนแรกฉินอวิ๋นตั้งใจจะทักทาย แต่ซ่งหยาไม่สนใจเขาสักนิด เดินเข้าไปข้างในแล้วกดบัตรคิว

เห็นแบบนั้น เขาจึงได้แต่ลูบจมูก แล้วเดินตามหลังซ่งหยาไป

พอถึงคิวพวกเขา เจ้าหน้าที่มองทั้งคู่แล้วเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามคำ แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเปลี่ยนใจ แถมฝ่ายหญิงยังแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างมาก เจ้าหน้าที่จึงไม่พูดมากอีก ให้ทั้งคู่กรอกแบบฟอร์มแล้วรอให้พ้นช่วงเวลาทบทวนใจ ค่อยกลับมาดำเนินการต่อ

จัดการทุกอย่างเสร็จ ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู ซ่งหยามองฉินอวิ๋นแล้วพูดว่า “ฉันเสียใจจริง ๆ ที่ตอนนั้นเลือกนาย”

พูดจบ เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

ฉินอวิ๋นมองแผ่นหลังของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกโล่งใจในใจนั้นยากจะบรรยายให้ใครฟัง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป