เช็กอินทั่วโลก ยิ่งเช็กยิ่งมีทักษะ

ตอนที่ 3 เช็กอินทั่วโลก สกิลของฉันยิ่งมีมากขึ้น

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

มนุษย์นี่เป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ

วันทำงานทุกเช้าแทบอยากนอนให้ตายไปข้าง แต่พอถึงวันเสาร์อาทิตย์ ไม่รู้เป็นยังไง ตื่นขึ้นมาแล้วกลับนอนต่อไม่หลับซะงั้น ราวกับโดนปีศาจเข้าสิง!

แต่วันนี้กลับต่างออกไปอยู่บ้าง แม้เขาจะตื่นตั้งแต่แปดโมง แต่กลับกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม พลังงานล้นเหลือ แม้แต่น้องชายก็ยังคึกคักเหมือนตอนอายุ 18 ความรู้เกี่ยวกับการซ่อมบำรุงเครื่องดนตรีที่ผุดขึ้นมาในหัวทำให้เขารู้ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณฉินคนนี้จะต้องเจ๋งเป้งแน่

มองภาพรถราที่แล่นไปมานอกหน้าต่าง ฉินอวิ๋นยังไม่อยากออกไปไหนในตอนนี้ อีกอย่างทางบริษัทก็เซ็นข้อตกลงลาออกเรียบร้อยแล้ว ทั้งหนังสือรับรองการลาออกและหนังสือรับรองรายได้ก็จัดทำเสร็จแล้ว ขอแค่รอถึงวันจ่ายเงินเดือนอีกสองสามวันแล้วตรวจดูว่าเงินชดเชยกับโบนัสขาดไปหรือเปล่าก็พอ

รายได้ตลอดหลายปีมานี้ของเขา ถ้าอยู่ในปักกิ่งก็ถือว่าไม่เลว เมื่อเทียบกับคนที่มีมากก็สู้ไม่ได้ แต่เทียบกับคนที่มีน้อยก็ยังพอเหลือกินเหลือใช้ น่าเสียดายที่อำนาจการเงินไม่ได้อยู่ในมือเขา ทุกเดือนเขาเก็บเงินไว้ใช้เองได้แค่ 5,000 หยวน

มีรายจ่ายมากมายทุกเดือน เงินส่วนตัวที่แอบเก็บไว้ก็ยังห่างจากหลักหมื่นอยู่พอสมควร ผู้ใหญ่เกือบ 30 ที่มีเงินเก็บเท่านี้ ช่างน่าสงสารจริง ๆ

ถ้าพูดตามคำคนโบราณก็คือ บ้านไม่มีเสบียงสำรองแม้แต่หนึ่งต้าน

ตอนนี้คงทำได้แค่หวังพึ่งเงินก้อนสุดท้ายจากบริษัท ประทังชีวิตไปวัน ๆ ช่างน่าสงสารจริง!

เอ่อ… เรื่องหย่า เงินนี่จะกลายเป็นสินสมรสหรือเปล่านะ? ไม่ได้สิ เธอไล่ฉันออกจากบ้านโดยไม่ให้เอาอะไรติดตัวไปเลย แล้วจะมีหน้ามาแบ่งเงินก้อนนี้ที่ฉันจะเอาไปตั้งตัวได้ยังไง ถ้าเธอหน้าด้านขนาดนั้นจริง ๆ ฉันก็คงต้องยอมเสียหน้า แย่งบ้านมาสู้กันสักตั้ง

จริงด้วย ยังมีสินสอดอีก ขอแค่เธอกล้าเอ่ยปาก ฉันก็จะแย่งสินสอดมาด้วย ฮึ!

แต่จากที่เขารู้จักซ่งหยา อีกฝ่ายน่าจะยังมีสมองอยู่บ้าง อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับเงินแค่นี้ บ้านก็ยังมีค่ามากกว่า

คิดฟุ้งซ่านอยู่พักหนึ่ง เขาก็ล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมออกไปเดินเล่นดูว่าจะยังเปิดใช้งานภารกิจเช็กอินของระบบได้ไหม ของใหม่นี่ไม่ควรเอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในบ้าน อย่างไรก็เป็นระบบภารกิจเช็กอิน ออกไปเดินให้ทั่ว บางทีอาจมีภารกิจใหม่เด้งขึ้นมาอีกก็ได้

พอออกจากโรงแรม เดินไปตามถนนฉางชุน ฉินอวิ๋นยังเดินไปได้ไม่นานก็เริ่มเสียใจ

ร้อนชะมัด!

เพิ่งเก้าโมงกว่า อากาศก็อบอ้าวจนชวนให้ใจหวิวแล้ว

เขาเร่งฝีเท้าอีกสองสามก้าว เห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างหน้า ก็รีบพุ่งเข้าไปข้างใน สั่งน้ำอัดลมเย็นจัดมาขวดหนึ่ง หาที่นั่งแล้วเอนกายสบาย ๆ รับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ สายตาพลันเหม่อลอย

หน้าต่างระบบเรียบง่ายมาก หลังทำภารกิจสำเร็จ บนนั้นก็เหลือเพียงข้อมูลส่วนตัวของเขา

【ผู้ใช้ระบบ: ฉินอวิ๋น】

【อายุ: 28】

【ทักษะ: ทำอาหาร, คณิตศาสตร์, คอมพิวเตอร์กราฟิก, การเขียนโปรแกรม, ซ่อมบำรุงเครื่องดนตรี LV1】

【ภารกิจปัจจุบัน: ไม่มี】

ระบบจัดให้มีทักษะอยู่ไม่กี่อย่าง คณิตศาสตร์ คอมพิวเตอร์กราฟิก และการเขียนโปรแกรม เขาไม่แปลกใจ แต่ที่คิดไม่ถึงคือทักษะทำอาหารของเขาก็อยู่ในรายการด้วย

“ฝีมือทำอาหารฉันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ลองนึกถึงช่วงหลายปีที่เป็นพ่อครัว เขาก็ตั้งใจทำงานมากจริง ๆ ที่ระบบจัดให้เป็นทักษะก็สมเหตุสมผลแล้ว

แต่ทักษะทั้งหมดที่เขามีอยู่ยังห่างชั้นจากการซ่อมบำรุงเครื่องดนตรีที่ระบบมอบให้มาก ตามคำอธิบายในระบบ LV1 คือระดับเพดานที่มนุษย์จะฝึกฝนได้แล้ว

ถ้าอยากไปถึงระดับนั้น ฝีมือทำอาหารของเขาอย่างน้อยต้องเก่งระดับพ่อครัวหลวง ส่วนคณิตศาสตร์ก็ต้องมีฝีมือระดับผู้ได้รับรางวัลฟิลด์ส

เห็นได้ชัดว่าทักษะที่ระบบมอบให้นั้นล้ำค่าแค่ไหน ราวกับปาฏิหาริย์จากสวรรค์ ทำให้คนเราครอบครองความรู้ที่ต้องใช้เวลาหลายชั่วชีวิตกว่าจะเรียนรู้ได้ ภายในเวลาเพียงนาทีเดียว นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์จากสวรรค์แล้วจะเป็นอะไร

แม้หน้าต่างจะเรียบง่าย แต่ฉินอวิ๋นก็นั่งดูอย่างมีความสุขอยู่ครึ่งชั่วโมง น้ำอัดลมเย็นจัดหมดขวด ช่วยคลายร้อนจนทั่วร่างแล้ว เขาถึงเตรียมออกจากร้านสะดวกซื้อ

ฉินอวิ๋นคิดถึงแต่ระบบ ตลอดทั้งวันแทบไม่ได้หยุดพัก เดินจากเขตนี้ไปอีกเขต แล้วก็ไปต่อยังเขตถัดไป

แต่ทั้งวันจนกระทั่งถึงกลางคืน ระบบก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

เหงื่อเหม็นหึ่งไปทั้งตัว เขากลับถึงโรงแรมได้แต่คาดเดาว่า “ดูท่าระบบจะมีช่วงพักก่อนปล่อยภารกิจเช็กอินสินะ ถ้ายังไม่พ้นช่วงพัก ก็จะไม่ปล่อยภารกิจใหม่”

หลังอาบน้ำ เขาอ้อยอิ่งอยู่นาน จนเกือบสามทุ่มครึ่งถึงตัดสินใจกดโทรหาเบอร์คุ้นเคย ตามปกติแล้วเวลานี้แม่ของเขาน่าจะเข้านอนแล้ว

แต่น่าเสียดายที่ปลายสายรับเร็วมาก

เสียงคุ้นเคยดังมาจากอีกฝั่ง “ฮัลโหล เสี่ยวอวิ๋น ดึกป่านนี้โทรมาทำไม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ฉินอวิ๋นหัวเราะ “อืม แม่ยังไม่นอนเหรอ?”

“กำลังฟังรายการของกัวเต๋อกังอยู่ เพิ่งง่วง ๆ ก็โดนลูกโทรมาปลุกเนี่ย”

ถ้านับตามอายุ แม่ของฉินอวิ๋นก็เป็นคนรุ่นเจ็ดศูนย์ อายุเพิ่ง 53 ผู้หญิงในยุคนั้นส่วนใหญ่เรียนหนังสือและมีความรู้

การศึกษาและข้อมูลข่าวสารที่ได้รับก็ไม่ต่างจากคนหนุ่มสาวเท่าไร

อย่างคลิปสั้นในโต่วอินตอนนี้ แม่ของเขาก็เล่นได้คล่องเหมือนกัน

ฉินอวิ๋นไม่อ้อมค้อม เขาพูดอย่างสงบว่า “แม่ ผมลาออกแล้ว แล้วก็กำลังคิดจะหย่ากับซ่งหยา”

ลมหายใจจากปลายสายชะงักไปชัดเจน ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแม่ที่ฟังดูเหมือนกำลังสะใจเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น “หย่าดีแล้ว แม่ไม่ชอบหล่อนมานานแล้ว ฮ่า ๆ ลูกชายแม่ออกจะเก่งขนาดนี้ ยังไงก็หาใครที่ดีกว่านี้ได้แน่นอน”

“เอ่อ… แม่ ผมหย่าแล้วก็ตกงานด้วย ทำไมแม่ถึงตอบแบบนี้ล่ะ?”

“แล้วจะให้แม่ทำยังไง ปลอบใจลูกเหรอ ลูกก็รู้อยู่แล้วว่าแม่เป็นคนยังไง เดี๋ยววางสายแล้วแม่จะออกไปจุดประทัดฉลองสักหน่อยด้วย”

“ก็ได้ครับ!”

เดิมทีเขามีเรื่องอยากพูดเต็มท้อง แต่พอโดนแม่ก่อกวนแบบนี้ จู่ ๆ ก็ไม่รู้สึกเศร้าแล้ว แถมยังอยากหัวเราะขึ้นมาด้วย

“แล้วลูกคิดจะทำยังไงต่อ? จัดการเรื่องหย่าเสร็จหรือยัง?”

หูเฟินที่อยู่ปลายสายไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่ฉินอวิ๋นได้ยินจากน้ำเสียง เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ตื่นเต้นเกินไป จะได้ไม่กระทบกระเทือนจิตใจลูกชาย

“ยังครับ อีกสองวันนี้ค่อยไปจัดการเอกสาร คงมีช่วงไตร่ตรอง 30 วันด้วย”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “แม่ ผมคิดว่าจะออกจากบ้านตัวเปล่า ไม่เอาอะไรเลย แม่จะโกรธผมไหม?”

หูเฟินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลูกเอ๋ย ช่วงที่ผ่านมาเหนื่อยมากสินะ?”

คำพูดแสนเรียบง่ายประโยคเดียวทำให้ฉินอวิ๋นแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ชั่วขณะหนึ่งพูดอะไรไม่ออกเลย

“ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่เหมาะ ก็แยกกันกลับบ้านมาเถอะ แม่จะทำอาหารทะเลชุดใหญ่ให้กิน”

“อืม แม่ ขอโทษนะครับ ผมน่าจะฟังแม่ตั้งแต่แรก”

“ฮ่า ๆ ๆ” หูเฟินหัวเราะ “อย่าโง่ไปหน่อยเลย คนเราไม่ผ่านเรื่องราวมาแล้วจะเติบโตได้ยังไง ต่อให้ย้อนกลับไปเริ่มใหม่ก็ต้องเป็นแบบเดิม ไม่ต้องขอโทษหรอก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเสียใจ เงินหมดก็หาใหม่ได้ แต่ตัวเราเองมีความสุขหรือเปล่า มีแค่เราที่รู้”

สองแม่ลูกคุยกันอยู่พักใหญ่ ความรู้สึกหดหู่ที่ฉินอวิ๋นยังหลงเหลืออยู่บ้างเกี่ยวกับการหย่า พลันหายไปหมด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป