หลังจากซูหวนดาวน์โหลดวิดีโอเสร็จ ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นแค่วิดีโอท่องเที่ยวชมวิวทั่วไป
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ คนที่ปรากฏอยู่ในคลิปกลับเป็นเพื่อนเก่าของเธอเอง แถมประโยคแรกที่เขาพูดก็ทำเอาเธอแทบไถลตกจากเก้าอี้
“สวัสดีทุกคน ผมชื่อฉินอวิ๋น ตอนนี้อยู่ทางเหนือของผาช่านจื่อ บนภูเขาไท่ซาน บริเวณก้นหุบเขาลำธารชิงถง ผมเป็นคนชอบผจญภัยกลางแจ้ง ถนัดซ่อมบำรุงเครื่องดนตรี ซ่อมยานยนต์ ถ่ายภาพ และปีนผา ครั้งนี้ผมจะท้าปีนผาช่านจื่อด้วยมือเปล่าโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใด ๆ เป้าหมายคือความสูง 100 เมตร…”
พูดได้แค่สองประโยค ฉินอวิ๋นก็เริ่มทำอะไรบ้า ๆ ต่อเนื่องจนหัวใจของเธอแทบกระเด็นออกมา
เธอขยายภาพวิดีโอดูแล้วก็เห็นชัด ๆ ว่าบนตัวฉินอวิ๋นไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใดเลย พูดอีกอย่างก็คือ ไอ้หมอนี่ปีนผาด้วยมือเปล่าจริง ๆ
หลังดูวิดีโอจบ เธอทั้งตกตะลึง แต่ขณะเดียวกัน ความโกรธและความหวาดหวั่นก็พลุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอรีบโทรหาฉินอวิ๋นทันทีโดยไม่ลังเล
ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย เธอก็ตะโกนใส่ “ฉินอวิ๋น นายบ้าไปแล้วหรือไง เรื่องอันตรายขนาดนั้นยังกล้าทำอีกเหรอ?”
“เรื่องอันตรายอะไร…”
เสียงจากปลายสายฟังดูงัวเงีย ทำให้ซูหวนยิ่งโมโห
“นายเคยคิดไหมว่าถ้าตกลงมาแล้วจะเป็นยังไง? ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา แม่ของนายจะทำยังไง? ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยหรือไง?”
เสียงรัวเป็นชุดของซูหวนทำให้ฉินอวิ๋นตื่นเต็มตา เขาขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหูโดยสัญชาตญาณ
รอให้เธอระบายจนจบ เขาจึงยกโทรศัพท์กลับมาแนบหูแล้วพูดว่า “นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง อย่าเห็นว่ามันอันตรายสิ สำหรับคนปีนผาอย่างพวกเรา เรื่องแค่นี้ง่ายมาก”
“พูดบ้าอะไรของนาย!” พอได้ยินคำพูดแบบนั้น ซูหวนก็อดสบถออกมาไม่ได้ “นายคิดว่าฉันโง่หรือไง ฉันก็เล่นปากัวร์เหมือนกันนะ”
“เอ่อ…ปากัวร์กับปีนผามันก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี”
“ไอ้คนบ้า!”
ซูหวนกดตัดสาย มองวิดีโอในคอมพิวเตอร์ด้วยความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ผ่านไปนานทีเดียวกว่าเธอจะสงบสติอารมณ์ลงได้
“ฮึ ตกลงมาตายก็สมควรแล้ว เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ฉันจะโมโหไปทำไมกัน”
เธอส่งต่อวิดีโอไปยังอีเมลของฟางหนาน แล้วก็เลิกงาน