“เส้าเหยียนกับเฉินจื่ออี้คบกันแล้วเหรอ?” ฉินอวิ๋นลูบจมูกอย่างงุนงง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”
ซูหวนบอกว่า “พวกเขาหมั้นกันแล้ว เลยกะจะเลี้ยงข้าวเพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่อยู่หางโจว ฉันอยากให้นายไปด้วยกัน”
ฉินอวิ๋นลังเลครู่หนึ่ง “เมื่อไหร่?”
“วันเสาร์นี้”
“ก็คือพรุ่งนี้น่ะสิ!” ฉินอวิ๋นครุ่นคิด แล้วก็ตอบตกลง “ไม่มีปัญหา ต้องซื้ออะไรไปให้พวกเขาไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่เทศกาลอะไรสักหน่อย แค่หาโอกาสนัดเพื่อนร่วมชั้นมากินข้าวด้วยกันเท่านั้นเอง”
“ก็ได้” จริง ๆ แล้วฉินอวิ๋นจะไปหรือไม่ไปก็ได้ คนที่เรียนมหาวิทยาลัยมาแล้วต่างก็รู้ดีว่า ถ้าจบไปแล้วไม่ติดต่อกันอีก ความสัมพันธ์ก็แทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้า ไม่จำเป็นต้องไปมาหาสู่กันต่อ
ชีวิตคนเราก็ผ่านไปกับการรู้จักคนใหม่และห่างเหินจากคนเก่าอยู่เสมอ
คนที่เข้ากันได้ดีก็ย่อมติดต่อกันไปเรื่อย ๆ ส่วนคนที่รู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นก็ย่อมห่างเหินกันไป ทุกคนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น
น้ำเสียงของซูหวนที่ปลายสายจู่ ๆ ก็ฟังดูลังเลเล็กน้อย “เอ่อ… ฉันยังมีเรื่องอยากให้นายช่วยอีกอย่าง”
“เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาสิ” ฉินอวิ๋นถามอย่างแปลกใจ “นี่ไม่ใช่สไตล์เธอเลยนะ หัวหน้าห้องซูเวลาทำอะไรเด็ดขาดจะตาย”
“ไปให้พ้นเลย” ซูหวนหัวเราะพลางดุเขา
จากนั้นเธอถึงค่อย ๆ เล่า “คราวก่อนพวกเรานัดกินข้าวกัน เฟ่ยข่ายพาเพื่อนคนหนึ่งมาด้วย ทุกคนก็ทำความรู้จักกัน แล้วหลังจากนั้นหมอนั่นก็เอาแต่ตามจีบฉัน”
ฉินอวิ๋นไม่แปลกใจเลย ด้วยหน้าตาและรูปร่างของซูหวน ถ้าไม่มีใครตามจีบสิถึงจะแปลก
“แล้วไงต่อ?”
“ฉันก็ไม่ได้ชอบเขาน่ะสิ” ซูหวนตอบ “แต่เขาตามตื๊อไม่เลิก น่ารำคาญสุด ๆ”
“งั้นก็แบล็กลิสต์ไปสิ เธอไม่ใช่ทำไม่เป็นสักหน่อย”
ซูหวนพูดไม่ออก “ถ้าบล็อกได้ ฉันจะต้องมาถามนายเหรอ บริษัทของอีกฝ่ายร่วมงานกับบริษัทเราอยู่พอดี แถมยังต้องประสานงานกันอีก”
“แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ?” ฉินอวิ๋นตอบ ก่อนจะร้อง “อ๋อ” ยาว ๆ ขึ้นมาอย่างมีเลศนัย “เธอคงไม่ได้คิดจะให้ฉันแกล้งเป็นแฟนหรอกนะ?”
“……”
ซูหวนเงียบไป แต่ฉินอวิ๋นกลับตกใจ
“โห เธอจะเล่นพล็อตเชย ๆ แบบนี้จริงเหรอ คนอ่านหนีหมดพอดี”
ซูหวนฉุน “นายก็แค่บอกมาว่าจะช่วยหรือไม่ช่วย!”