ยามเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นทางทิศตะวันออก
แสงแดดสาดลงมา ขับไล่ความหนาวเย็นตลอดทั้งคืน ฉินอวิ๋นขยับร่างกายเล็กน้อย ให้กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่แข็งเกร็งกลับมาคลายตัว
ราวเจ็ดโมงครึ่ง เขาเปิดอุปกรณ์ถ่ายทอดสดอีกครั้ง แล้วแก้ชื่อห้องถ่ายทอดสดเป็น 【ฉินอวิ๋นเอาชีวิตรอดในป่า วันที่สาม】 จากนั้นก็กดเริ่มถ่ายทอดสดทันที
ช่วงเช้าแบบนี้มีคนดูถ่ายทอดสดไม่มากนัก อย่างไรเสียผู้ใหญ่ก็ยุ่งกับการไปทำงาน ส่วนเด็ก ๆ ก็ยังนอนตื่นสายกันอยู่
แต่ตอนนี้เป็นช่วงวันชาติติดต่อกัน 11 วัน อีกทั้งการถ่ายทอดสดของเขาในสองวันที่ผ่านมาก็ดำเนินต่อเนื่องกัน พอเริ่มถ่ายทอดสด จำนวนคนดูก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งนาทีก็มีคนดูสามถึงสี่ร้อยคนแล้ว
“พี่ฉินเริ่มไลฟ์ช้ากว่าเมื่อวานนะ ฉันรอมาครึ่งชั่วโมงแล้ว”
“เมื่อคืนพี่ฉินไม่ได้กินข้าว ตอนนี้หิวไหม ฉันกำลังกินบะหมี่คลุกน้ำมันต้นหอมอยู่”
“ฉันกินซาลาเปาทอดอยู่ กินจนปากมันเยิ้มเลย โอ๊ย เริ่มแน่นท้องแล้ว”
ฉินอวิ๋นถูหน้าแรง ๆ แล้วพูดกับกล้องว่า “สวัสดีทุกคน ฉันชื่อฉินอวิ๋น ตอนนี้เป็นคนที่กำลังเอาชีวิตรอดในป่า วันนี้เป็นวันที่สามที่ฉันมาอยู่ในป่าหินดั้งเดิมของเทือกเขาต้าเซียงอันหลิ่ง รู้สึกว่านอกจากจะหิวนิดหน่อยแล้ว อาการอย่างอื่นก็ยังดีอยู่ เพราะงั้นพอเห็นพวกคุณกินกันอร่อยขนาดนี้ ฉันก็อยากกินปาท่องโก๋สักแท่งกับน้ำเต้าหู้สักถ้วยจริง ๆ”
“ฮ่า ๆ สตรีมเมอร์อย่ามาล้อเล่น กินแมลงไปดี ๆ เถอะ”
“ยังจะเอาน้ำเต้าหู้อีก ไม่ลองคั้นเองสักหน่อยล่ะ?”
เห็นคอมเมนต์เหล่านั้น ฉินอวิ๋นก็ยิ้มเจื่อน ๆ “เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยดีเท่าไรเมื่อเทียบกับคืนก่อน อย่างแรกคืออากาศหนาว อีกอย่างคือฉันต้องคอยระวังตลอดเวลาว่าจะมีสัตว์ป่าเดินผ่านมาหรือเปล่า เพราะเพิงนี่กันการโจมตีของสัตว์อะไรไม่ได้เลย”
“โชคดีที่ดวงยังดีอยู่ ทั้งคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ฉันหิวมากจริง ๆ ต้องหาอะไรกินแล้ว ไม่อย่างนั้นกลัวว่าจะหมดแรง ถ้าเจอฝูงหมาป่าหรือหมีดำเข้า ตอนนั้นคงไม่มีแรงวิ่งหนีด้วยซ้ำ”
“อยากเห็นสตรีมเมอร์เจอหมีกริซลีจัง”
“คนข้างบน อวยพรให้สตรีมเมอร์เจอแต่เรื่องดี ๆ หน่อยสิ”