“อ้อมทางน่ะเป็นไปไม่ได้ งั้นฉันเลือกกระโดดข้ามไปเลยแล้วกัน”
ทันทีที่ประโยคนี้ดังขึ้น ห้องไลฟ์สดก็เงียบกริบ คอมเมนต์หยุดไหลไปชั่วขณะ แต่เพียงครู่เดียว ช่องคอมเมนต์ก็เดือดขึ้นมาอีกครั้ง
“เชี่ย อย่าหาเรื่องตายสิ ฉันยังอยากดูไลฟ์ของนายต่ออยู่นะ”
“ต่อให้เจ้าของสถิติโลกมาก็ยังข้ามไปไม่ได้หรอก บ้าไปแล้วหรือไง”
“จบเห่แล้ว ไลฟ์กำลังจะจบ”
“น่ากลัวชะมัด สงสัยสตรีมเมอร์กินปลวกเข้าไป แล้วโดนปลวกแทะสมองกลับแน่ ๆ”
“นี่ไม่ใช่สองเมตรหรือสามเมตรนะ นี่มันแปดเมตรเลย ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่มีใครกระโดดข้ามไปได้หรอก”
ฉินอวิ๋นเห็นคอมเมนต์ทีละข้อความก็หัวเราะ “ทุกคน จริง ๆ แล้วไม่ได้อันตรายอย่างที่คิดหรอก อย่างมากก็แค่ตกลงไปในแม่น้ำเอง วางใจได้ ฉันยังไม่อยากจบไลฟ์เร็วขนาดนั้นหรอก”
“อีกอย่าง ระยะทางแค่นี้สำหรับฉันก็ไม่ได้ยากอะไร”
เมื่อเห็นฉินอวิ๋นที่แผ่รัศมีความมั่นใจเต็มจอไลฟ์ ชาวเน็ตต่างพากันอึ้ง
ฉินอวิ๋นไม่พูดมาก ตอนนี้โดรนลำรองลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะ ส่วนโดรนลำหลักหันกล้องมาทางเขา
“พี่พั่วลั่งส่งเรือสำราญหรูให้สตรีมเมอร์ 3 ลำ — ถ้าพี่ฉินกระโดดข้ามไปได้ ผมส่งให้อีก 30 ลำเลย”
“โอ้ เพิ่งเข้ามาก็มีเรื่องให้ดูแล้ว งั้นฉันส่งให้สักสองสามลำแล้วกัน”
ไม่นาน เรือสำราญหรูหลายลำก็ปรากฏเต็มหน้าจอ ฉินอวิ๋นมองคนที่ส่งของขวัญแล้วกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณพี่พั่วลั่ง ขอบคุณพี่สาวเฟิงหลิวที่ส่งเรือสำราญหรูมาให้ครับ”
ตอนนี้อันดับหนึ่งในห้องไลฟ์ยังคงเป็นพี่พั่วลั่ง ส่วนพี่สาวเฟิงหลิวที่ส่งเรือสำราญหรูมาก็ขึ้นไปอยู่อันดับสองทันที
หลังพูดจบ ฉินอวิ๋นสูดหายใจลึกแล้วถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่กำลังจะออกวิ่งจู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น
“โฮก——!”
เสียงคำรามนั้นราวกับก้อนหินหนักนับหมื่นจินบดขยี้ลงมา แรงสั่นสะเทือนต่ำทุ้มแผ่ไปในอากาศ กิ่งไม้ราวกับสั่นระริกไปหมด
เสียงทะลุผ่านผืนป่า กวาดพายุคลั่งไปทั่วท้องฟ้า เพียงได้ยินก็ทำให้คนขวัญผวา
“เชี่ย…เสียงอะไรน่ะ?”
“เสือเหรอ เชี่ย หรือว่าจะเป็นเสือไซบีเรีย?”
“สตรีมเมอร์หนีเร็ว เจอหมีควายยังพอมีโอกาสรอด แต่ถ้าเจอเสือไซบีเรีย ตายแน่”