เวลาผ่านไปจนถึงเช้ามืดวันที่ 1 สิงหาคม สายลมเย็นพัดผ่านร่าง ช่วยคลายความร้อนอบอ้าวจากฤดูร้อนไปได้ไม่น้อย
ยังไม่ถึง 6 โมงเช้า ตรอกซอกซอยในย่านเก่าปักกิ่งก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตชีวาแล้ว
ตอนนี้ฉินอวิ๋นยืนอยู่หน้าร้านน้ำเต้าหู้หมักแห่งหนึ่งในตรอก
ถ้าพูดถึงของแท้ ร้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ตามมุมซอกซอยพวกนี้แหละ รสชาติต้นตำรับที่สุด เพราะขายให้คนละแวกนี้กินกัน ส่วนร้านเก่าแก่ร้อยปีพวกนั้นก็ไม่ได้แย่ แต่เป็นทางการเกินไป จนขาดบรรยากาศแบบนี้
ในเมื่อฉินอวิ๋นตั้งใจมาชิมน้ำเต้าหู้หมักแบบปักกิ่งดั้งเดิม ก็ต้องเลือกร้านต้นตำรับ ไม่อย่างนั้นระบบไม่ยอมรับ แล้วเขาจะทนทรมานไปฟรี ๆ ทำไม
ฟ้าเพิ่งสว่าง หน้าร้านก็มีคนต่อแถวกันพอประมาณแล้ว ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุในพื้นที่ที่ออกมาออกกำลังกายตอนเช้า พวกเขาคุ้นเคยกับร้านนี้ดี สั่งน้ำเต้าหู้หมักหนึ่งถ้วย ปาท่องโก๋วงกับผักดองหนึ่งชุด นี่คือกิจวัตรของพวกเขา
ฉินอวิ๋นเห็นนักท่องเที่ยวหลายคนที่มาเพราะชื่อเสียงของร้าน มองแววตาที่เหมือนอยากลองดีของพวกนั้นแล้วก็อยากบอกว่า เดี๋ยวพวกคุณก็เสียใจ
กลิ่นเปรี้ยวหมักจนออกจะบูดอันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำเต้าหู้ชนิดนี้ ถ้าได้ลองครั้งแรก ต่อมรับรสแทบจะปฏิเสธทันที คนส่วนใหญ่เพิ่งเอาเข้าปากก็คลื่นไส้แล้ว ใครกลืนลงไปได้ถือว่าใจถึง ส่วนมากจะดื่มเข้าไปแล้วอ้าปาก ปล่อยให้น้ำเต้าหู้ไหลออกมา ทำหน้าเอ๋อ ๆ เหมือนพูดไม่เป็น
ตอนนี้ระบบกลับให้เขาดื่มจนหมดโดยห้ามแสดงสีหน้า เขาเองยังไม่แน่ใจเลยว่ากระเพาะจะรับไหวหรือเปล่า
ฉินอวิ๋นส่ายหน้า ก่อนเดินเข้าร้านแล้วหาที่นั่งว่าง
“เถ้าแก่ เอาน้ำเต้าหู้หมักหนึ่งถ้วย ปาท่องโก๋วงกับผักดองหนึ่งชุดครับ”
“ได้เลย รอสักครู่นะ เดี๋ยวมา!”
“แหวะ~”
จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มที่ดูเหมือนนักท่องเที่ยวคนหนึ่งเพิ่งชิมไปคำเดียวด้วยท่าทางกระตือรือร้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
จากนั้นใบหน้าก็บิดเบี้ยวราวกับเป็นอัมพาต ปากจ่ออยู่เหนือถ้วยน้ำเต้าหู้ ปล่อยของเหลวในปากให้ไหลลงไป
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ……”
ลูกค้ารอบข้างเห็นภาพนั้นก็พากันหัวเราะลั่น
แม้แต่เถ้าแก่ที่กำลังยุ่งอยู่ พอหันมาเห็นก็อดยิ้มไม่ได้
“พ่อหนุ่ม นี่ของอร่อยนะ ทำไมถึงคายทิ้งล่ะ”