ฉินอวิ๋นตรวจชิ้นส่วนทั้งหมดของแลนด์โรเวอร์ ดีเฟนเดอร์คันนี้อย่างละเอียด ยืนยันแล้วว่าไม่มีชิ้นไหนขาด แถมยังเห็นป้ายประจำรถที่ระบุวันที่ผลิตไว้ด้วย รถคันนี้เพิ่งออกจากโรงงานมาได้แค่ 4 เดือนเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นรถใหม่เอี่ยมอย่างแท้จริง
ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ของดีราคาถูกเข้าไปใหญ่
แต่ในเมื่อรับน้ำใจนี้มาแล้ว เขาก็ไม่พูดอะไรให้มากความ
ระหว่างที่คุณเสิ่นกำลังโทรศัพท์ เขาก็เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งบนผนัง ในรูปเป็นผู้ชายสวมเสื้อคลุมสีขาว ดูภูมิฐานมีความรู้ คาดว่าน่าจะเป็นสามีของคุณเสิ่น
“เสี่ยวฉิน จัดการเรียบร้อยแล้วนะ ต้องให้ฉันช่วยหาช่างมาให้ไหม หรือจะหาเอง?”
หลังวางสาย คุณเสิ่นก็ถาม
สมกับเป็นตระกูลร่ำรวยจริง ๆ แค่โทรศัพท์สายเดียวก็จัดการเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ได้แล้ว ทั้งที่รถคันนี้ยังเป็นแค่ ‘ซาก’ อยู่เลย เกินจินตนาการของฉินอวิ๋นไปมาก นี่สินะชีวิตของคนชั้นบนอย่างแท้จริง
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วตอบว่า “พี่เสิ่น เดี๋ยวผมจัดการเอง ช่วงนี้คงต้องรบกวนพี่หน่อยนะครับ”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเอากุญแจห้องเก็บของใต้ดินมาให้ แล้วก็ให้บัตรผ่านอีกใบ ถ้าฉันไม่อยู่ นายก็เข้ามาได้เลย” เสิ่นซินโหรวใจกว้าง ไม่ได้ถือสาอะไรเลย
“อ้อ ช่างที่หามาต้องเป็นมืออาชีพหน่อยนะ ยังไงนี่ก็รถยนต์”
เสิ่นซินโหรวเตือน
“พี่เสิ่นวางใจได้เลยครับ ผมไม่ต้องไปหาคนอื่นหรอก ผมทำเองได้”
เสิ่นซินโหรวได้ยินแล้วก็ชะงัก มองชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“นายทำเป็นเหรอ เสี่ยวฉิน อย่าพูดเล่นนะ”
ฉินอวิ๋นหัวเราะ “พี่เสิ่น ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ วางใจเถอะ ผมทำเป็นอยู่หน่อยนึงจริง ๆ”
เสิ่นซินโหรวไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เพียงแต่มองฉินอวิ๋นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอีก เขายังหนุ่ม แต่มีฝีมือซ่อมเครื่องดนตรีระดับปรมาจารย์ แถมยังเชี่ยวชาญเรื่องรถยนต์อีกด้วย
เธอไม่คิดว่าฉินอวิ๋นพูดเล่นแน่นอน สามีของเธอก็เพิ่งมาสนใจรถยนต์ทีหลังเหมือนกัน แต่กลับเล่นได้เก่งมาก ฝีมือยังเหนือกว่าช่างมือฉมังประจำศูนย์บริการหลายแห่งเสียอีก รถที่บ้านมีปัญหาเล็กน้อย แค่ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติ