หูเฟินเดินหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานสองสามคนออกมาจากตึก
จู่ ๆ เธอก็เห็นร่างคุ้นตายืนอยู่หน้ารถคันหนึ่ง ใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มออกมา
“ลูกชายฉันมารับแล้ว พวกเธอไปกันก่อนเลย”
“ลูกชายกลับมาแล้วเหรอ อยู่ไหนล่ะ ขอฉันดูหน่อย”
ฉินอวิ๋นเห็นแม่เดินออกมา ก็รีบเดินเข้าไปหา “แม่ เย็นนี้ไม่กินข้าวที่บ้านแล้วนะ เราออกไปกินข้าวข้างนอกกัน”
หูเฟินพยักหน้า ก่อนแนะนำคนข้างกายสองสามคนว่า “นี่ฉินอวิ๋นลูกชายฉัน เสี่ยวอวิ๋น นี่อาสู่ซินกับอาหงหลาน ลูกเคยเจอพวกเธอมาก่อนแล้ว”
“สวัสดีครับอาสู่ซิน สวัสดีครับอาหงหลาน” ฉินอวิ๋นยิ้มทักทายหญิงวัยกลางคนทั้งสอง
ทั้งคู่มองเขาด้วยแววตาอิจฉา อาสู่ซินเอ่ยว่า “อาเฟิน เธอเลี้ยงลูกยังไงเนี่ย ลูกชายทั้งสูงทั้งหล่อ ดีกว่าไอ้ตัวแสบที่บ้านฉันตั้งเยอะ”
“นั่นสิ” อาหงหลานคล้อยตาม “เสี่ยวอวิ๋น แม่เธอชมเธอให้พวกเราฟังอยู่บ่อย ๆ เลยนะ”
ฉินอวิ๋นยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ส่วนหูเฟินผลักเพื่อนทั้งสองเบา ๆ “ไปกันได้แล้ว อย่ามัวแต่รบกวนฉันกับลูกออกไปกินข้าวสิ”
หลังฉินอวิ๋นขับรถแลนด์โรเวอร์พาแม่ออกจากที่ทำงาน อาสู่ซินกับอาหงหลานก็ยังยืนทอดถอนใจอยู่ตรงนั้น
“โห รถคันนี้ไม่ใช่ถูก ๆ เลยนะ จำได้ว่าราคาตั้งล้านกว่าหยวน ลูกชายอาเฟินดูท่าจะไปได้สวยที่ปักกิ่งแฮะ”
“ก็แน่ล่ะ ภรรยาเขาก็สวยด้วยนะ ฉันเคยเห็นรูปในมือถืออาเฟิน แถมยังมีทะเบียนบ้านปักกิ่งอีก ต่อไปมีลูกก็ได้ทะเบียนบ้านปักกิ่ง สอบเข้ามหาวิทยาลัยยังง่ายกว่ามณฑลอื่น ๆ อีก”
ทั้งสองมีแววอิจฉาอยู่ในดวงตา เห็นได้ชัดว่าพวกเธอยังไม่รู้ว่าฉินอวิ๋นหย่าร้างแล้ว และกลับบ้านมาอย่างหมดสภาพ
“แม่ ไปกินหม้อไฟกันไหม”
“ได้สิ ที่ห้างข่ายหงมีร้านสู่ต้าสยา รสชาติใช้ได้เลย ไปกินร้านนั้นกัน”
“ได้เลย”
“เป็นไงบ้าง เที่ยวภูเขาผู่ถัวสนุกไหม ช่วงนี้คนน่าจะไม่เยอะใช่ไหม” หูเฟินเห็นลูกชายดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ก็คิดในใจว่าซ่งหยาช่างตาถั่วจริง ๆ ไม่แน่ว่าต่อไปคงได้เสียใจจนแทบขาดใจ
“ดีครับ สองวันนี้อากาศก็ดี คนก็ไม่เยอะ สบายมาก”
ระหว่างพูด เขาก็เล่าเรื่องที่พบเห็นมาตลอดสองวันนี้ให้แม่ฟังทีละอย่าง แน่นอนว่าเขาไม่ได้เล่าเรื่องช่วยคนตอนขากลับ