“ฮึ ยังทำเรื่องหย่าไม่เสร็จก็ยังไม่นับว่าหย่าช้า ใครจะไปรู้ว่าตลอด 30 วันนี้จะมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีกหรือเปล่า” แม่ของซ่งหยาแค่นเสียงหลังฟังคำพูดของลูกสาว “อีกสองสามวันแม่จะแนะนำคนให้รู้จัก ลองคุย ๆ ดูก่อนก็ได้”
“แม่” ซ่งหยาพูดอย่างไม่พอใจ “หนูเพิ่งหย่า จะมีอารมณ์ไปสนใจเรื่องนั้นได้ยังไง”
“แม่ก็ไม่ได้บอกให้ทำอะไรสักหน่อย” แม่ของซ่งหยาถลึงตามอง “จำจางเทาได้ไหม ลูกชายของเฒ่าจางแห่งบริษัทเทคโนโลยีเหิงหยวน เพิ่งกลับจากต่างประเทศ ตอนนี้ก็เริ่มรับช่วงธุรกิจที่บ้านแล้ว ทั้งหนุ่มทั้งมีอนาคต ดีกว่าฉินอวิ๋นไม่รู้ตั้งกี่เท่า”
“จางเทาเหรอ?” ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาผุดขึ้นมาในหัวซ่งหยา เธอขมวดคิ้วทันที “แม่ หนูแก่กว่าเขาตั้ง 5 ปีนะ ไม่เหมาะหรอกมั้ง?”
“ไม่เหมาะตรงไหน” แม่ของซ่งหยาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ “หน้าตาดีขนาดนี้เสียของเปล่า ๆ ผู้หญิงอายุมากกว่าผู้ชาย 3 ปีก็เหมือนอุ้มก้อนทองแล้ว เธออยากคบ เขาอาจยังไม่อยากคบเลยด้วยซ้ำ ลองทำความรู้จักกันดูก่อน ยังไงเธอก็แต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง”
พอได้ยินคำว่าแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง มุมปากของซ่งหยาก็กระตุก เธอยิ่งรู้สึกโชคดีที่ได้จบชีวิตแต่งงานครั้งแรกลงเสียที
เธอนึกภาพออกแล้วว่าหลังหย่า ฉินอวิ๋นจะใช้ชีวิตน่าเวทนาแค่ไหน เมื่อไม่มีเธอ ผู้ชายที่แต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่งและใกล้จะอายุ 30 คงไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีชีวิตแบบไหน ชีวิตเขาต้องตกต่ำยากจน กินอยู่อย่างอัตคัดแน่นอน
น่าเสียดายจริง ๆ ที่เสียกระเป๋าเงินใบหนึ่งไป
“มีเงินติดตัวไหม?”
แม่ของซ่งหยาถาม
“มีสิ ยังมีอีกสามแสนกว่าหยวน”
“งั้นก็ดี แม่ไม่ให้เงินแล้วนะ ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้จักประหยัดเหมือนกัน” แม่ของซ่งหยารู้สึกแปลกใจ เพราะรู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดีที่สุด
“แม่...”
……
ฉินอวิ๋นตรวจดูหมายเลขที่นั่งบนตั๋ว แล้วพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงที่ของเขา เธอเอามือเท้าหน้าผาก ท่าทางดูอ่อนเพลียอยู่บ้าง
ฉินอวิ๋นเคาะโต๊ะเบา ๆ “คุณครับ นั่งผิดที่หรือเปล่า?”