“เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละ”
เซี่ยจวินดึงสติกลับมาจากความทรงจำในอดีต แล้วหันไปมองคนข้างกายด้วยแววตาอ่อนโยน
หมิงเสี่ยงประหลาดใจอยู่นาน “พวกเราเคยเจอกันตั้งนานแล้วเหรอ ทำไมฉันจำไม่ได้เลยล่ะ”
เธอขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก พลางพยายามค้นความทรงจำในหัว แต่ก็ยังนึกไม่ออก
ความทรงจำตั้งแต่เล็กจนโตของเธอขาด ๆ หาย ๆ อยู่เสมอ อาจเป็นเพราะมีมู่เจาอยู่ด้วย อีกฝ่ายมักปรากฏตัวตอนที่เธอตกอยู่ในอันตราย เธอจึงไม่มีความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้น
แต่เซี่ยจวินมีรูปร่างหน้าตาและบุคลิกโดดเด่นขนาดนี้ ถ้าเคยเจอกัน เธอก็น่าจะ...
ทันใดนั้น หมิงเสี่ยงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเบิกกว้าง “วันนั้นที่โรงงิ้วหลีหยวน ฉันจู่ ๆ ก็ไปโผล่ในลานบ้านแห่งหนึ่ง คนที่เห็นตอนนั้นคือนายจริง ๆ เหรอ”
แววตาเซี่ยจวินเจือรอยยิ้ม “ในที่สุดก็จำได้แล้ว นั่นคือครั้งแรกที่เราเจอกัน”
“เป็นนายจริง ๆ ด้วย”
หมิงเสี่ยงตกตะลึงสุดขีด “เหลือเชื่อเกินไปแล้ว ฉันได้เจอนายตอนอยู่ในอดีตด้วยเหรอ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เซี่ยจวินส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจเป็นเพราะพรหมลิขิต เรื่องในอดีตจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันเล่าให้ฟังใหม่ได้”
เขาจูงเธอเข้าไปในคฤหาสน์โบราณ ที่นี่ก็คือสถานที่ซึ่งเคยกักขังเขาไว้ในตอนนั้น พวกเขามาถึงศาลาริมทะเลสาบ จุดที่เคยพบกันในอดีต
“ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกก็ตรงนี้ วันนั้นจู่ ๆ คุณก็เรียกผมว่าสามี ผมตกใจมาก ไม่เคยคิดว่าจะมีใครเรียกคนแปลกหน้าว่าสามีตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ผมเขินจนทำตัวไม่ถูกเลย”
“หลังจากนั้นคุณยังบอกอีกว่าผมหน้าตาคล้ายคนรักของคุณ ตอนนั้นหน้าผมคงแดงมากแน่ ๆ”
หมิงเสี่ยงมองไปรอบ ๆ รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง พอได้ยินคำพูดของเขาก็ยิ้ม “รู้ไหมว่าวันนั้นตอนเห็นนายโผล่มาที่นี่ ฉันคิดอะไรอยู่”
เขาหันมามอง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ฉันนึกว่าเจอผีเข้าแล้ว นายอยู่บนอัฒจันทร์ในโรงงิ้วหลีหยวนแท้ ๆ แค่ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว นายก็มาปรากฏตัวที่นี่ แถมยังเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก ฉันตกใจจนรีบหนีไปเลย”
สองสามีภรรยามองหน้ากันแล้วหัวเราะ
“ตอนนั้นผมคงไม่ต่างจากผีเลย” แววตาเซี่ยจวินเต็มไปด้วยความคิดถึง
“ตอนนั้นนายคงรอมานานมากสินะ”