ใครว่าผัวฉันโรคจิต นั่นสามีฉันต่างหาก

ตอนที่ 105 อะไรวิปริต นั่นสามีฉันต่างหาก

16 นาที· 3.7K คำ

วันนี้อากาศดีมาก ครอบครัวสามคนขึ้นรถไฟ มุ่งหน้าไปเที่ยวเมืองผีที่ใหญ่ที่สุดในโลกสิ่งเลวร้าย

ทันทีที่ขึ้นรถไฟ สายตาหลายคู่ก็หันมามองพร้อมกัน ทั้งมนุษย์และสิ่งเลวร้ายต่างเบิกตากว้าง จ้องดาวน้อยที่เซี่ยจวินอุ้มอยู่ในอ้อมแขนอย่างประหลาดใจ

โลกสิ่งเลวร้ายไม่เคยมีลูกตัวเล็กขนาดนี้มาก่อน พวกมันจึงอดมองอีกหลายครั้งไม่ได้ บางตนยังคิดจะเข้ามาใกล้เพื่อดูให้ชัดขึ้น

แต่ทั้งหมดถูกกันไว้หลังประตูบานหนึ่ง

หลังจากหมิงเสี่ยงนั่งลง เธอก็มองลูกสาวที่ยังไร้เดียงสา เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ ก่อนจะลูบผมที่ยาวขึ้นอีกไม่น้อยของลูกเบา ๆ แล้วพูดว่า “ลูกสาวแม่ไปที่ไหนก็มีแต่คนเอ็นดู”

ดาวน้อยรับรู้ถึงสายตาอ่อนโยนของแม่ จึงวางคางลงบนฝ่ามือของเธอ หมิงเสี่ยงชะงักไป ก่อนจะอดยิ้มไม่ได้ “น่ารักจริง ๆ”

เจ้าตัวเล็กยกมุมปาก รอยยิ้มสดใสยิ่งกว่าเดิม

เซี่ยจวินมองภรรยากับลูกอยู่ข้าง ๆ ในดวงตาก็มีรอยยิ้มจาง ๆ ที่เห็นได้ชัด

ห้องโดยสารส่วนตัวกลับมาเงียบสงบ ดาวน้อยยืนอยู่หลังหน้าต่างชมวิวใส มองออกไปยังด้านนอกที่มืดสนิท แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่เธอก็ยังจ้องไม่กะพริบ

รถไฟแล่นผ่านอุโมงค์เชื่อมต่อไปยังเมืองผีแห่งถัดไปด้วยความเร็วสูง ใช้เวลาแทบไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ไปถึงเมืองอีกแห่ง

ภายในวันเดียว รถไฟผ่านเมืองผีไปแล้วกว่าร้อยแห่ง ก่อนจะจอดที่เมืองหวงเฉวียน สิ่งเลวร้ายกลุ่มหนึ่งลงจากรถไฟ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายของตนอย่างรวดเร็ว

วันที่สาม รถไฟก็มาถึงเมืองผีที่ใหญ่ที่สุดในโลกสิ่งเลวร้าย หรือที่เรียกกันว่าเมืองหลัก นครหมื่นผี ที่นี่มีสิ่งเลวร้ายมากกว่าหนึ่งพันล้านตน

เซี่ยจวินจูงมือภรรยา อุ้มลูกสาวลงจากรถไฟ ทั้งสามยืนอยู่บนชานชาลาแล้วมองไปยังประตูเมือง เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ภายในเต็มไปด้วยเสียงเข่นฆ่า ทั้งสองหยุดเดินแล้วสบตากัน

“เกิดอะไรขึ้น?” หมิงเสี่ยงได้ยินเสียงดังมาจากข้างใน จึงถามคนข้างกาย

เซี่ยจวินขมวดคิ้ว “อาจมีราชันผีกำลังแย่งชิงเมือง พากองทัพผีสู้รบกัน ข้างหน้าอันตรายอยู่บ้าง เรายังไม่เข้าไปก่อนดีกว่า”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์