เลือดแผ่ซ่านบนชุดงิ้วที่สวมอยู่ สติค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืดมิด เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
เขาพบว่าตัวเองอยู่ในลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสแห่งหนึ่ง ภายในไม่มีใครสักคน เขาอยู่ที่นั่นมาตลอด แต่กลับได้ยินเสียงจากด้านนอก
เสียงอึกทึกวุ่นวาย เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้า
เขาอยากออกไปดู ขณะเดียวกันก็เกิดคำถามขึ้นในใจ ตัวเองเหมือนจะตายไปแล้ว ทำไมฟื้นขึ้นมาถึงไม่เป็นอะไร แต่พอก้าวออกจากประตู กลับถูกพลังบางอย่างขวางไว้ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ออกไปไม่ได้
เขารู้สึกเหลือเชื่อ จึงยื่นมือไปสัมผัส ก่อนจะพบด้วยความตกใจว่าบนประตูมีพลังแบบที่มีอยู่แค่ในนิยายเรื่องภูตผีปีศาจเท่านั้น
เขาแยกไม่ออกว่ามันคืออะไร และไม่รู้เรื่องอื่นใด เขารู้เพียงว่าตัวเองออกไปจากที่นี่ไม่ได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะ 1 ปี 2 ปี หรือ 10 ปี บางครั้งก็มีเสียงสงครามวุ่นวาย เสียงตะโกน และเสียงปืนใหญ่ดังมาจากข้างนอก ก่อนทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบสงบในที่สุด
เขาดูเหมือนจะไม่หิว แต่เป็นคนรักความสะอาด ทุกวันจึงอาบน้ำให้ตัวเองสะอาดเอี่ยมและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ยามเบื่อก็จะสวมชุดงิ้ว ร้องงิ้วสักสองสามตอน เล่นหลายบทบาทด้วยตัวคนเดียว วันเวลาผ่านไปเช่นนั้น
มีเพียงวิธีนี้ที่ช่วยให้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกแยกออกจากโลกภายนอก และติดอยู่ในที่ที่ไม่มีวันออกไปได้
เขามองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นและพระจันทร์ตกเหนือศีรษะ ชอบนั่งอ่านหนังสือคนเดียวในศาลากลางลาน บางครั้งก็มองดอกบัวในทะเลสาบที่บานแล้วโรยไป
โลกของเขาเงียบสงัด มีเพียงเสียงพลิกหน้าหนังสือกับเสียงพูดกับตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งเป็นครั้งแรกในรอบนาน
“สามีเหรอ?”
เสียงผู้หญิงใสกระจ่างดังมาจากด้านหลัง เซี่ยจวินชะงักค้างอย่างตกตะลึง ก่อนหันกลับไปมองร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เธอยืนอยู่ด้านนอกศาลาริมทะเลสาบ
เธอสวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ผมดำสนิทปล่อยสยาย ใช้ริบบิ้นผีเสื้อหนีบผมไว้สองข้างตรงขมับ
เขากำลังจะถามว่าคุณหนูบ้านไหนหลงเข้ามาผิดที่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามว่าเธอเป็นใคร เธอก็ส่ายหน้า “ไม่ใช่ คุณไม่ใช่”
“แต่หน้าตาคุณคล้ายคนรักของฉันมากเลยนะ”