นักเลงถือดาบเปิดภูผากว่าสามสิบคนยืนเรียงสองข้าง คมดาบสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงนีออน
เหลยว่านจวินยืนอยู่หน้าห้องส่วนตัว หรือพูดให้ถูกคือช่องประตู
เขากวาดตามองบานประตูที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนมองไปยังรปภ.หัวโล้นที่หมดสติฝังอยู่ในผนังทีวี คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขาไม่ใช่คนดูของไม่เป็น คนที่เตะประตูกันขโมยเสริมความหนาจนกระเด็นได้ในทีเดียว ย่อมเป็นผู้ฝึกฝนวิชาการต่อสู้
หวังไห่เห็นที่พึ่งมาถึง ก็พลันเหมือนได้หลักยึดเหนี่ยวจิตใจ รีบก้มหน้าประจบเข้าหาเหลยว่านจวิน แล้วชี้ไปยังเฉินหนานในห้องส่วนตัว กล่าวหาคนอื่นตัดหน้าทันที
“ท่านเหลย ในที่สุดคุณก็ลงมาสักที!”
“ไอ้หนุ่มนี่แหละ! เฉินหว่านชิวน้องสาวเขาเซ็นสัญญาทำงานประจำกับร้านเรา รับเงินไปแล้วกลับไม่ยอมทำต่อ ไอ้หมอนี่ไม่เพียงไม่จ่ายค่าผิดสัญญา ยังบุกเข้ามาทุบห้องหมายเลข 888 หักแขนคุณโจวด้วย!”
โจวต้าฟู่ที่นอนอยู่ท่ามกลางเศษแก้วอดทนต่อความเจ็บปวด แล้วร้องโหยหวนขึ้นมา
“ท่านเหลย ช่วยผมด้วย!”
“ผมโจวต้าฟู่จากบริษัทวัสดุก่อสร้างหงหยวน! ทุกเดือนผมใช้เงินที่ร้านคุณตั้งหลายแสน วันนี้กลับถูกคนทำลายมือข้างหนึ่งในร้านของคุณ ถ้าคุณไม่สับไอ้สารเลวนี่ให้ผมระบายแค้น ต่อไปใครจะกล้ามาเที่ยวจินปี้ฮุยหวงอีก!”
“ถ้าวันนี้คุณจัดการมัน ผมโจวต้าฟู่จะโอนค่าชาให้คุณหนึ่งล้านทันที!”
พอได้ยินค่าชาหนึ่งล้าน แววตาของนักเลงรอบข้างหลายคนก็ร้อนแรงขึ้น
ใบหน้าเหลยว่านจวินมืดครึ้มราวกับผิวน้ำ
เขาคุมพื้นที่ทางใต้ของเมืองเจียงโจวมายี่สิบปี อาศัยคำว่า ‘เหี้ยม’ กับชื่อเสียงที่ปกป้องพวกพ้อง
ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มเรื่อง แต่มีคนกล้าบุกเดี่ยวเข้ามาในถิ่นของเขา เตะประตูทำร้ายคน นั่นก็เท่ากับตบหน้าเหลยว่านจวิน!
ถ้าวันนี้ปล่อยให้ไอ้หนุ่มนี่เดินออกจากประตูไปโดยไม่เป็นอะไร ต่อไปท่านเหลยอย่างเขาก็ไม่ต้องอยู่ในวงการนี้แล้ว
เหลยว่านจวินค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น จ้องเฉินหนานในห้องส่วนตัวด้วยสายตาเย็นชา “ไอ้หนุ่ม ไม่ว่าแกจะเป็นใคร กล้ามาก่อเรื่องในจินปี้ฮุยหวง ใจกล้าไม่เบาเลยนี่”
“หักแขนตัวเองทั้งสองข้าง แล้วทิ้งเงินชดเชยไว้ห้าแสน ฉันจะให้แกเดินออกไปทั้งยืน...”