เที่ยงคืนครึ่ง ถนนสายเก่าในเจียงโจวมืดสนิท
เฉินหนานพุ่งออกจากตรอก โบกรถแท็กซี่ที่กำลังจะเลิกงานอยู่ริมถนน
“คนขับครับ ไปคาราโอเกะจินปี้ฮุยหวงใจกลางเมือง ให้เร็วที่สุด ค่าโดยสารผมจ่ายสองเท่า”
คนขับกำลังหาวอยู่ พอได้ยินว่าจะจ่ายค่าโดยสารสองเท่า ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา เหยียบคันเร่งมิดทันที
แท็กซี่แล่นฉิวไปตามถนนที่ว่างเปล่า
เฉินหนานนั่งอยู่เบาะหลัง แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
แม้ตอนนี้เขาจะก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งแล้ว อีกทั้งยังมีประสบการณ์ต่อสู้ห้าร้อยปีของเทพโอสถไท่ซวี คนฉกรรจ์ธรรมดาหลายสิบคนก็เข้าใกล้เขาไม่ได้
แต่เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกบำเพ็ญเพียรมาห้าร้อยปี จึงเข้าใจดีว่า “แม้ล่าสิงโตยังต้องใช้กำลังทั้งหมด แม้ล่ากระต่ายก็เช่นกัน”
ก่อนบุกเข้าไปในถิ่นของอีกฝ่ายโดยไม่ไตร่ตรอง ทางที่ดีควรสืบดูเบื้องลึกของพวกนั้นก่อน
เฉินหนานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวีแชตของฟู่ชิงเสวี่ยที่เพิ่งเพิ่มเพื่อนไว้เมื่อตอนบ่าย แล้วส่งข้อความเสียงไปทันที
“ชิงเสวี่ย หลับหรือยัง ช่วยตรวจสอบสถานที่แห่งหนึ่งให้หน่อย คาราโอเกะจินปี้ฮุยหวงใจกลางเมืองมีเบื้องหลังอย่างไร เจ้าของเป็นใคร แล้วมีปืนอยู่ในมือหรือเปล่า”
หลังส่งข้อความไปไม่ถึงสิบวินาที
ฟู่ชิงเสวี่ยก็โทรกลับมาทันที
“คุณเฉิน ฉันกำลังจะเข้านอนพอดีค่ะ ทำไมถึงไปสถานที่อย่างจินปี้ฮุยหวงตอนนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”
เสียงของฟู่ชิงเสวี่ยจากปลายสายเจือความห่วงใยอยู่เล็กน้อย
“น้องสาวผมทำงานพิเศษอยู่ที่นั่น ตอนยื่นลาออกถูกผู้จัดการหวังกับลูกค้าคนหนึ่งที่เรียกว่าคุณโจวขังไว้ในห้องรับรองหมายเลข 888 ผมกำลังจะไปรับเธอ”
น้ำเสียงของเฉินหนานสงบนิ่ง ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
พอฟู่ชิงเสวี่ยได้ยินดังนั้น น้ำเสียงก็เคร่งขรึมขึ้นทันที
“เจ้าของเบื้องหลังของจินปี้ฮุยหวงชื่อเหลยว่านจวิน ฉายาเฮียเหลย เป็นเจ้าพ่อใต้ดินแถบตอนใต้ของเมืองเจียงโจว มีนักเลงคุมสถานที่อยู่ในสังกัดหลายสิบคน”
“แต่คุณวางใจได้ เหลยว่านจวินระดับนั้นไม่น่าจะมีปืนหรอกค่ะ แต่คุณไปคนเดียวจะไหวหรือคะ”
“คุณเฉิน เหลยว่านจวินรู้จักพ่อฉัน เดี๋ยวฉันโทรหาพ่อให้ส่งบอดี้การ์ดไปทักทายเหลยว่านจวิน!”