“เสี่ยวหราน ถึงบ้านแล้วหรือยัง?” เสียงของผอ.ผานจือเลี่ยงที่ฟังดูชราลงเล็กน้อยดังมาจากโทรศัพท์
“ยังค่ะ เกิดเรื่องนิดหน่อยที่สนามบิน แต่จัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อยู่บนรถค่ะ” อันเสี่ยวหรานตอบเสียงเรียบ
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” ผานจือเลี่ยงถามด้วยความเป็นห่วงทันที
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณผอ.ผานที่เป็นห่วง”
ผานจือเลี่ยงถอนหายใจ “เด็กคนนี้นี่นะ เอาแต่บอกข่าวดี ไม่เคยบอกข่าวร้าย นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด เอาเถอะ ฉันทำตามที่เธอบอก ไม่ได้แจ้งครอบครัวล่วงหน้าว่าเธอกลับมาแล้ว คิดไว้หรือยังว่าจะอธิบายกับแม่ยังไง? ตลอดสามปีนี้ แม่เธอตามหาเธอไม่หยุด จนแก่ลงไปไม่น้อย เห็นแล้วฉันก็ปวดใจ”
อันเสี่ยวหรานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ฉันจะอธิบายกับแม่เองค่ะ ฉันย้ายออกจากหน่วยปราบปรามยาเสพติดแล้ว ต่อไปจะไม่ทำให้แม่เป็นห่วงอีก”
“ดีแล้ว โชคดีที่เธอกลับมาอย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รู้จะอธิบายกับแม่เธอยังไง” ผานจือเลี่ยงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนพูดต่อ “ฉันย้ายแฟ้มประวัติของเธอไปที่หน่วยสืบสวนอาชญากรรมแล้ว พรุ่งนี้ไปรายงานตัวได้เลย อีกอย่าง บ้านที่เธอให้ฉันช่วยหาก็หาได้แล้ว อยู่ห่างจากที่ทำงานแค่ห้านาที พรุ่งนี้หลังรายงานตัวเสร็จก็มารับกุญแจที่ฉันได้”
“ขอบคุณค่ะผอ.ผาน” น้ำเสียงของอันเสี่ยวหรานยังคงเย็นชาเช่นเคย
“เธอนี่นะ กลับมาแล้วแท้ ๆ ทำไมไม่กลับไปอยู่บ้าน ยังจะเช่าบ้านอยู่เองอีก เออจริงสิ พ่อเธอ...”
“ผอ.ผานคะ” อันเสี่ยวหรานขัดขึ้น พลางเหลือบมองคนขับรถ “ฉันยังอยู่บนรถค่ะ มีอะไรไว้เจอกันพรุ่งนี้แล้วค่อยคุยนะคะ”
ผานจือเลี่ยงตื่นเต้นจนพูดมากไปหน่อย เพราะในที่สุดอันเสี่ยวหรานก็กลับมาอย่างปลอดภัย พอได้ยินเธอพูดเช่นนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่ามีคนนอกอยู่ข้าง ๆ เรื่องนี้ไม่เหมาะจะพูดจริง ๆ เขาจึงตอบว่า “เข้าใจแล้ว ระวังตัวระหว่างทางนะ พรุ่งนี้เจอกัน”
“พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”
อันเสี่ยวหรานวางสาย แล้วหันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง มือกำขวดยากล่อมประสาทในกระเป๋าเสื้อโค้ตแน่น...
*
ย่านเมืองเก่าของเมืองลี่ โฮมสเตย์ถิ่นเก่าเหยาหอ
อันมู่หรานกำลังนั่งตรวจบัญชีอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ อุปกรณ์ต้อนรับอัตโนมัติที่หน้าประตูโฮมสเตย์ส่งเสียงร่าเริงว่า “ยินดีต้อนรับ”
อันมู่หรานเอ่ยทักตามความเคยชิน “สวัสดีครับ รับที่พัก...เสี่ยวหราน?”
อันเสี่ยวหรานลากกระเป๋าเดินทางเข้ามา มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “พี่คะ ฉันกลับมาแล้ว”
อันมู่หรานวิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์อย่างตื่นเต้น มองสำรวจอันเสี่ยวหรานตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าเป็นน้องสาวที่หายตัวไปสามปีจริง ๆ ก็อดตะโกนไม่ได้ “แม่! แม่ ออกมาเร็ว เสี่ยวหรานกลับมาแล้ว!”
เสียงของบางอย่างตกกระแทกพื้นดังมาจากในบ้าน เฉินเหม่ยเหยาวิ่งโซเซออกมา พลางร้องว่า “เสี่ยวหราน กลับมาจริง ๆ ใช่ไหม?”
อันเสี่ยวหรานรู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว เมื่อเห็นผมหงอกตรงขมับของแม่เพิ่มขึ้นมาก เธอจึงปล่อยมือวางกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินเข้าไปหา ก่อนสะอื้นว่า “แม่ หนูเองค่ะ หนูกลับมาแล้ว”
เฉินเหม่ยเหยามองใบหน้าของอันเสี่ยวหราน ในที่สุดก็กลั้นความโศกเศร้าไว้ไม่อยู่ ยกมือตีต้นแขนเธอเบา ๆ พลางร้องไห้ “เด็กคนนี้ยังรู้จักกลับมาอีกหรือ แม่คิดเสียแล้วว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอลูกอีก”
พูดจบก็โผกอดอันเสี่ยวหรานไว้แน่น พลางพูดซ้ำ ๆ ว่า “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”
อันเสี่ยวหรานเองก็ร้องไห้ออกมา อันมู่หรานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้สึกตาร้อนผ่าวเช่นกัน เขากะพริบตาสองสามทีแล้วพูดว่า “แม่ เสี่ยวหราน เข้าบ้านกันก่อนเถอะ เดี๋ยวแขกก็ออกมากันแล้ว”
เฉินเหม่ยเหยาจึงคลายอ้อมกอดจากอันเสี่ยวหราน “พี่เขาพูดถูก เข้าไปนั่งพักก่อน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม แม่จะทำปาปาเมนูโปรดให้”
อันเสี่ยวหรานเดินตามเฉินเหม่ยเหยาเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย อันมู่หรานเดินตามหลัง ลากกระเป๋าของเธอเข้าไปด้วย
พอเข้าบ้าน เฉินเหม่ยเหยาก็จะไปทำอาหารในครัว แต่อันเสี่ยวหรานดึงแม่ไว้แล้วพูดว่า “แม่ หนูยังไม่หิวค่ะ รอกินพร้อมมื้อเย็นก็ได้ หนูอยากคุยกับแม่”
“ได้สิ ได้ เรามาคุยกัน” เฉินเหม่ยเหยานั่งลง ส่วนอันมู่หรานก็นั่งบนเก้าอี้ตรงประตู คอยฟังเสียงจากด้านนอก เมืองลี่เป็นเมืองท่องเที่ยว ครอบครัวของพวกเขาเปิดโฮมสเตย์ในย่านเมืองเก่ามาหลายปีแล้ว มีชื่อเสียงดีในท้องถิ่น นับเป็นโฮมสเตย์ที่มีเอกลักษณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของย่านเมืองเก่า ปกติกิจการไปได้ดี
อันเสี่ยวหรานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “แม่คะ สามปีมานี้...ที่จริงหนูอยู่ในประเทศเมียนมาตลอด หนูไปตามหาพ่อค่ะ”
เฉินเหม่ยเหยาคาดเดาไว้ตั้งนานแล้ว เธอเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วพูดว่า “ตอนนั้นลูกยืนกรานจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยตำรวจ แม่ก็รู้แล้ว แม่ไม่โทษลูก แค่เป็นห่วงว่าลูกจะเหมือนพ่อ ไปแล้วไม่กลับมาอีก...”
อันเสี่ยวหรานจะไม่เข้าใจความกังวลของแม่ได้อย่างไร เธอสูดจมูกแล้วฝืนยิ้ม “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงคะ แม่วางใจเถอะ หนูจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าลืมสิคะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยหนูได้แชมป์ประลองยุทธ์ ถึงครั้งนี้จะหาพ่อไม่พบ แต่หนูอยากลองตามหาเขาด้วยวิธีอื่น หนูยื่นเรื่องย้ายออกจากหน่วยปราบปรามยาเสพติดและเข้าหน่วยสืบสวนอาชญากรรมแล้ว ต่อไปหนูจะอยู่ที่เมืองลี่ ถ้าแม่กับพี่คิดถึงหนู ก็เจอกันได้ทุกเมื่อค่ะ”
“อย่างนั้นก็ดีเลย” เฉินเหม่ยเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้หน่วยสืบสวนอาชญากรรมจะมีอันตรายเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับหน่วยปราบปรามยาเสพติดที่อาจขาดการติดต่อได้ทุกเมื่อ ก็ถือว่าดีกว่ามากแล้ว
ในฐานะครอบครัวของตำรวจปราบปรามยาเสพติด เฉินเหม่ยเหยาเข้าใจดีว่าการขาดการติดต่อกะทันหันหมายถึงอะไร เธอยินดีให้ความร่วมมือ แต่ก็อดกังวลไม่ได้ สามีหายตัวไปสิบปีแล้ว ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้พบกันอีกหรือไม่ เธอไม่อยากเสียลูกสาวไปอีกคน
หลังปลอบเฉินเหม่ยเหยาแล้ว อันเสี่ยวหรานก็หันไปพูดกับอันมู่หรานว่า “พี่คะ หลายปีมานี้ต้องขอบคุณพี่ที่ดูแลครอบครัว หนูถึงได้จากไปอย่างหมดห่วง ขอบคุณนะคะ”
อันมู่หรานยื่นมือไปลูบศีรษะอันเสี่ยวหราน จมูกก็ตันขึ้นมาเล็กน้อย “เด็กโง่ จะเกรงใจพี่ทำไม กลับมาคราวนี้เปลี่ยนไปไม่น้อยเลยนะ รู้จักคิดขึ้นแล้ว”
อันเสี่ยวหรานยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
คืนนั้นทั้งครอบครัวกินมื้อรวมญาติกันอย่างครึกครื้น เฉินเหม่ยเหยาทำอาหารจานโปรดของอันเสี่ยวหรานเต็มโต๊ะ คอยคะยั้นคะยอให้กินอีก บอกว่าเธอผอมเกินไป อันเสี่ยวหรานไม่อยากให้แม่ผิดหวัง จึงกินจนจุกถึงค่อยวางตะเกียบ
หลังกินมื้อเย็นเสร็จ อันเสี่ยวหรานช่วยเฉินเหม่ยเหยาล้างจาน แล้วออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนกัน ยามค่ำคืนของย่านเมืองเก่าเมืองลี่งดงามอย่างยิ่ง ราวกับถูกโคมไฟดวงแล้วดวงเล่าจุดให้สว่างอย่างแผ่วเบา ถนนปูหินเขียวสะท้อนแสงสีเหลืองอบอุ่นเป็นประกายละมุน สายน้ำไหลเอื่อยไปตามตรอก ซ้อนภาพชายคาที่เชิดงอนทั้งสองฟากฝั่ง ถนนบาร์มีเสียงเพลงพื้นบ้านกับเสียงกลองมือดังแว่วมา ผสมกับกลิ่นชาและกลิ่นแผ่นนมย่างที่ลอยออกมาจากหน้าต่างไม้และบานประตู ภูเขาเป้าจื่อซานที่อยู่ไกลออกไปเลือนรางอยู่ในราตรี แนวเมืองเก่าถูกแต่งแต้มด้วยสายไฟจนดูอ่อนโยนและลึกลับ ราวกับกำลังกระซิบเล่าเรื่องราวนับพันปี
มีผู้คนที่เดินทางมาพักอาศัยในเมืองเก่าเดินสวนไปมาอยู่รอบตัว ผู้คนจากทั่วสารทิศต่างมารวมกัน เสน่ห์เรียบง่ายเก่าแก่ของเมืองดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากทั่วประเทศ เมื่อเห็นรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมา อันเสี่ยวหรานก็พลันรู้สึกว่าทุกอย่างช่างไม่จริง ชีวิตแบบนี้จากเธอไปนานแสนนานแล้ว