สายลับสาวคืนถิ่น หัวหน้าหน่วยสืบสวนตามใจไม่ห่าง

ตอนที่ 1 เงามืดหวนคืน

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ต้นฤดูหนาว เมืองลี่ สนามบินซวงลู่

อันเสี่ยวหรานลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ เดินผ่านโถงสนามบินที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เธอสวมเสื้อโค้ตสีน้ำตาลอูฐกับรองเท้าบูทยาว ผมยาวรวบเป็นหางม้าสูงไว้ด้านหลัง ใบหน้าขาวสะอาดงดงามไร้เครื่องสำอาง ดูเรียบง่ายหมดจด

เพียงแต่สีหน้าของเธอเย็นชาเกินไป

ขณะที่เดินสวนกับชายคนหนึ่งซึ่งสวมหมวกแก๊ปและล้วงมือไว้ในกระเป๋าเสื้อ อันเสี่ยวหรานสังเกตเห็นอย่างเฉียบไวว่ามีคนหลายคนเดินตามหลังชายสวมหมวกแก๊ป พลางพูดอะไรบางอย่างใส่ปกเสื้อ ก่อนจะค่อย ๆ ล้อมเข้ามา

เหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นในตอนนั้นเอง

ชายสวมหมวกแก๊ปพุ่งปราดมาอยู่ด้านหลังอันเสี่ยวหราน กระชากแขนเธออย่างแรง มืออีกข้างโอบข้ามไหล่ แล้วจ่อมีดสั้นเย็นเฉียบเข้าที่ลำคอของเธอ

อันเสี่ยวหรานถูกดึงให้แนบกับแผ่นอก กระเป๋าเดินทางในมือก็ถูกกระชากจนล้มลงกับพื้น ส่งเสียงทึบหนัก

“อย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าเธอแน่” ชายสวมหมวกแก๊ปกดมีดในมือแน่นขึ้น บังคับให้อันเสี่ยวหรานต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เส้นผมแทบจะสัมผัสใบหน้าของเขา เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหูเธอ ฟังดูน่าขยะแขยงจริง ๆ

ตำรวจนอกเครื่องแบบหลายคนหยุดฝีเท้าทันที หนึ่งในนั้นเป็นชายวัยสามสิบกว่า ยกมือขึ้นปลอบว่า “ซุนเหว่ย ใจเย็นก่อน มีอะไรก็คุยกันได้”

“เตรียมรถให้ฉันคันหนึ่ง พาฉันออกนอกประเทศ พอข้ามเขตแดนไปแล้ว ฉันจะปล่อยเธอทันที”

“ได้ ฉันรับปาก ตอนนี้จะเตรียมรถให้ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด” โจวเจียซู่ รองหัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญาเมืองลี่แหวกฝูงชนออกไปโทรศัพท์

ตำรวจนอกเครื่องแบบที่เหลือจ้องซุนเหว่ยเขม็ง ไม่มีใครสังเกตว่าอันเสี่ยวหรานซึ่งเป็นตัวประกันนั้นดูสงบนิ่งเกินไป

ฝูงชนรอบข้างพากันแยกย้ายออกไปตั้งแต่ซุนเหว่ยจับอันเสี่ยวหรานเป็นตัวประกัน แต่ก็ไม่ได้หนีไปไกล ต่างยืนมองอยู่ห่าง ๆ

นอกกลุ่มคน ลู่เฉินโจว หัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญาเมืองลี่ บอกโจวเจียซู่ว่า “คุณไปถ่วงเวลาเขาไว้ ผมจะอ้อมไปด้านหลัง หาโอกาสช่วยตัวประกัน”

ลู่เฉินโจวเป็นหัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญาที่อายุน้อยที่สุดในมณฑลอวิ๋น นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่ง เขาก็คลี่คลายคดีใหญ่ได้หลายคดี จนเป็นที่รู้จักในระบบตำรวจว่าเป็น “ยอดนักสืบ”

ตอนซุนเหว่ยจับตัวประกันเมื่อครู่ เขาถอยตามฝูงชนทันที ปลอมตัวเป็นคนเดินผ่านไปมา ไม่ให้ซุนเหว่ยเห็นตัว

โจวเจียซู่รับคำ ก่อนจะแหวกฝูงชนกลับเข้าไปแล้วพูดกับซุนเหว่ยว่า “รถใกล้มาแล้ว อย่าทำร้ายตัวประกันเด็ดขาด”

ซุนเหว่ยโผล่ตาข้างหนึ่งออกมาจากด้านหลังอันเสี่ยวหราน เขาตัวไม่สูงนัก เมื่อยืนคู่กับอันเสี่ยวหรานที่รูปร่างสูงโปร่งแล้วกลับสูงพอ ๆ กัน เขากลัวว่าฝ่ายตำรวจจะมีพลซุ่มยิง จึงซ่อนศีรษะไว้หลังอันเสี่ยวหรานตลอดเวลา แล้วตะโกนว่า “ถ้าพวกแกไม่เล่นตุกติก ฉันก็จะยังไม่ทำอะไรเธอ”

จู่ ๆ อันเสี่ยวหรานก็เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณก่อคดีอะไรมา?”

ซุนเหว่ยชะงักไป เขาคงไม่คิดว่าตัวประกันในมือจะเป็นฝ่ายถามคำถามเขา แม้แต่ตำรวจฝั่งตรงข้ามก็ยังพากันประหลาดใจ ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นในตอนนี้เองว่าตัวประกันที่ถูกจับไว้ไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เอาแต่ยืนนิ่งเงียบมาตลอด

เมื่อได้สติ ซุนเหว่ยก็สบถอย่างหงุดหงิด “แม่งเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? ฉันฆ่าคนมา ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันก็ฆ่าเธอด้วย”

“ฆ่าคนมาเองเหรอ...” อันเสี่ยวหรานเข้าใจแล้ว หมอนี่เป็นอาชญากรที่พร้อมเสี่ยงตาย ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ต้องเกรงใจ

ซุนเหว่ยกำลังจะด่าเธอต่อ แต่อันเสี่ยวหรานขยับตัวเสียก่อน เธอยกมือขึ้นฉับพลัน จับแขนขวาของซุนเหว่ยที่ถือมีดจากตรงหน้าอกของตัวเองแล้วดึงไปข้างหน้า ขณะเดียวกันมือซ้ายก็อ้อมไหล่ไปคว้าไหล่เขา ทุ่มข้ามไหล่ได้อย่างงดงามในคราวเดียว ขณะที่ซุนเหว่ยกระแทกพื้น อันเสี่ยวหรานก็เตะเขาพลิกคว่ำ ใช้เข่ากดเอวไว้ แล้วดึงแขนขวาไปด้านหลัง เสียง “กร๊อบ” เบา ๆ ดังขึ้น แขนของซุนเหว่ยก็หลุดจากข้อ มีดในมือร่วงลงมา อันเสี่ยวหรานคว้าไว้ได้ทันที ถึงตอนนั้นเสียงร้องโหยหวนของซุนเหว่ยจึงดังขึ้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ผู้คนต่างรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งกะพริบตาไปเพียงครั้งเดียว แต่สถานการณ์ตรงหน้ากลับพลิกผันอย่างสิ้นเชิง

ลู่เฉินโจวเพิ่งอ้อมไปด้านหลัง ทุกอย่างก็จบลงแล้ว เขามองอันเสี่ยวหรานอย่างตกตะลึง แต่กลับเห็นเธอเงยหน้ามองตรงมาที่เขา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ยังไม่มาพาตัวคนไปอีก” พร้อมกับยกมือโยนมีดสั้นให้เขา

ตอนนี้ลู่เฉินโจวอยู่ใกล้ที่สุดจริง ๆ อันเสี่ยวหรานส่งอาวุธให้เขาและเรียกให้รับช่วงตัวผู้ต้องหา ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ปัญหาคือ...เมื่อครู่เขาไม่ได้เผยตัวตนเลยสักนิด!

เธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นตำรวจเหมือนกัน?

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเดินเข้าไปรับตัวซุนเหว่ยมา อันเสี่ยวหรานปัดมือแล้วพูดว่า “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน ไม่ต้องขอบคุณ”

พูดจบ เธอก็ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นแล้วเดินจากไป เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นรอบด้าน ทุกคนมองตามอันเสี่ยวหรานด้วยสายตาชื่นชม แต่เธอกลับทำราวกับไม่ได้ยิน เพียงลากกระเป๋าเดินออกจากโถงสนามบินทีละก้าว

โจวเจียซู่หันกลับไปมองแผ่นหลังของอันเสี่ยวหราน ก่อนเดินไปหาลู่เฉินโจวแล้วถามว่า “หัวหน้าลู่ คุณรู้จักเธอเหรอ?”

“ไม่รู้จัก”

“แล้วเธอรู้ได้ยังไง...”

ลู่เฉินโจวส่งตัวซุนเหว่ยให้ฉินอวี่กับเสี่ยวติงที่เดินเข้ามารับ แล้วพูดว่า “หรือหน้าตาผมจะดูมีคุณธรรมเกินไป?”

โจวเจียซู่พูดไม่ออก

หลังล้อเล่นกันจบ ลู่เฉินโจวก็พูดว่า “เลิกงานกันเถอะ ยังไงวันนี้ก็จับคนได้อย่างราบรื่นแล้ว ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืน”

เจ้าหน้าที่ในกองสืบสวนคดีอาญาหลายคนส่งเสียงเฮเบา ๆ ก่อนจะคุมตัวซุนเหว่ยออกไป ลู่เฉินโจวนึกอะไรขึ้นได้ก่อนจากไป จึงหันกลับมาบอกโจวเจียซู่ว่า “กลับไปบอกพวกเด็ก ๆ ด้วยว่า พรุ่งนี้สมาชิกใหม่จะมารายงานตัว คืนนี้ให้พวกเขาอาบน้ำตัดผม จัดการตัวเองให้เรียบร้อย อย่าทำให้กองเราเสียหน้า ยังไงสมาชิกใหม่ก็เป็นตำรวจหญิง ต้องสร้างความประทับใจดี ๆ ให้เธอ”

โจวเจียซู่กลั้นหัวเราะแล้วพูดว่า “มีกัปตันลู่อยู่ กองเราก็ไม่มีทางเสียหน้า ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหล่อที่สุดในระบบตำรวจทั้งมณฑลอวิ๋น หล่อกว่าดาราไม่รู้ตั้งเท่าไร”

“นั่นก็เรื่องจริง” ลู่เฉินโจวยอมรับอย่างไม่ถ่อมตัว ก่อนพูดต่อว่า “เอาละ รีบกลับเถอะ ไม่ได้เจอพี่สะใภ้มาหลายวันแล้วใช่ไหม? วันหลังไปกินกับข้าวฝีมือพี่สะใภ้กัน” ลู่เฉินโจวพูดพลางเดินไปยังรถโตโยต้าพราโดของตัวเอง

*

อันเสี่ยวหรานนั่งรถกลับบ้าน สามปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมา ไม่รู้ว่าแม่กับพี่ชายคนโตสบายดีหรือเปล่า เมื่อนึกถึงตอนที่เธอดื้อรั้นเลือกเดินตามเส้นทางเดียวกับพ่อ ทำให้แม่เสียใจ อันเสี่ยวหรานก็รู้สึกผิด แต่ตอนนั้นพ่อหายตัวไป และเมื่อเธอมีโอกาส เธอก็จำเป็นต้องออกตามหาเขา หากให้โอกาสเธออีกครั้ง เธอเชื่อว่าตัวเองก็ยังจะเลือกทำแบบเดิม

ขณะที่กำลังคิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น มีเพียงคนเดียวที่รู้เบอร์นี้ อันเสี่ยวหรานจึงรู้ว่าเป็นใครโดยไม่ต้องดู เธอรับสายแล้วพูดว่า “ผอ.ผาน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป