สายลับสาวคืนถิ่น หัวหน้าหน่วยสืบสวนตามใจไม่ห่าง

ตอนที่ 3 น้องใหม่รายงานตัว

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินเหม่ยเหยาถามอย่างระมัดระวังว่า “เสี่ยวหราน ในเมื่อกลับมาแล้ว ต่อไปก็อยู่บ้านเถอะนะ”

อันเสี่ยวหรานลังเลครู่หนึ่ง ก่อนแสร้งทำเป็นสบาย ๆ แล้วตอบว่า “แม่ บ้านเราอยู่ไกลจากสถานีตำรวจเมืองมาก หน่วยสืบสวนคดีอาญาต้องทำงานล่วงเวลาบ่อย แถมยังต้องพร้อมไปปฏิบัติหน้าที่ได้ทุกเมื่อ หนูฝากผอ.ผานหาบ้านแถวสถานีตำรวจไว้แล้ว ใกล้ที่ทำงาน ค่าเช่าก็ถูก วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา หนูจะกลับมาค่ะ”

เฉินเหม่ยเหยาไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่พอคิดอีกที อย่างน้อยก็ดีกว่าขาดการติดต่อไปเสียเลย เธอจึงยอมรับในที่สุด “ก็ได้ พรุ่งนี้แม่จะไปช่วยเก็บของให้นะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แม่ หนูจัดการเองได้ โฮมสเตย์มีธุระเยอะ พี่ชายก็ยุ่งคนเดียวไม่ไหว” อันเสี่ยวหรานไม่อยากให้แม่เหนื่อยเกินไป อีกอย่างเธออยู่คนเดียว สัมภาระก็มีไม่มาก ไม่ได้มีอะไรให้เก็บมากมาย

เฉินเหม่ยเหยาไม่อาจเอาชนะลูกสาวได้ จึงต้องยอมเลิกรา แล้วก็พูดเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดสามปีที่ผ่านมาให้อันเสี่ยวหรานฟังไม่หยุด อันเสี่ยวหรานแทบไม่ได้พูดแทรก เพียงยิ้มและนั่งฟังเงียบ ๆ

ตอน 4 ทุ่ม อันเสี่ยวหรานก็กลับเข้าห้องไปอาบน้ำแปรงฟันแล้วเข้านอน

ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม้อันเสี่ยวหรานจะไม่ได้กลับมาเลย แต่ห้องของเธอก็ยังคงสภาพเดิม เมื่อได้กลิ่นแดดอันคุ้นเคยจากผ้าห่ม เธอก็รู้สึกสงบใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่นานก็หลับไป

เธอไม่ได้หลับลึกแบบนี้มานานแล้ว อาจเป็นเพราะตอนกลางวันได้พูดถึงอันเว่ยกั๋วผู้เป็นพ่อกับเฉินเหม่ยเหยา อันเสี่ยวหรานจึงฝันถึงฝันเดิมอีกครั้ง ในฝัน อันเว่ยกั๋วถูกคนกดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่หลัง เฟิงหลางกระชากผมเขาไว้ แล้วเทผงเคสีขาวเต็มห่อ ขนาดเท่าฝ่ามือ กรอกเข้าปากเขาจนหมด พลางพูดอย่างเหี้ยมเกรียมว่า “แกไอ้คนทรยศ ตายไปซะ”

อันเว่ยกั๋วพยายามขย้อนมันออกมาอย่างสุดชีวิต แต่เฟิงหลางกลับปิดปากเขาแน่น จนกระทั่งดวงตาเหลือกเกือบขาดใจ และกลืนยาเสพติดทั้งหมดลงไป เฟิงหลางถึงได้ปล่อยมือ อันเว่ยกั๋วล้มลงกับพื้น หันหน้าไปทางอันเสี่ยวหราน ร่างกระตุกอย่างไร้เสียง รอบริมฝีปากมีผงสีขาวเปื้อนอยู่เต็ม ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เขาแง้มปากเล็กน้อย อันเสี่ยวหรานอ่านออกว่าเขากำลังพูดว่า จงมีชีวิตต่อไป~

“พ่อ~”

อันเสี่ยวหรานร้องลั่นแล้วผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหงื่อเย็นชุ่มเสื้อผ้านอน ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ ความเจ็บปวดราวกับถูกกัดกินถึงกระดูกทำให้เธอหายใจไม่ออก เธอเซถลาลงจากเตียง พุ่งไปที่ราวแขวนเสื้อ มือสั่นเทาล้วงยาแก้กังวลจากกระเป๋าเสื้อคลุม หยิบออกมาสองเม็ดแล้วใส่ปากกลืนลงไปทันที จากนั้นก็นั่งอยู่บนพื้น พิงข้างเตียง จนกระทั่งฟ้าสาง

หกโมงครึ่ง อันเสี่ยวหรานลากร่างอ่อนล้าและกระเป๋าเดินทางออกไปอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง ไม่มีใครอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ ส่วนอันมู่หรานก็กลับเข้าห้องไปนอนตั้งแต่ช่วงเช้ามืดแล้ว หากมีแขกมาก็จะโทรศัพท์เรียก อันเสี่ยวหรานเรียกรถแล้วมุ่งตรงไปยังสถานีตำรวจเมือง

เธอเลี่ยงช่วงเวลาเร่งด่วนได้ การเดินทางจึงราบรื่นมาก พอถึงหน้าสถานีตำรวจเมืองก็เป็นเวลาเจ็ดโมงสิบห้านาที อันเสี่ยวหรานดูเวลาแล้วเดินเข้าไปยังร้านอาหารเช้าข้าง ๆ สั่งชานมเนยหนึ่งที่กับขนมเปาซูหนึ่งลูก แล้วค่อย ๆ กิน เธอกินไม่มาก ยังไม่ทันกินหมดก็อิ่มเสียแล้ว ตอนนั้นเองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “เถ้าแก่ ขอข้าวแผ่นย่างชิ้นหนึ่ง”

อันเสี่ยวหรานรู้สึกว่าเสียงคุ้นหู พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นนายตำรวจหนุ่มหล่อคนเมื่อวานยืนอยู่ตรงหน้า

ลู่เฉินโจวเห็นเธอเช่นกัน เขาทักทายอย่างดีใจ “เป็นคุณนี่เอง บังเอิญจัง เจอกันอีกแล้ว ผมเป็นตำรวจที่เจอเมื่อวาน คุณยังจำผมได้ไหม”

อันเสี่ยวหรานพยักหน้า ไม่พูดอะไร แล้วลุกเดินออกจากร้านอาหารเช้าไป

ลู่เฉินโจวมองตามแผ่นหลังของเธอ พลางคิดในใจว่า ฝีมือดีขนาดนั้น หรือจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่สถานีตำรวจเมือง? ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลย? สวยทีเดียว แค่เย็นชาไปหน่อย

โจวเจียซู่เดินเข้ามาพอดี เห็นลู่เฉินโจวหันหน้าไปทางประตู แต่กลับไม่เห็นเขา จึงยื่นมือไปโบกตรงหน้าแล้วถามว่า “คิดอะไรอยู่”

ลู่เฉินโจวได้สติกลับมา “ไม่มีอะไร ว่าแต่ผอ.ผานโทรหาฉันตั้งแต่เช้าตรู่ บอกให้ดูแลเพื่อนร่วมงานใหม่ให้ดี” เขามองไปรอบ ๆ ก่อนโน้มไปกระซิบข้างหูโจวเจียซู่ “เขาบอกว่าเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติดที่เพิ่งกลับจากการแฝงตัว ไม่อยากทำงานปราบปรามยาเสพติดต่อแล้ว เลยยื่นเรื่องขอย้ายมาอยู่หน่วยสืบสวนคดีอาญาของเราเอง”

“แฝงตัวเหรอ...” โจวเจียซู่ลดเสียงลงเช่นกัน “คนที่แฝงตัวแล้วกลับมาได้อย่างปลอดภัย ล้วนเป็นคนไม่ธรรมดาทั้งนั้น ระวังตัวไว้หน่อย”

“ระวังอะไร” ลู่เฉินโจวเลิกคิ้ว “อย่าลืมสิ ตำรวจปราบปรามยาเสพติดเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตครอบครัวเราไว้ ตอนแรกฉันก็อยากทำงานปราบปรามยาเสพติดเหมือนกัน ผลคือดันคลี่คลายคดีหนึ่งได้ ผอ.ผานก็ยืนกรานให้ฉันมาทำงานสืบสวนคดีอาญา นี่มันจับเป็ดขึ้นคอนชัด ๆ”

“ถ้านายไปทำงานปราบปรามยาเสพติด ก็เท่ากับเสียฝีมือยอดนักสืบของนายไปเปล่า ๆ ผอ.ผานตาแหลมจริง ๆ รู้ว่าหัวไชเท้าแต่ละหัวควรเอาไปวางหลุมไหน” โจวเจียซู่หัวเราะพลางรับข้าวแผ่นย่างจากเขา

ทั้งสองคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย พลางเดินไปยังอาคารสถานีตำรวจเมือง ไม่ได้สนใจภาพลักษณ์เลยสักนิด ยังไงก็ไม่ได้ใส่เครื่องแบบตำรวจอยู่แล้ว

พอเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน ทั้งคู่ก็กินหมดพอดี ลู่เฉินโจวกลืนอาหารในปากลงไป พลางถามขณะเดินเข้าประตูว่า “น้องใหม่มาหรือยัง”

เสี่ยวติงซึ่งนั่งอยู่ตรงประตูลุกขึ้น สีหน้าซับซ้อนพลางส่งสัญญาณไปข้างใน ลู่เฉินโจวมองตามไป เห็นอันเสี่ยวหรานหันกลับมาแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “สวัสดีค่ะ หัวหน้าลู่ น้องใหม่อันเสี่ยวหราน มารายงานตัวค่ะ”

ลู่เฉินโจวชะงักฝีเท้า ชี้ไปที่เธอ “คุณ... ที่แท้คุณก็คือ...”

“ฉันเป็นน้องใหม่ของหน่วยสืบสวนคดีอาญาของเราค่ะ อันเสี่ยวหราน”

ลู่เฉินโจวใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขาผลักโจวเจียซู่ที่ยังยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ เบา ๆ แล้วพูดว่า “อ้อ อันเสี่ยวหรานใช่ไหม ยินดีต้อนรับ ผมเป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา สถานีตำรวจเมืองลี่ ลู่เฉินโจว ส่วนนี่รองหัวหน้าหน่วยโจวเจียซู่”

“สวัสดีค่ะ รองหัวหน้าโจว” อันเสี่ยวหรานยังคงสงบนิ่ง เมื่อเทียบกันแล้ว ลู่เฉินโจวกับโจวเจียซู่กลับดูเหมือนน้องใหม่เสียเอง

เสี่ยวติงรีบยกมือ “ผมชื่อเสี่ยวติง อยู่หน่วยหนึ่งครับ”

คนอื่น ๆ ยังมาไม่ถึง ลู่เฉินโจวเห็นอันเสี่ยวหรานยังลากกระเป๋าเดินทางมาด้วย จึงถามว่า “คุณไม่ใช่คนเมืองลี่เหรอ”

อันเสี่ยวหรานไม่อยากพูดเรื่องส่วนตัวมากนัก แต่เพิ่งมาทำงานวันแรก หากหัวหน้าถามแล้วไม่ตอบก็ดูไม่ค่อยสุภาพ เธอจึงตอบว่า “ฉันเป็นคนเมืองลี่ค่ะ แต่บ้านอยู่ค่อนข้างไกล เลยเอากระเป๋ามาด้วย ผอ.ผานหาบ้านให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” ตอนนี้ลู่เฉินโจวถึงนึกขึ้นได้ว่า สถานที่จับกุมซุนเหว่ยเมื่อวานดูเหมือนจะเป็นทางออกผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ ท่าทางเธอเพิ่งกลับประเทศเมื่อวาน วันนี้ก็มาเริ่มงานเลย ขยันจริง ๆ

คนในหน่วยทยอยมาถึง พวกที่อยู่ในที่เกิดเหตุจับกุมเมื่อวานเห็นอันเสี่ยวหรานต่างก็ดีใจมาก ฉินอวี่พูดว่า “ที่แท้คุณก็คือเพื่อนร่วมงานใหม่ ไม่น่าล่ะฝีมือถึงดีขนาดนั้น”

เจียงอี้เฉินกล่าวว่า “ดูท่าต่อไปหน่วยเราจะมีมือดีเพิ่มมาอีกคนแล้ว”

เซี่ยหมิงเซวียนถามว่า “เสี่ยวอัน มีแฟนหรือยัง คุณเก่งขนาดนี้ แฟนคุณต้องเก่งยิ่งกว่านี้แน่เลยใช่ไหม”

อันเสี่ยวหราน “......”

ลู่เฉินโจวกระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า “ไม่ต้องทำงานกันแล้วหรือไง กลับไปประจำที่ของตัวเอง อันเสี่ยวหราน ตรงนี้เป็นที่นั่งของคุณ ต่อไปก็อยู่หน่วยหนึ่ง ให้รองหัวหน้าโจวช่วยดูแลคุณ”

“ได้ค่ะ” อันเสี่ยวหรานตอบรับ แล้วเริ่มจัดข้าวของของตัวเอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป