วกกลับมาที่เรื่อง “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง”
ซ่งลิ่งซูตั้งคำถามขึ้นอีกข้อ “คุณคิดว่าเพื่อนของคุณถูกไล่เส้าเหมยทำร้าย พอเห็นไล่เส้าเหมยถูกทำร้าย เลยรีบร้อนมาเล่าให้เธอฟังงั้นหรือ?”
หลี่หงพยักหน้าหงึก ๆ
“แล้วทำไมไม่โทรหาเธอล่ะ?”
คำถามนี้ทำเอาหลี่หงถึงกับพูดไม่ออก
เขาอ้าปากค้าง
ซ่งลิ่งซูเสริมว่า “อย่าบอกนะว่าคุณไม่มีโทรศัพท์”
หลี่หงไม่เพียงมีโทรศัพท์ แต่ตอนนี้ยังถือมันอยู่ในมือด้วย
“ตามปกติ เวลาเราเจอศัตรูของเพื่อนประสบเคราะห์เข้า สิ่งแรกที่ควรทำก็คือโทรหาเพื่อนไม่ใช่หรือ? แต่คุณกลับไม่โทร ทำไมล่ะ?”
หลี่หงตอบเสียงแห้ง “เธออยู่โรงพยาบาล โทรไปไม่สะดวก... ผมกลัวว่าโทรไปเช้าเกินจะปลุกคนอื่น”
ซ่งลิ่งซูไม่ได้จับผิดคำแก้ตัวเหลวไหลของหลี่หงที่ว่าโทรศัพท์ไม่สะดวก
โทรศัพท์ไม่สะดวก แล้วไปหาเธอถึงที่สะดวกนักหรือไง?
เวลานี้โรงพยาบาลคงยังไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยมด้วยซ้ำ
เธอถามต่อว่า “รู้ไหมว่าเมื่อครู่ ตอนคุณพูดว่า ‘สมน้ำหน้า’ ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าคุณเป็นยังไง?”
หลี่หงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ตื่นตระหนก” ซ่งลิ่งซูพูด “หลังจากดีใจอยู่ชั่ววูบ คุณก็ตื่นตระหนกและหวาดกลัว คุณกำลังลนลานเรื่องอะไร กลัวอะไรอยู่?”
หน้าหลี่หงซีดเผือดลงทันที
ตอนนี้เขาเกลียดดวงตาคู่นี้ของซ่งลิ่งซูจริง ๆ ทำไมถึงมองอะไรได้เฉียบขนาดนี้
“ฉันแนะนำให้คุณพูดความจริง” ซ่งลิ่งซูกล่าว “ไม่ว่าคุณจะพูดหรือไม่ พวกเราก็จะสืบให้รู้เรื่องเพื่อนของคุณอยู่ดี คุณปิดบังแทนเธอไปก็ไม่มีประโยชน์”
เว้นเสียแต่ว่าคุณไม่เคยอยู่ในสายตาของตำรวจ
ไม่อย่างนั้น การปิดบังทุกอย่างก็ไร้ความหมาย
หลี่หงสงบสติอารมณ์ลง
เขาถอนหายใจยาว
“ผมจะพูด...”
“การตายของไล่เส้าเหมยไม่เกี่ยวกับผมจริง ๆ แต่ผมสงสัยว่าอาจเกี่ยวกับเพื่อนของผม”
ซ่งลิ่งซูถามทันที “ชื่ออะไร? เกี่ยวข้องกันยังไง?”
“เพื่อนคนนั้นชื่อกู้เจวียน เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่มัธยมต้น แล้วยังเรียนมัธยมปลายด้วยกัน ความสัมพันธ์เลยค่อนข้างดี แต่ก็แค่นั้นแหละ จะให้ผมฆ่าคนเพื่อเธอน่ะเป็นไปไม่ได้ ผมไม่ได้บ้า”
ซ่งลิ่งซูถามต่อ “ถ้าอย่างนั้น ใครเป็นคนฆ่า?”
หลี่หงยิ้มขื่น “ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร แค่รู้สึกกลัวนิดหน่อย”
ซ่งลิ่งซูถามอย่างเฉียบคม “คุณสงสัยว่ากู้เจวียนเป็นฆาตกร?”
หลี่หงรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่เธอ ตอนนี้เธออ่อนแอจนลุกจากเตียงไม่ไหวด้วยซ้ำ”
“กู้เจวียนมีลูกชายคนหนึ่ง ปีนี้อายุ 16 ชื่อซู่เจ๋อหาน ตัวสูงใหญ่”
“เขาโตมากับกู้เจวียน แม่ลูกสนิทกันมาก”
“แต่พ่อของเขา ซู่จวิน ไม่เอาไหน ชอบเล่นพนันดื่มเหล้าข้างนอก พอกลับบ้านก็หาเรื่อง กู้เจวียนทุกข์ทรมานจนทนไม่ไหว อยากหย่ามาตลอด”
“ตอนแรกซู่จวินไม่ยอม ต่อมาคงรำคาญขึ้นมา กู้เจวียนตอนนั้นมีปัญหาทางจิตใจแล้ว พูดง่าย ๆ ก็คือใกล้จะถูกบีบจนเสียสติ เขาคงกลัวว่าถ้าบีบเธอจนบ้าจริง ๆ นอกจากจะไม่ได้ประโยชน์แล้ว ยังจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย เลยยอมตกลง”
“ทั้งคู่ยื่นคำร้องขอหย่าเมื่อปีก่อน จากนั้นก็รอช่วงเวลาทบทวนการหย่า 30 วัน พอครบกำหนดก็หย่ากันได้อย่างเป็นทางการ”
“ลูกอยู่กับแม่ ส่วนทรัพย์สินในบ้านก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว”
“ลูกต้องเรียนหนังสือ บ้านเลยให้กู้เจวียน ส่วนเงินเก็บกับรถให้ซู่จวินเอาไป”
“ถึงจะยื้อกันมาหลายปี แต่ไม่ว่ายังไง ในที่สุดก็หย่ากันได้ ทุกคนต่างโล่งอก กู้เจวียนมีงานทำ ลูกก็โตแล้ว ทุกคนคิดว่าแค่เธอออกห่างจากผู้ชายคนนั้น ชีวิตก็คงค่อย ๆ ดีขึ้นได้”
เป็นความคิดเรียบง่ายธรรมดาของคนทั่วไป
พอพูดถึงตรงนี้ หลี่หงก็แทบกัดฟันกรอด
“หนีจากผู้ชายเลว ๆ หลุดพ้นจากขุมนรก เรื่องน่ายินดีแบบนี้พวกเราถึงกับอยากจุดประทัดฉลองให้เธอ ไม่รู้ยังไงไล่เส้าเหมยถึงรู้เข้า ทั้งที่เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอสักนิด แต่กลับว่างจัดจนต้องไปเกลี้ยกล่อมกู้เจวียนไม่ให้หย่า”
ซ่งลิ่งซูถาม “กู้เจวียนลังเลหรือ?”
“ไม่เลย เป็นไปได้ยังไง! แต่พอเกลี้ยกล่อมกู้เจวียนไม่สำเร็จ ไล่เส้าเหมยก็ไปเกลี้ยกล่อมซู่จวินต่อ ไม่รู้พูดอะไรกับเขา ซู่จวินถึงได้เปลี่ยนใจ”
“ทีนี้ก็ยุ่งเลย พอครบช่วงเวลาทบทวนการหย่า 30 วัน ซู่จวินกลับไม่ยอมหย่า กู้เจวียนเสียสติอยู่ตรงนั้น เกือบเอาหัวโขกกำแพงที่สำนักงานกิจการพลเรือน”
ซ่งลิ่งซูยังไม่เคยแต่งงาน แต่แค่ฟังก็รู้สึกอัดอั้นแทนแล้ว
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“หลังจากนั้นก็ยังตามรังควานกันต่อ เมื่อสองวันก่อนกู้เจวียนกรีดข้อมือฆ่าตัวตายที่บ้าน ยังดีที่เพื่อนบ้านเจอเข้า ถ้าช้ากว่านั้นอีกครึ่งชั่วโมงคงช่วยไม่ทันแล้ว”
ซ่งลิ่งซูขมวดคิ้ว “ซู่จวิน สามีของเธอตอนนี้มีปฏิกิริยายังไง?”
“ไม่มีอะไรเลย แสร้งทำเป็นห่วงแล้วไปเยี่ยม สุดท้ายโดนลูกชายต่อยจนต้องหนีไป ลูกชายเขาสงสารแม่ ตอนนั้นเลือดนองเต็มพื้น เด็กตัวโตขนาดนั้นกอดแม่ร้องไห้”
“ตอนกู้เจวียนถูกพาเข้าห้องฉุกเฉิน ลูกชายพูดว่า ถ้าแม่เป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว จะฆ่าไล่เส้าเหมยกับพ่อของเขา บอกว่ายังไงเขาก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ฆ่าคนแล้วไม่ต้องชดใช้ชีวิต ต่อให้ต้องชดใช้ เขาก็ยอม”
แน่นอนว่าตอนนั้นทุกคนคิดว่าเด็กแค่โกรธชั่ววูบ พูดไปอย่างนั้นเอง
ที่มากกว่านั้นคือทุกคนสงสารเด็กคนนี้
เขาเป็นเพียงเด็กอายุ 15 ปี มองดูแม่ต้องทนทุกข์ แต่ไม่รู้จะต้านทานความชั่วร้ายของโลกนี้อย่างไร ไม่รู้จะปกป้องแม่ได้อย่างไร
ไม่มีใครถือคำพูดของเขาเป็นจริงเป็นจัง ทุกคนทำได้เพียงปลอบใจ
แต่ตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน ไล่เส้าเหมยก็ถูกฆ่าจริง ๆ
หลี่หงจึงอดคิดกังวลไม่ได้
อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับกู้เจวียน แล้วซู่เจ๋อหานจะวู่วามลงมือฆ่าคนเข้าจริง ๆ เลย
หลี่หงเล่าต้นสายปลายเหตุได้ชัดเจนแล้ว
ซ่งลิ่งซูถาม “กู้เจวียนเพิ่งฟื้นจากการช่วยชีวิต ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล กลางคืนต้องมีคนเฝ้าใช่ไหม?”
“ใช่ ลูกชายเธออยู่โรงพยาบาล”
“ดี” ซ่งลิ่งซูพูด “รอเดี๋ยว”
ซ่งลิ่งซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะรายงานสถานการณ์ให้หัวหน้าทราบ
แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้อย่างกระอักกระอ่วนว่าเธอยังไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเซี่ยจาว
เซี่ยจาวขึ้นไปข้างบนแล้ว
ซ่งลิ่งซูกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนมา
มือข้างหนึ่งของหลี่หงถูกใส่กุญแจมือไว้กับราวแล้ว ที่จริงหนีไม่พ้นหรอก แต่เผื่อเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
ซ่งลิ่งซูยึดโทรศัพท์ของหลี่หงไว้ แล้วให้เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กำชับให้คอยจับตาดู อย่าคุยกับหลี่หง หากมีอะไรผิดปกติให้โทรหาเธอทันที
จากนั้นก็รีบไปหาเซี่ยจาว
เซี่ยจาวกำลังสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับไล่เส้าเหมยจากตำรวจท้องที่ ฟังจากคำบอกเล่าของหลี่หงเพียงคนเดียว ย่อมได้ข้อมูลไม่ครบถ้วน
ซ่งลิ่งซูเบียดเข้าไปในฝูงชนแล้วเรียก “หัวหน้าเซี่ย”
เซี่ยจาวเดินเข้ามา
ซ่งลิ่งซูกระซิบบอกสถานการณ์อย่างรวดเร็ว
พอได้ฟัง เซี่ยจาวก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ทันที
อย่าดูถูกเด็กหนุ่มวัย 15 ปี
เด็กวัยนี้รู้อะไรต่อมิอะไร ตัวสูงใหญ่ แข็งแรง แถมยังหุนหันพลันแล่นและคิดอะไรสุดโต่งได้ง่าย เป็นวัยที่ทำเรื่องอะไรได้ทั้งนั้น แม้แต่คณิตศาสตร์
“ถามหรือยังว่ากู้เจวียนนอนโรงพยาบาลไหน?”
“โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง” ซ่งลิ่งซูตอบ “วันนี้วันเสาร์ โรงเรียนหยุด ซู่เจ๋อหานน่าจะยังอยู่ที่โรงพยาบาล หัวหน้าเซี่ย ให้ฉันไปดูเดี๋ยวนี้ไหม?”
โทรศัพท์ไปไม่ได้ ถ้าเป็นเขาจริง โทรไปก็เท่ากับแหวกหญ้าให้งูตื่น
“ไม่ต้อง โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ครึ่งชั่วโมง ถ้าคุณไปจะเสียเวลาเปล่า”
อีกอย่าง ซ่งลิ่งซูยังไม่คุ้นกับพื้นที่แถวนั้น
เซี่ยจาวโทรหาเจ้าหน้าที่ในทีมคนหนึ่งที่กำลังรีบเดินทางมา
บ้านของเขาอยู่ใกล้โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง แม้ตอนนี้จะเดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่ให้เขาวกกลับไปก็ยังใกล้กว่าซ่งลิ่งซูออกเดินทางจากที่นี่
ระหว่างพูดคุย เจ้าหน้าที่นิติเวชและผู้ตรวจพิสูจน์หลักฐานทยอยมาถึง สวมชุดป้องกันเรียบร้อยแล้วจึงเข้าไปในที่เกิดเหตุทีละคน
สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมสืบสวนคดีก็ทยอยมาถึงเช่นกัน
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ