ชายคนนั้นดิ้นพราดอยู่กับพื้นเหมือนเต่าหงายท้อง แขนขาทั้งสี่ตะกุยไปมาอย่างสุดกำลัง
ดิ้นไปพลางร้องไปพลาง
“จับผมทำไม ผมไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย... คุณเป็นใคร...”
เขาดิ้นแรงไม่น้อย ซ่งลิ่งซูยกมือแตะเอวตามความเคยชิน แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ได้เข้าทำงานอย่างเป็นทางการ และไม่ได้ออกมาปฏิบัติภารกิจ จึงไม่มี handcuffs ติดตัว
จังหวะนั้น มือคู่หนึ่งก็ยื่นกุญแจมือมาตรงหน้า
ซ่งลิ่งซูชะงักไป
เธอเงยหน้าขึ้น มองแวบเดียวก็หลุดปากว่า “ผู้กองเซี่ย?”
เขาคือชายที่เกือบเดินชนชายคนนั้นเมื่อครู่
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ด้านนอกหมู่บ้าน และทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ความสนใจของเธอจดจ่ออยู่กับผู้ต้องสงสัย ซ่งลิ่งซูจึงเห็นเพียงรูปร่างคร่าว ๆ
แต่ตอนนี้ยืนประจันหน้ากัน เธอมองเห็นชัดแล้ว
ชายผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ผมสั้นเรียบร้อย หล่อเข้มดูแข็งแกร่ง
เธอเคยเห็นข่าวการคลี่คลายคดีอาญาร้ายแรงครั้งใหญ่ในเมืองอู๋ชวน คนที่ให้สัมภาษณ์ในตอนนั้นก็คือชายตรงหน้า
หัวหน้ากองคดีร้ายแรง หน่วยสืบสวนคดีอาชญากรรม กองบังคับการตำรวจเมืองอู๋ชวน เซี่ยจาว
อายุยังไม่ถึง 30 ปี แต่เป็นหัวหน้าชุดคดีร้ายแรงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของกองบังคับการตำรวจเมือง
และยังเป็นหัวหน้าโดยตรงของเธอในตอนนี้ด้วย
เซี่ยจาวใส่กุญแจมือชายคนนั้น ก่อนจะดึงเขาขึ้นมา
“ผมเซี่ยจาว คุณรู้จักผมด้วยหรือ?”
“ฉันเคยเห็นข่าวของคุณค่ะ ผู้กองเซี่ย สวัสดีค่ะ” ซ่งลิ่งซูยืนตัวตรง “ฉันซ่งลิ่งซู วันนี้เข้ารับตำแหน่งที่กองบังคับการตำรวจเมืองอู๋ชวนอย่างเป็นทางการ กำลังจะไปรายงานตัวค่ะ”
แววตาเซี่ยจาวเต็มไปด้วยความชื่นชม
“ผมอ่านประวัติของคุณแล้ว”
“คุณย้ายมาจากกองสืบสวนคดีอาชญากรรม สำนักงานตำรวจอำเภอชิงหยาง เคยทำคดีในพื้นที่มาหลายคดี บันทึกสำนวนก็ทำได้ดีมาก”
เซี่ยจาวหันไปมองอาคารด้านหลัง
แม้จะสูงเพียง 3 ชั้น แต่เมื่อครู่ซ่งลิ่งซูเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วต่อเนื่อง ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย ฝีมือไม่ธรรมดาเลย
เซี่ยจาวเสริมว่า “ทั้งฝีมือและความกล้าก็ดีมาก”
ชุดคดีร้ายแรงรับผิดชอบคดีฆาตกรรมและอาชญากรรมรุนแรง เป็นหน่วยปฏิบัติการแนวหน้า
เจ้าหน้าที่สืบสวนหญิงมีจำนวนน้อยมาก ชุดคดีร้ายแรงชุดหนึ่งอาจไม่มีสักคนด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่ทำงานสอบปากคำ จัดการเอกสาร หรือสอบถามผู้เสียหาย
ซ่งลิ่งซูผ่านงานภาคสนามระดับอำเภอมาแล้วหลายคดีร้ายแรง ก่อนจะย้ายขึ้นมาและได้เข้าชุดคดีร้ายแรงโดยตรง แสดงให้เห็นว่าเธอมีความสามารถทางวิชาชีพสูงมาก นับว่าหาได้ยาก
เซี่ยจาวยื่นมือออกมา “ยินดีต้อนรับนะ สหายซ่ง ผมเชื่อว่าคุณจะได้แสดงความสามารถและสร้างผลงานในหน้าที่การงานต่อจากนี้แน่นอน”
วันแรกของการทำงาน
หัวหน้าช่างอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
แถมยังวาดฝันก้อนโตให้เธออีกด้วย
ถ้าซ่งลิ่งซูยังไม่เริ่มงานล่วงหน้า ก็คงเสียมารยาทแล้ว
เซี่ยจาวลากชายที่ใส่กุญแจมือเข้าไปในหมู่บ้าน
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งลิ่งซูรีบเล่าสถานการณ์ให้ฟัง
“ฉันเช่าบ้านอยู่ในหมู่บ้านนี้ เมื่อกี้เห็นผู้ชายคนนี้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ชั้นบน ท่าทางร้อนตัวแล้วจะหนี เลยสงสัยว่าเขาอาจมีส่วนเกี่ยวข้องค่ะ”
ชายคนนั้นยังดิ้นไม่หยุด
“ไม่มี ผมไม่ได้ทำตัวร้อนตัว คุณพูดเหลวไหล!”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงหนี?”
“ผม...” ชายคนนั้นไม่ยอมรับ “จู่ ๆ ผมนึกขึ้นได้ว่ากำลังจะไปทำงานสาย จะวิ่งก็ผิดกฎหมายหรือไง?”
“การวิ่งไม่ผิดกฎหมายหรอก” ซ่งลิ่งซูว่า “แต่คุณพูดว่า ‘สมควรตาย ตายไปก็ดี’ แล้วก็รีบหนีไป เรียกยังไงก็ไม่หยุด แบบนี้น่าสงสัยต่างหาก”
ชายคนนั้นเบิกตากว้าง มองเธออย่างตกตะลึง
“คุณรู้ได้ยังไง?”
ตอนนั้นซ่งลิ่งซูไม่ได้อยู่ใกล้เขา และคำพูดไม่กี่ประโยคนั้นเขาก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา
เขาไม่ได้โง่ ต่อให้เป็นอย่างไรก็คงไม่พูดจาเยาะเย้ยต่อหน้าศพ
“ฉันเห็น ฉันอ่านปากได้”
วินาทีนั้น ไม่เพียงชายคนนั้นจะประหลาดใจ แม้แต่เซี่ยจาวก็ยังแปลกใจ
การอ่านปากไม่ใช่ทักษะที่เรียนกันได้ง่าย ๆ ไม่รู้ว่าซ่งลิ่งซูเริ่มเรียนทักษะนี้เพราะเหตุใด
ซ่งลิ่งซูหัวเราะเย็นชา “พูดมาเถอะ คุณมีเรื่องบาดหมางอะไรกับผู้ตาย?”
ชายคนนั้นถอนหายใจแล้วกัดฟัน
“เธอเป็นคนดีที่น่ารังเกียจ!”
คนดี โดยทั่วไปก็มีเพียงจิตใจเมตตา
แล้ว ‘น่ารังเกียจ’ จัดอยู่ในประเภทไหนกัน?
ที่เซี่ยจาวมาถึงที่เกิดเหตุได้เร็วขนาดนี้ เพราะเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านฝั่งตรงข้าม
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน คนอื่น ๆ ยังอยู่บ้าน พอได้รับโทรศัพท์แล้วกว่าจะเดินทางมาถึงก็ต้องใช้เวลา
ใครมาถึงก่อนก็ลงมือก่อน
เซี่ยจาวให้ซ่งลิ่งซูสอบปากคำชายคนนั้น ส่วนตัวเองไปสอบถามสถานการณ์จากตำรวจท้องที่ในที่เกิดเหตุ
ชายคนนั้นไม่ได้ปิดบังอะไร เขาเล่าออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“ผมชื่อหลี่หง อยู่ตึก 1”
“คนที่ตายชื่อไล่เส้าเหมย เป็นผู้ไกล่เกลี่ยของชุมชนเรา คุณตำรวจก็อยู่หมู่บ้านนี้เหมือนกัน คงเพิ่งย้ายมา ไม่อย่างนั้นคงรู้จักเธอ”
ซ่งลิ่งซูจดบันทึกอย่างรวดเร็ว “ฉันเพิ่งย้ายมาจริง ๆ ค่ะ เธอมีชื่อเสียงในหมู่บ้านหรือ?”
“มีสิ เป็นคนดีมีชื่อเสียงไปทั่ว” หลี่หงกล่าว “เธอคอยไกล่เกลี่ยเรื่องสามีภรรยาทะเลาะกัน ความขัดแย้งระหว่างเพื่อนบ้าน และปัญหาครอบครัว โดยเฉพาะปัญหาผัวเมีย ปีที่แล้วเธอยังได้รางวัลผู้พิทักษ์ยอดเยี่ยมด้วย”
จากนั้นหลี่หงก็ถุยน้ำลาย
สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ซ่งลิ่งซูฟังออกว่าหลี่หงพูดประชดอย่างชัดเจน “คุณหมายความว่ายังไง? เธอไกล่เกลี่ยข้อพิพาท มีปัญหาอะไรหรือ?”
“มีสิ ปัญหาใหญ่ด้วย!” หลี่หงว่า “เธอเหมือนคนป่วยเลย ขอแค่สามีภรรยาทะเลาะกัน ไม่ว่าจะเพราะอะไร เธอก็ไม่แยกแยะถูกผิด เอาแต่เกลี้ยกล่อมให้คืนดีกัน ไม่ยอมให้เลิกกัน คุณอย่าดูแค่ว่าหลังเธอไกล่เกลี่ยแล้ว คู่สามีภรรยาที่คิดจะหย่าแทบไม่มีใครหย่า แต่ไม่หย่าแล้วจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้หรือ?”
“บางคู่ก็มีทั้งความรุนแรงในครอบครัว นอกใจ ใช้ความเย็นชาใส่กัน เล่นการพนัน... สารพัดเรื่องเลวร้าย ไม่ดูแลลูก ไม่ดูแลผู้ใหญ่ในบ้าน เธอก็ยังเข้าไปเกลี้ยกล่อมสารพัดอย่าง ราวกับหย่าแล้วจะกลายเป็นคนชั่วร้ายที่สุดในโลก”
“ทำทุกอย่างเพื่อชื่อเสียงของตัวเองโดยไม่เลือกวิธี แบบนี้เรียกว่าทำความดีหรือ?”
“เธอมันไร้คุณธรรม!”
“ไร้คุณธรรมอย่างที่สุด!”
หลี่หงเดือดดาลด้วยความขุ่นเคือง
ซ่งลิ่งซูถาม “เธอเคยไกล่เกลี่ยเรื่องของคุณด้วยหรือ?”
“ไม่หรอก แต่เพื่อนผมคนหนึ่งจะหย่ากับสามี เพราะการไกล่เกลี่ยของไล่เส้าเหมย เพื่อนผมเกือบตาย ผมเลยคิดว่าพอเห็นไล่เส้าเหมยเกิดเรื่องตั้งแต่เช้า ก็รีบไปบอกเพื่อน ให้เธอดีใจสักหน่อย”
หลี่หงไม่คิดปิดบังเลยว่าเขาสะใจและยินดี สีหน้าฟ้องชัดเจน
ซ่งลิ่งซูพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ “ทีนี้พูดเรื่องของคุณบ้าง เมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้ คุณอยู่ที่ไหน?”
เมื่อครู่เธอไปดูที่เกิดเหตุมาแล้ว
ศพยังสดอยู่ เวลาตายที่แน่ชัดต้องรอให้แพทย์นิติเวชมายืนยัน แต่เธอก็พอคาดเดาได้ว่าเสียชีวิตในช่วงไม่กี่ชั่วโมงก่อนรุ่งสาง
ซ่งลิ่งซูกล่าว “เพราะเพื่อนคุณถูกเธอทำร้าย คุณจึงแค้นแทนเพื่อนและผูกใจเจ็บกับไล่เส้าเหมย เลยหาโอกาสฆ่าเธอหรือ?”
หลี่หงสะดุ้ง
“เปล่า เมื่อคืนผมทำงานกะดึก อยู่ที่โรงงานตลอด พอเลิกกะตอนเช้าก็เพิ่งกลับถึงหมู่บ้าน ถึงรู้ว่าไล่เส้าเหมยตายแล้ว เมื่อคืนผมไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านเลย”
“มีใครยืนยันได้ไหม?”
“แน่นอน” พอพูดถึงเรื่องนี้ หลี่หงก็ไม่ลนลานแล้ว “ในโรงงานเรามีกล้องวงจรปิดทุกที่ ยกเว้นห้องน้ำ แถมยังมีเพื่อนร่วมงานยืนยันได้ว่าผมไม่ได้ออกจากโรงงานตอนกลางคืน”
คำโกหกนี้ไม่มีประโยชน์ เพราะตำรวจต้องตรวจสอบอยู่แล้ว และเปิดโปงได้ง่ายมาก
ฟังดูแล้ว หลี่หงคงตัดออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยได้
“แล้วเพื่อนคุณล่ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
หลี่หงถอนหายใจยาว
“ยังอยู่โรงพยาบาล เป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย เพิ่งช่วยชีวิตกลับมาได้”