เดิมทีซ่งลิ่งซูสามารถแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จักได้ในคราวเดียว แต่วันนี้สถานการณ์พิเศษ จึงถูกแนะนำตัวซ้ำหลายรอบ
“นี่เฉินเหย่” เซี่ยจาวแนะนำชายหนุ่มผมเกรียนท่าทางกระฉับกระเฉงเป็นพิเศษ “นี่ซ่งลิ่งซู เพิ่งมารายงานตัวที่กองตำรวจอาชญากรรมวันนี้ เฉินเหย่ ฝากนายพาเสี่ยวซ่งไปเดินสอบถามตามบ้านในชุมชนที่เกี่ยวข้องกับผู้ตาย สำรวจความสัมพันธ์ทางสังคมของผู้ตายหน่อย”
“ได้ครับ”
เฉินเหย่ทักทายซ่งลิ่งซูอย่างกระตือรือร้น
“สหายซ่ง สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่กองตำรวจอาชญากรรม ต่อไปมีอะไรไม่เข้าใจก็ถามผมได้เลย”
ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ทุกคนก็ได้ยินข่าวว่ากองตำรวจอาชญากรรมจะมีตำรวจหญิงมาร่วมทีม ต่างพากันตื่นเต้นยินดี เพราะชายหญิงทำงานคู่กัน งานก็ไม่เหนื่อยนักนี่นา
พอเห็นตัวจริง ทั้งยังสาว สวย สดใสมีชีวิตชีวา ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้นยินดีเข้าไปใหญ่
เป็นคนหนุ่มสาวเหมือนกัน คุยกันไม่กี่ประโยคก็สนิทกันแล้ว
เฉินเหย่พาซ่งลิ่งซูเดินออกไป
เดินไปได้สักพัก จู่ ๆ เขาก็สบถว่า “ให้ตายสิ!” จนเกือบกระโดดโหยง
ซ่งลิ่งซูสะดุ้ง
อะไรของเขาเนี่ย?
กินลูกอมกระโดดได้เป็นอาหารเช้าหรือไง?
เฉินเหย่หันกลับมาทันที
“เสี่ยวซ่ง เธอชื่อซ่งลิ่งซูใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ” ซ่งลิ่งซูถามอย่างงุนงง “มีอะไรหรือคะ?”
“เธอ... ปีที่แล้วได้เข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนประยุกต์ระดับประเทศของตำรวจหรือเปล่า?”
ซ่งลิ่งซูพยักหน้า
“ว่าแล้วเชียวว่าทำไมชื่อถึงคุ้น ๆ นึกว่าแค่ชื่อกับนามสกุลเหมือนกันเสียอีก” เฉินเหย่ตื่นเต้น “เธอเป็นแชมป์ประเภทหญิงใช่ไหม?”
ซ่งลิ่งซูไม่คิดว่าเฉินเหย่จะพูดถึงเรื่องนี้
ชวนให้เขินอยู่เหมือนกัน
“ใช่ค่ะ”
เฉินเหย่ยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม
“แถมคะแนนยังสูงกว่าแชมป์ประเภทชายอีกด้วย นี่เป็นครั้งเดียวในประวัติศาสตร์การแข่งขันยิงปืนที่คะแนนของประเภทหญิงเหนือกว่าประเภทชาย ใช่เธอหรือเปล่า?”
“ค่ะ ฉันเอง”
ซ่งลิ่งซูไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร แต่ก็ยังถ่อมตัวอยู่บ้าง “แค่โชคดีค่ะ”
เฉินเหย่มองซ่งลิ่งซูด้วยสายตาชื่นชมอยู่หลายครั้ง
“นั่นไม่ใช่โชคดีหรอก เธอเก่งมากต่างหาก กองตำรวจอาชญากรรมของเราได้ของล้ำค่ามาแล้ว”
จากนั้นเขาก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี แฝงความสะใจอยู่เต็มเปี่ยม
“เดือนตุลาคม เมืองเราจะมีการแข่งขันชิงจ้าวแห่งปืน ประเภทผสมไม่แบ่งชายหญิง สองปีที่ผ่านมาแชมป์เป็นเจ้าหนุ่มจากกองตำรวจพิเศษคนหนึ่ง หยิ่งยโสสุด ๆ คราวนี้เธอต้องอัดเขาให้หมอบแน่ ให้เขารู้เสียบ้างว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีคนเหนือกว่า”
ซ่งลิ่งซูมีเส้นดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
นี่มันความภาคภูมิใจในหมู่คณะกับความอยากเอาชนะอะไรกันเนี่ย
เธอรู้สึกกดดันอย่างหนัก
แต่การแข่งขันครั้งนั้นก็เป็นผลงานชิ้นสำคัญในประวัติการทำงานของเธอจริง ๆ
แชมป์ประเภทหญิงทำให้เธอได้รับความชอบความดีความชอบส่วนบุคคลระดับสอง และยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธอได้ย้ายจากกองตำรวจอาชญากรรมระดับอำเภอมาประจำหน่วยคดีสำคัญของสำนักงานตำรวจเมืองอู๋ชวน
การเดินสอบถามเป็นงานที่ทั้งน่าเบื่อ จุกจิก และต้องอาศัยความอดทนกับความละเอียดรอบคอบ
จะว่าเป็นการงมเข็มในมหาสมุทรก็ไม่เกินจริง
แถมยังอาจงมเข็มสารพัดแบบขึ้นมาอีกด้วย
มีทั้งเล็กทั้งใหญ่ จริงบ้างเท็จบ้าง จนตาลาย แล้วต้องค่อย ๆ สาวเส้นใยแยกแยะออกจากกัน
กว่าจะกลับถึงสถานีตำรวจก็บ่ายสามโมงแล้ว
หัวหน้าแจ้งว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะประชุมหารือเบื้องต้น ให้ทุกคนรวบรวมข้อมูลดิบจากสถานที่เกิดเหตุ การชันสูตร การสอบถาม และกล้องวงจรปิดที่ได้ในช่วงเช้า เพื่อระบุข้อสงสัยและทิศทางการทำงานขั้นต่อไป
น่าสงสารซ่งลิ่งซู
แม้เธอจะไม่ได้มาจากถิ่นทุรกันดาร แต่ก็ต้องยอมรับว่าอุปกรณ์และสภาพแวดล้อมของสถานีตำรวจระดับอำเภอเทียบกับสำนักงานตำรวจเมืองไม่ได้เลย
เธอตามอาจารย์ชั่วคราวเข้าไปในห้องประชุม
มองซ้ายมองขวา
“พี่เฉิน สำนักงานตำรวจเมืองของเรามีสภาพแวดล้อมดีขนาดนี้เลยหรือคะ?”
อุปกรณ์ในห้องประชุมดูทันสมัยไปหมด
“เธอโชคดีต่างหาก” เฉินเหย่บอก “เพิ่งปรับปรุงเสร็จ ทุกอย่างใหม่หมดเลย”
ซ่งลิ่งซูพยักหน้า
เฉินเหย่พาเธอไปหาที่นั่ง
ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็มากันครบ
ผู้บังคับบัญชาระดับสูงสุดในการประชุมคือเฟิงคังผิง หัวหน้ากองบังคับการสืบสวนคดีอาชญากรรม ทำหน้าที่กำหนดทิศทางการสืบสวน ส่วนผู้ดำเนินการประชุมยังคงเป็นเซี่ยจาว
ตำรวจอาชญากรรม เจ้าหน้าที่นิติเวช เจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์หลักฐาน และเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ภาพทยอยมาถึง
เซี่ยจาวแนะนำซ่งลิ่งซูให้ทุกคนรู้จักก่อน
ทุกคนกล่าวต้อนรับ
จากนั้นจึงเริ่มประชุม
คดีนี้ไม่ได้ซับซ้อนนัก ออกจะเรียบง่ายเสียด้วยซ้ำ
ไล่เส้าเหมย อายุ 49 ปี หย่าร้างและใช้ชีวิตตามลำพัง ความสัมพันธ์กับครอบครัวตึงเครียด นอกจากลูกชายที่อยู่ต่างมณฑลซึ่งติดต่อกันเป็นครั้งคราวแล้ว แทบไม่ได้ติดต่อกับญาติคนอื่นเลย
ตอนนี้ลูกชายของไล่เส้าเหมยกำลังเดินทางมา คาดว่าจะถึงราว 22.00 น.
เนื่องจากปัญหาสุขภาพ ไล่เส้าเหมยจึงเกษียณก่อนกำหนด เธอเป็นเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยชุมชนที่มีชื่อเสียง
เมื่อเช้านี้เวลา 5.30 น. มีผู้พบเธอเสียชีวิตอยู่ในบ้าน
“เวลาตายของไล่เส้าเหมยอยู่ราวตีสาม” ฟางเยี่ยน แพทย์นิติเวชผู้ชันสูตรหลักกล่าว “คอผู้ตายถูกของมีคมบาด เสียชีวิตจากภาวะช็อกจากการเสียเลือด พูดง่าย ๆ ก็คือถูกปาดคอ”
“ที่เกิดเหตุมีเลือดออกปริมาณมาก รอยเลือดกระเซ็นเป็นบริเวณกว้าง บาดแผลลึกจนตัดหลอดเลือดใหญ่บริเวณคอขาด”
ฟางเยี่ยนหยุดไปครู่หนึ่ง “ที่สำคัญคือ หลังจากลงมือฟันครั้งที่ถึงตายแล้ว คนร้ายยังลงมือกรีดซ้ำหลายครั้ง เข้าข่ายใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุ”
“ถ้าฆ่าคนด้วยการปาดคอก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทรมานศพถึงขนาดนี้ วิธีการแบบนี้ไม่ใช่แค่ฆ่าคน แต่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความคิดแก้แค้นอย่างรุนแรง”
“เบื้องต้นประเมินว่าเป็นการฆาตกรรมเพราะความแค้น คนร้ายกับผู้ตายมีความขัดแย้งกันอย่างลึกซึ้ง”
ตอนแพทย์นิติเวชกับเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์หลักฐานเข้าไปในที่เกิดเหตุ ซ่งลิ่งซูกำลังตรวจสอบบริเวณโดยรอบอยู่ แต่ตอนเพิ่งพบผู้ตาย เธอได้เข้าไปในที่เกิดเหตุเพื่อดูว่ายังพอช่วยชีวิตได้หรือไม่
เธอเห็นเลือดเปื้อนทั่วพื้นและผนัง
เธอมีประสบการณ์สืบสวนคดีอาชญากรรมภาคสนามมาสี่ปี รู้ดีว่าการเสียเลือดมากขนาดนี้ไม่ได้เกิดจากบาดแผลธรรมดา
นี่คือคดีฆาตกรรมเพื่อแก้แค้น
ความเกลียดชังฝังลึกถึงกระดูก
ที่คนตายไม่ได้ถูกสับเป็นชิ้น ๆ น่าจะเป็นเพราะสภาพการณ์ไม่เอื้ออำนวย
คนร้ายเตรียมการมาแล้ว และเตรียมมาอย่างรอบคอบ
ไม่พบลายนิ้วมือ รอยเท้า หรือร่องรอยอื่นใดในที่เกิดเหตุ
เป็นชุมชนเก่า ประตูทางเข้าตึกก็ไม่มีกล้องวงจรปิด
ตีสามเป็นช่วงที่ทุกคนเหนื่อยล้าที่สุด หลังลงมือแล้ว คนร้ายเพียงแค่ไม่ออกทางประตูชุมชน หาแนวกำแพงสักแห่งปีนข้ามไป ก็หายลับไปในความมืดได้อย่างง่ายดาย
เฉินเหย่พลิกดูผลการสอบถามช่วงเช้า แล้วรายงานสถานการณ์
“ชื่อเสียงของผู้ตายมีทั้งด้านดีและด้านเสีย แตกออกเป็นสองขั้ว คำชมกับคำตำหนิปะปนกัน”
“คนส่วนใหญ่ประเมินผู้ตายในแง่ดี บอกว่าเป็นคนมีน้ำใจ ใจดี ใจกว้าง อะไรทำนองนั้น”
“แต่คนที่ประเมินผู้ตายในแง่ลบทั้งหมดมีจุดร่วมอย่างหนึ่ง พวกเขาเคยเป็นคู่กรณีที่ผู้ตายเข้าไปไกล่เกลี่ย โดยส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง”
“สาเหตุที่เกลียดผู้ตายก็คล้ายกัน คือคิดว่าเธอยุ่งเรื่องชาวบ้าน เอาแต่พูดโดยไม่ต้องรับผลที่ตามมา แล้วยื่นมือเข้าไปยุ่งกับชีวิตคู่ของคนอื่น”
“ภายนอกดูเหมือนช่วยให้ครอบครัวที่แตกร้าวกลับมาคืนดีกันได้หลายครอบครัว แต่แท้จริงกลับทำให้คนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในปลักตมสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เฉินเหย่กับซ่งลิ่งซูก็รู้สึกหดหู่
ทั้งยังรู้สึกโกรธด้วย
“จากคำบอกเล่าของคนที่เคยถูกไกล่เกลี่ย ไล่เส้าเหมยลงมือทำอะไรค่อนข้างไม่เลือกวิธี”
“อย่างเช่นใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับ ข่มขู่ด้วยเรื่องลูก ใช้งานเป็นเครื่องต่อรอง เอาพ่อแม่มาข่มขู่... แม้แต่เสนอวิธีที่ไม่ผิดกฎหมายแต่ไร้ยางอายให้อีกฝ่าย เช่น ตามตื๊อไม่เลิกรา...”
เฉินเหย่กับซ่งลิ่งซูถามคนตลอดทั้งบ่าย จนเข้าใจคำพูดของหลี่หงอย่างลึกซึ้ง
ตายได้ดี!
แต่เพราะหน้าที่การงาน พวกเขาจึงพูดออกมาไม่ได้
แน่นอนว่าซู่เจ๋อหาน ลูกชายของกู้เจวียนไม่ใช่คนร้าย เขาอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน คอยดูแลแม่อยู่ข้างเตียง
อย่างไรก็ตาม พอข่าวการตายของไล่เส้าเหมยไปถึงโรงพยาบาล อาการซึมเศร้าของกู้เจวียนก็ดีขึ้นมากแล้ว
เธอเกลียดซู่จวินผู้เป็นสามี แต่ก็เกลียดไล่เส้าเหมยด้วย
ซู่จวินคือปลักตมของเธอ ส่วนไล่เส้าเหมยเป็นคนที่ตอนเธอแทบจะปีนพ้นปลักตมและมองเห็นความหวังอยู่แล้ว กลับยืนอยู่นอกปลัก ใช้ไม้ทิ่มเธอกลับลงไปอีกครั้ง
หลังฟังทุกคนรายงาน เซี่ยจาวสรุปสถานการณ์
“ไม่พบร่องรอยการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ เบื้องต้นประเมินว่าเป็นฝีมือคนคุ้นเคย คนร้ายรู้จักไล่เส้าเหมยและฉวยโอกาสที่เธอไม่ทันระวังลงมือ เธอจึงไม่ทันตอบสนองและไม่ได้ขัดขืน”
“คนร้ายมีแรงมาก ลงมือรวดเร็วและเหี้ยมโหด อาจมีประสบการณ์เกี่ยวกับการชำแหละสัตว์”
“จากส่วนโค้งของบาดแผล คาดว่าคนร้ายสูง 175 ถึง 178 เซนติเมตร เป็นผู้ชาย”
ขั้นต่อไปคือคัดกรองผู้ชายทั้งหมดที่เคยปรากฏตัวอยู่รอบไล่เส้าเหมยและมีรูปร่างอยู่ในช่วงนี้
พูดจบ เซี่ยจาวก็มองทุกคน “มีอะไรต้องเพิ่มเติมอีกไหม?”
ตอนนี้ทุกคนยังไม่มี
จากนั้นจึงมอบหมายงาน
การงมเข็มในมหาสมุทรรอบใหม่ที่ละเอียดกว่าเดิมกำลังจะเริ่มขึ้น