เธอกับปืนคู่ใจ

ตอนที่ 5 จดหมายข่มขู่ เธอก็ควรตายเหมือนกัน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังประชุมเสร็จ เวลาก็บ่าย 4 โมง

เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องประชุม โทรศัพท์ของเซี่ยจาวก็ดังขึ้น

เขารับสาย ฟังอีกฝ่ายพูดพลางขมวดคิ้ว

“ได้ ผมทราบแล้ว”

หลังวางสาย เซี่ยจาวก็เรียกซ่งลิ่งซูไว้ “เสี่ยวซ่ง เฉินเหย่ พวกคุณไปโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งกับผมหน่อย”

ทั้งสองรีบเดินตามไป

เฉินเหย่ถามอย่างร้อนใจ “หัวหน้าเซี่ย เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“มีคนส่งจดหมายข่มขู่ให้กู้เจวียน”

“หา?”

ทุกคนรีบขึ้นรถ เฉินเหย่เป็นคนขับ เซี่ยจาวนั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วนซ่งลิ่งซูยึดเบาะหลังไว้คนเดียว

ที่ชั้นล่างของโรงพยาบาล พวกเขาพบลูกชายของกู้เจวียน

เป็นหนุ่มตัวโตสมวัยจริง ๆ

ซู่เจ๋อหานที่สูงใหญ่เหงื่อท่วมหน้าผาก เอาแต่ล่อกแล่กมองซ้ายขวาราวกับทำเรื่องไม่ดีมา

เซี่ยจาวเดินเข้าไปหา

“คุณคือซู่เจ๋อหานใช่ไหม? ผมเซี่ยจาว” เขายื่นบัตรประจำตัวให้ดู “เมื่อกี้คุณเป็นคนโทรหาผมใช่ไหม”

ซู่เจ๋อหานสะดุ้งก่อน จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย คล้ายกับโล่งใจขึ้นมา

“คุณตำรวจ” ซู่เจ๋อหานกล่าว “ในที่สุดพวกคุณก็มา”

“ไม่ต้องกลัว ค่อย ๆ เล่า”

พวกเขาไปคุยกันตรงโถงทางเดินที่เงียบสงัดและไม่มีคน

ซู่เจ๋อหานหยิบซองจดหมายออกมาจากกระเป๋า

“เมื่อเช้ามีตำรวจคนหนึ่งมาหาพวกเรา ถามเรื่องที่เกี่ยวกับไล่เส้าเหมย แล้วก็ให้เบอร์โทรของเขากับคุณไว้ เขาบอกว่าคุณเป็นหัวหน้าของเขา ถ้าหลังจากนี้มีเรื่องอะไร ก็โทรหาเขาหรือโทรหาคุณได้”

เซี่ยจาวพยักหน้า

ตอนเช้าเขามอบหมายให้ลู่ฟางจากหน่วยสืบสวนคดีอาญาไป เพราะบ้านอยู่ใกล้โรงพยาบาล

แต่โทรหาเขาเองก็ไม่เป็นไร

เด็กคงคิดว่าตำแหน่งสูงย่อมจัดการเรื่องได้ง่ายกว่า เลยโทรหาเขาโดยตรง

เซี่ยจาวหยิบถุงมือจากกระเป๋าแล้วรับซองจดหมายมา

บนซองไม่มีอะไรเขียนไว้

เมื่อเปิดออก ข้างในมีแผ่นกระดาษสีขาวอยู่หนึ่งแผ่น

บนนั้นเขียนไว้ 8 ตัวอักษร

“เธอก็ควรตายเหมือนกัน ไม่ช้าก็เร็ว”

ลายมือดูแปลกประหลาด ราวกับเด็กที่เพิ่งหัดเขียนหนังสือ หรือไม่ก็เขียนด้วยมือซ้ายเพื่อปกปิดตัวตน

นี่เป็นการข่มขู่คุกคามอย่างโจ่งแจ้ง

แต่ทำไมถึงเขียนว่า ‘เหมือนกัน’?

แปลว่ามีคนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว และตอนนี้มีอีกคน

ภาพไล่เส้าเหมยนอนจมกองเลือดพลันผุดขึ้นในใจของทุกคน

แต่กู้เจวียนกับไล่เส้าเหมยไม่ใช่เพื่อนกัน ซ้ำยังเป็นศัตรูกันด้วย

คนร้ายแบบไหนถึงได้เกลียดชังพวกเธอทั้งคู่?

เซี่ยจาวถาม “คุณได้จดหมายฉบับนี้มายังไง?”

ซู่เจ๋อหานกล่าวอย่างยังไม่หายหวาดหวั่น “มีคนสอดไว้ใต้ผ้าห่มของแม่ครับ เมื่อกี้ตอนผมเปลี่ยนผ้าห่มให้แม่ถึงเห็น”

“แม่คุณรู้หรือเปล่า?”

ซู่เจ๋อหานส่ายหน้ารัว “ไม่รู้ครับ ผมไม่กล้าบอกหมอพูดว่าแม่สภาพจิตใจเปราะบางมากตอนนี้ ทนรับเรื่องกระทบกระเทือนไม่ไหว ถ้าแม่รู้เข้า ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่อง”

เซี่ยจาวชมเขา

“คุณทำได้ดีมาก”

เมื่อเกิดเรื่องขึ้น เขายังสงบและมีสติ อย่างแรกคือไม่ปล่อยให้กระทบอาการของแม่ อย่างที่สองคือรีบโทรแจ้งตำรวจทันที

ซู่เจ๋อหานยังเป็นเด็กอยู่ ถึงจะหนักใจมาก แต่พอถูกชมก็อดเขินไม่ได้

เซี่ยจาวถามต่อ “ลองนึกดูนะว่าครั้งก่อนคุณเปลี่ยนผ้าห่มเมื่อไหร่?”

“เมื่อเช้าครับ” ซู่เจ๋อหานตอบอย่างมั่นใจ “ตอนเช้าผมเช็ดหน้าให้แม่ แล้วเผลอทำกะละมังน้ำหก เลยต้องเปลี่ยนผ้าห่ม”

ถ้าอย่างนั้น จดหมายข่มขู่ฉบับนี้ก็ต้องถูกสอดไว้ในผ้าห่มตอนกลางวัน

เซี่ยจาวกล่าว “เล่าเหตุการณ์ช่วงกลางวันให้ละเอียดตั้งแต่ต้น”

จากนั้นหันไปบอกเฉินเหย่ “ไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล”

เฉินเหย่รับคำแล้วออกไป

ซู่เจ๋อหานเริ่มทบทวนความจำ

กู้เจวียนพักอยู่ในห้องผู้ป่วยรวม 4 เตียง เตียงอีก 3 เตียงก็มีผู้ป่วยและญาติมาเฝ้าทุกเตียง

บรรยากาศในห้องผู้ป่วยหดหู่มาก นี่เป็นหอผู้ป่วยจิตเวช ทุกคนอาการไม่ค่อยดี จึงไม่มีใครมีอารมณ์จะพูดคุย

ซู่เจ๋อหานกล่าว “โรงพยาบาลกำหนดให้ผู้ป่วยแต่ละคนมีญาติเฝ้าได้แค่คนเดียว เตียงอื่น ๆ เลยมีคนเฝ้าแค่คนเดียว ตอนที่ผมอยู่ในห้องผู้ป่วย นอกจากหมอกับพยาบาลแล้ว ก็ไม่มีใครเข้ามาใกล้เลยครับ”

“ผมออกไป…เข้าห้องน้ำ 2 ครั้ง ตอนเที่ยงก็ไปรับอาหาร 1 ครั้ง แล้วก็…”

ซู่เจ๋อหานทบทวนดู เขาออกไปข้างนอกเพียงไม่กี่ครั้งเท่าที่จำเป็น แต่ละครั้งก็ใช้เวลาไม่นาน ส่วนใหญ่แล้วเขาเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ไม่ห่างไปไหนเลย

“อีกอย่าง แม่ผมมีสติรู้ตัวดีครับ” ซู่เจ๋อหานย้ำ “แค่ไม่ค่อยสบายใจ แล้วตอนเช้าพอรู้ว่าไล่เส้าเหมยตายแล้ว อารมณ์แม่ก็ดีขึ้นมาก ถ้ามีใครเข้ามา แม่ต้องรู้แน่”

แต่กระดาษแผ่นนี้ก็ไม่มีทางโผล่มาเองได้

เซี่ยจาวถาม “ระหว่างนั้นแม่คุณเคยออกจากห้องผู้ป่วยไหม เช่น ไปตรวจอะไรหรือเปล่า?”

ซู่เจ๋อหานตบหน้าผาก

“มีครับ มีจริง ๆ”

ตอนนี้ร่างกายของกู้เจวียนอ่อนแอมาก เดินไปตรวจเองไม่ไหว การตรวจหลายครั้งในช่วงกลางวันจึงต้องเข็นเตียงไปทั้งเตียง

ระหว่างทางต้องขึ้นลงชั้น เข้าไปในลิฟต์ และผ่านโถงทางเดิน

ช่วงกลางวันคนในโรงพยาบาลเยอะมาก

ทั้งโถงทางเดินและลิฟต์แน่นขนัด แม้แต่ในห้องตรวจเองก็มีผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่

ซู่เจ๋อหานทำหน้าเศร้า “ถ้าเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่แน่ใจแล้วครับ”

แม้หลายจุดจะมีกล้องวงจรปิด แต่ก็มีมุมอับอยู่ไม่น้อย ตอนคนเบียดเสียดกัน การสอดกระดาษแผ่นหนึ่งเข้าไปในผ้าห่มเป็นเรื่องง่ายมาก

เฉินเหย่รีบนำภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลมาให้

เซี่ยจาวให้ซู่เจ๋อหานดูด้วย

คนที่เข้าไปในห้องผู้ป่วยมีจำนวนจำกัด จุดสำคัญคือดูภาพตอนเข็นเตียงออกไปตรวจหลายครั้ง ว่าระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นบ้าง

โชคดีที่มีเตียงผู้ป่วยอยู่ด้วย กู้เจวียนจึงเป็นเป้าหมายที่เห็นได้ชัดมาก แค่จับตาดูคนรอบ ๆ ตัวเธอก็พอ

อย่างแรกคือดูว่ามีคนท่าทางน่าสงสัยหรือไม่

อีกอย่างคือดูว่ามีคนที่ซู่เจ๋อหานรู้จักหรือเปล่า

พวกเขาไล่ดูภาพจากกล้องทีละตัว ซู่เจ๋อหานแทบไม่กะพริบตา

น่าเสียดายที่แม้จะดูจนตาลาย ก็ไม่พบอะไรน่าสงสัย

เฉินเหย่กล่าว “ผมสอบถามฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลแล้ว ที่นี่มีมุมอับเยอะมาก ถ้าคนร้ายวางแผนมาอย่างดีและตั้งใจหลบซ่อน ก็ยากที่จะจับสังเกตได้”

คนคนนั้นไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่นาน แค่เดินสวนกับเตียงผู้ป่วยก็ทำสิ่งที่ต้องการได้แล้ว

หลังดูภาพจากกล้องจบ ซู่เจ๋อหานดูผิดหวังและกังวลอยู่บ้าง

“ไม่รู้เลยว่าเป็นใคร แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องการทำอะไร…”

ซู่เจ๋อหานลองคิดทบทวนไปมา แม่ของเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา นอกจากมีปัญหากับพ่อของเขาแล้ว ก็ไม่ได้ขัดแย้งกับใคร

“หรือว่าจะเป็น…พ่อผม?” ซู่เจ๋อหานลังเลขึ้นมากะทันหัน “คนที่ผมนึกออกว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุด ก็คือเขา”

มองดูให้ดี บนใบหน้าของซู่เจ๋อหานยังมีรอยแผลอยู่ เป็นแผลที่พ่อของเขาตบตีจนเกิดขึ้นเมื่อวาน

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาถูกซู่จวินตีอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อวานไม่เหมือนครั้งอื่น

เพราะเมื่อวานเขาตอบโต้ แม้จะถูกคนแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว แต่ซู่จวินก็โกรธจนแทบคลั่ง

ซู่จวินคิดว่าพ่อจะตีลูกก็เป็นเรื่องสมควร ตีแล้วก็ตีไป ลูกก็ต้องยอมรับไป

แต่ลูกชายกลับมาตีพ่อ แบบนี้จะยอมได้อย่างไร

กู้เจวียนทะเลาะกับเขาเรื่องหย่าจนบ้านแทบแตก ทำให้เขาไม่พอใจอยู่แล้ว

ลูกชายยังกล้าตอบโต้เขาอีก ยิ่งทำให้เขาเดือดดาล

ซู่เจ๋อหานกล่าว “พ่อคิดว่าแม่เป็นคนสอนผมเสียคน คอยพูดให้ผมมองพ่อในแง่ร้ายต่อหน้าผม ผมถึงได้ห่างเหินกับพ่อ เขาเป็นคนเลวมาก ไม่รู้ว่าจะคิดแก้แค้นแม่เพราะเรื่องนี้หรือเปล่า”

ตอนรุ่งสางวันนี้ ไล่เส้าเหมยถูกฆาตกรรม ตำรวจกำลังตรวจสอบคนที่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับเธอ

กู้เจวียนเคยมีปัญหากับเธอ แต่ทั้งกู้เจวียนและลูกชายก็ไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล

ซู่จวินเป็นฝ่ายได้ประโยชน์จากการไกล่เกลี่ยเรื่องของไล่เส้าเหมย ทั้งสองยืนอยู่ฝ่ายเดียวกัน ไม่มีแรงจูงใจให้ลงมือ ตำรวจจึงไม่ได้ติดต่อเขา

ตอนนั้นเอง เซี่ยจาวกล่าว “เบอร์โทรของซู่จวินคืออะไร? ติดต่อเขาหน่อย ผมจะคุยกับเขา”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป