คำพูดของลู่เสวี่ยซีไม่ได้สื่อสารผ่านทางสมอง แต่พูดออกมาตรง ๆ
จากมุมของเจียงเฉิง นั่นหมายความว่าลู่เสวี่ยซีกำลังคุยกับใครบางคน
แต่ "เจียงเฉิง" คนนั้นออกไปแล้ว ในห้องนี้มีแค่เธอคนเดียว
จนถึงตอนนี้ เจียงเฉิงถึงได้ตระหนักลึกซึ้งว่า ความลับของลู่เสวี่ยซีอาจมีมากกว่าที่เขาคิด
ทว่าไม่ทันที่เขาจะจมอยู่ในความโกรธแค้นตัวเอง เขาก็ได้ยินเธอเอ่ยชื่อเจียงฮั่น
"เป้าหมายอะไร? ลู่เสวี่ยซี! เธอจะทำอะไรกับคุณย่าและเจียงฮั่น?!"
"ลู่เสวี่ยซี! นั่นคุณย่าที่เห็นเธอเติบโตมาตั้งแต่เด็กนะ! เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!"
"เสวี่ยซี! เธอมีอะไรกล้ำกลืนฝืนใจหรือเปล่า... ลู่เสวี่ยซี! ปล่อยฉันออกไป! อ๊ากกก!!!"
ตุ๊กตาเด็กผู้ชายสุดเนี้ยบวางอยู่ในตู้กระจก เขานั่งบนเก้าอี้โซฟา สวมสูทลำลองตัวเล็ก ดูดีมีระดับ สีหน้ายังแฝงรอยยิ้ม
ตอนที่ลู่เสวี่ยซีให้ตุ๊กตานี้กับเขา เธอบอกว่าเธอรู้สึกว่าตุ๊กตาตัวนี้เหมือนเขามาก
เจียงเฉิงก็ชอบมาก จึงเก็บรักษามันอย่างดีมาตลอด
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะถูกขังอยู่ในตุ๊กตานี้ ต่อให้ตะโกนโหวกเหวกแค่ไหน เสียงก็เหมือนส่งออกไปข้างนอกไม่ได้
เจียงเฉิงไม่เข้าใจ เรื่องราวทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้
แม้ว่าช่วงนี้จะซวยมาตลอด เขาก็ไม่เคยสงสัยลู่เสวี่ยซีเลย
แต่ทว่า คนที่เขาทะนุถนอมประคบประหงมมาตั้งแต่เด็กอย่างเสวี่ยซี กลับมอบสิ่งที่โหดร้ายที่สุดให้เขา
เธอ ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้?