คำพูดของลู่เสวี่ยซีฟังดูไม่มีอะไรน่าสงสัยแม้แต่น้อย เจียงอิ๋งจึงพยักหน้าตามอย่างไม่รู้ตัว "ใช่ ๆ เลย!"
แต่คุณย่าเจียงกลับขมวดคิ้วขึ้นทันที
ถึงแม้หล่อนจะไม่ชอบที่เจียงสู่สู่ยุ่งกับเรื่องภูตผีปีศาจพวกนั้น และตัวหล่อนเองก็ไม่เคยเชื่อ แต่คนในบ้านต่างพูดว่าเจียงสู่สู่มีความสามารถนั้น
หล่อนก็พอจะยอมรับได้
ทว่า... หากนางรู้ล่วงหน้าว่าอิ๋งอิ๋งจะถูกลักพาตัว แต่กลับไม่พูดอะไรเลย ใจก็คงจะเย็นชาเกินไปแล้ว
เจียงอิ๋งเป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของนางนะ!
ต่อให้นางจะให้ยันต์คุ้มกายไว้ล่วงหน้า แต่อิ๋งอิ๋งยังเด็กนัก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพวกโจรลักพาตัวขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไร?
นางจะรับผิดชอบไหวหรือ?
คิดมาถึงตรงนี้ คุณย่าเจียงก็ยิ่งไม่ชอบเจียงสู่สู่มากขึ้นอีกหลายส่วน ถึงกับแฝงความรังเกียจเล็กน้อย
ลู่เสวี่ยซีรู้จักคุณย่าเจียงดีที่สุด เมื่อเห็นแววรังเกียจแวบผ่านนั้น ก็รู้ว่าตัวเองใส่ความได้สำเร็จ
แต่ไม่คาดคิดว่า เจียงหวยเพิ่งวางสายโทรศัพท์ และได้ยินคำพูดนางพอดี
ดวงตารูปดอกท้อที่เดิมเปื้อนรอยยิ้ม พลันมีน้ำแข็งจับ เพียงแค่มองนางเรียบ ๆ
"ใครบอกคุณว่าสู่สู่รู้ล่วงหน้าว่าเจียงอิ๋งจะถูกลักพาตัว? หล่อนบอกคุณหรือ?"
ลู่เสวี่ยซีได้ยินคำพูดของเจียงหวย ใจก็กระตุกวาบ
คำพูดพวกนั้นของนางหลอกคนแก่เด็กในตระกูลเจียงได้ก็จริง แต่ต่อหน้าเจียงหวยกลับใช้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ฝ่ายตรงข้ามเหมือนจะสามารถมองทะลุความคิดเบื้องหลังของนางได้ในชั่วพริบตา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทุกครั้งที่มองนางพร้อมรอยยิ้ม ล้วนทำให้นางรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังมองตัวตลก