เพราะเจียงอิ๋งยืนกรานไม่ยอมอยู่โรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ เจียงอวี่หมินและเหยาหลินจึงได้แต่พาเธอกลับบ้าน
พอเก็บของเสร็จเรียบร้อย กำลังจะออกเดินทาง ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมชุดนักบวชแบบประยุกต์ ผมเปียเล็ก ๆ แม้อายุยังไม่ถึงยี่สิบ แต่กลับทำท่าเหมือนคนแก่ ให้ความรู้สึกขัด ๆ พอถามว่า
“ท่านคืออารองของตระกูลเจียงใช่ไหม?”
เจียงอวี่หมินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เข้าใจว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
“คุณคือ…คนนอกที่เสวี่ยเสวี่ยเชิญ…เอ่อ เพื่อนนักเรียนคนนั้น?”
“ใช่ ผมเอง”
เจียงอวี่หมินกล่าวขอบคุณอีกรอบทันที
ครั้งนี้ถึงแม้จะอาศัยยันต์ที่หลานสาวให้มาช่วยคุ้มกันให้ปลอดภัย แต่ที่ตามหาคนเจอได้เร็วขนาดนี้ ก็ต้องขอบคุณคนตรงหน้านี่แหละ
“อารองเจียงไม่ต้องเกรงใจครับ คุณเจียงผู้บำเพ็ญกับผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แค่ช่วยเรื่องเล็กน้อย สมควรทำอยู่แล้ว”
พูดจบ ถูซิงจู๋ก็หยิบคิวอาร์โค้ดในมือถือขึ้นมา ยิ้ม ๆ บอกว่า “ท่านสแกนโค้ดนี้ก็พอครับ”
เผื่อเจียงอวี่หมินจะจำไม่ได้ ถูซิงจู๋ยังเตือนเขาเป็นพิเศษ “คุณเจียงผู้บำเพ็ญบอกว่าค่าใช้จ่ายให้มาชำระกับท่านโดยตรง เธอ…บอกเรื่องราคากับท่านแล้วใช่ไหมครับ?”
เจียงอวี่หมินชะงักอีกครั้ง แต่ก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องเงินหนึ่งล้านที่เจียงสู่สู่บอกตอนโทรหากัน ตอนนั้น เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบโอนเงินให้อีกฝ่ายทันที
หนึ่งล้านแลกกับความปลอดภัยของลูกสาวคนเล็ก เจียงอวี่หมินรู้สึกว่าไม่แพงเลย
หลังจากผ่านเรื่องครั้งนี้ เจียงอวี่หมินตัดสินใจว่าจะผูกมิตรกับคนในสำนักเซวียนเหล่านี้ให้มาก ๆ และจะไม่มีวันพูดว่าวิทยายุทธ์เป็นเรื่องหลอกลวงอีกต่อไป