คุณย่าเจียงมองหลานชายที่ตัวสูงพรวดขึ้นมา เงยหน้ามอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่ใช่แค่เพราะการกระทำของเขา แต่เพราะคำพูดของเขาด้วย
“แก... แกเป็นอาเฉิงจริง ๆ เหรอ”
เขา... เขากลับเรียกเสวี่ยซีว่าเป็นของนอกตำรา
ยังว่ายายแก่เลอะเลือนอีก??
นี่... นี่จะเป็นคำพูดที่ออกจากปากเจียงเฉิงได้อย่างไร
เมื่อได้ยินข้อกังขาของคุณย่าเจียง โจวโจวใจเต้นตุ้บตั้บ รู้ว่าการกระทำของตนเบี่ยงเบนจากคาแรกเตอร์เดิมอย่างชัดเจน เพิ่งจะคิดหาทางแก้ตัว ก็เห็นคุณย่าดูเหมือนจะโกรธจริง ๆ ถึงขั้นควักมือถือเตรียมกดโทรออก
“ฉัน... ฉันควบคุมแกไม่ได้แล้ว... ตอนนี้แกมันไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ฉันจะโทรหารองประธานเจียงคนที่สาม ให้เขากลับมาเดี๋ยวนี้ แล้วเรียกท่านอาของแกกลับมา ให้พวกเขาควบคุมแก!”
คุณย่าเจียงถามเช่นนั้น แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลานชายคนนี้อาจไม่ใช่ตัวจริง แม้แต่เรื่องลู่เสวี่ยซีก็ไม่เคยคิด
คุณย่าเจียงไม่ได้คิดมาก แต่การกระทำของเธอในสายตาโจวโจวกลับไม่ใช่แบบนั้น เขาคิดว่าตัวเองถูกจับได้แล้ว
ถึงไม่ถูกจับได้ ถ้าปล่อยให้คุณย่าเจียงเรียกคนมา คนอื่นในตระกูลเจียงอาจคิดไปถึงเรื่องการชิงร่างก็ได้
ใจเต้นแรง ณ ตอนนี้ไม่สนใจอะไรมาก พุ่งเข้าไปแย่งมือถือจากมือคุณย่ามาทันที
คุณย่าเจียงตกตะลึงอีกครั้ง เธอมองไปที่เจียงเฉิง แต่กลับเห็นหลานชายตรงหน้ามีสีหน้าดุร้ายแปลกตา เสียงพูดยิ่งจงใจกดต่ำเป็นคำเตือน