ระหว่างที่ถูกโจวโจวพากลับไป คุณย่าเจียงยังคงมีความหวังลึก ๆ อยู่ในใจ
บางที บางทีผีตนนั้นอาจจงใจหลอกเธอก็ได้
ไม่เกี่ยวกับเสวี่ยซีเลยสักนิด
หลัก ๆ คือเธอรับไม่ได้จริง ๆ ว่าเรื่องแบบนี้เสวี่ยซีจะทำลงไป
ทว่าเมื่อเธอเห็นลู่เสวี่ยซีเดินตรงมาหาเธอในอพาร์ตเมนต์ ใจของคุณย่าเจียงก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก
"เสวี่ยซี... เป็นเธอจริง ๆ หรือ ฉันเอง ย่าของเธอนะ..."
"เสวี่ยซี เธอพูดสิ บอกฉันมาว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้!"
"เสวี่ยซี!!"
แต่ลู่เสวี่ยซีเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูดเลยสักคำ ทำเพียงเหลือบมองตุ๊กตาในมือโจวโจวอย่างไม่ใส่ใจ
แล้วก็ไม่ได้รีบรับไป แต่ยกมือขึ้นตบหน้าโจวโจวฉาดใหญ่หนึ่งที
ท่าทางเย็นชารังเกียจนั้น ไม่หลงเหลือเค้าเดิมที่เคยอ่อนโยนว่าง่ายต่อหน้าคุณย่าเลยแม้แต่น้อย
คุณย่าเจียงมองจนอึ้งไป
โจวโจวก็ถูกตบจนงง ปฏิกิริยาแรกคือจะโมโห
ก็เห็นลู่เสวี่ยซีจ้องเขม็งมาทางเขาอย่างเย็นชา "วันนี้แกเกือบทำเรื่องใหญ่ของฉันพัง!"
โชคดีที่ระบบสามารถชิงร่างระยะไกลได้ แค่ใช้พลังงานมากหน่อย อย่างตอนที่เกิดกับหลูโหย่วอวี๋ ยังต้องแน่ใจว่าคนกับตุ๊กตาอยู่ที่เดียวกัน
คำเดียว ก็ทำให้โจวโจวพูดไม่ออก
ลู่เสวี่ยซีไม่สนใจเขาอีก รับตุ๊กตามาจากมือเขา ตรงไปที่ห้องตุ๊กตา จากนั้นก็บรรจงวางตุ๊กตาคุณย่าเจียงไว้ข้างตุ๊กตาเจียงเฉิงอย่างประณีต