ลู่เสวี่ยซีรู้มาตลอดว่า ระบบต้องการโชคชะตาของตระกูลเจียง
ทุกครั้งที่ดึงโชคชะตาจากคนตระกูลเจียง ระบบจะหักไปครึ่งหนึ่ง
ระบบเคยบอกว่า หลังจากถูกดึงโชคชะตาไป คนตระกูลเจียงจะซวยอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ช่องว่างของโชคชะตาที่ถูกดึงไป จะถูกเติมเต็มทีละนิดจากโชคชะตาของตระกูลเจียง
นี่คือเหตุผลที่ตลอดหลายปีมานี้ เธอดึงโชคชะตาจากคนตระกูลเจียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่พวกเขาก็ไม่ได้ซวยตลอดไป
จากจุดนี้ก็พอเห็นได้ว่า โชคชะตาของตระกูลเจียงนั้นยิ่งใหญ่ขนาดไหน
แม้ลู่เสวี่ยซีจะชอบการใช้ประโยชน์แบบยั่งยืนนี้ แต่การที่เจียงหวยไล่เธอออกจากตระกูลเจียง รวมถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจียงฮั่น เจียงเฉิง หรือแม้แต่ยายเฒ่าเจียง ทำให้เธอรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังค่อยๆ หลุดจากการควบคุมของเธอ
"สู้อุตส่าห์ประจบเอาใจแทบตาย แต่ดึงโชคชะตามาได้แค่นิดเดียว สู้ฉวยโอกาสชิงโชคชะตาของตระกูลเจียงมาในคราวเดียวไม่ดีกว่า"
พอตระกูลเจียงหมดโชคชะตา ต่อให้เป็นเจียงหวยหรือเจียงสู่สู่ ก็ไม่สามารถทำตัวสูงส่งเหมือนตอนนี้ได้อีก
"ระบบ ฉันรู้ว่าแกต้องมีวิธี"
ก็เหมือนเมื่อก่อนที่ระบบบอกว่าต้องเพิ่มค่าความประทับใจถึงจะดึงโชคชะตาได้
แต่ตั้งแต่หลายเดือนก่อน การใช้ตุ๊กตาแฝดสลับวิญญาณคนเป็น หรือใช้ตุ๊กตาสลับร่างชิงร่างโดยตรง ล้วนไม่ต้องทำตามเงื่อนไขค่าความประทับใจ ก็สามารถดูดโชคชะตาของอีกฝ่ายจากระยะไกลได้
ระบบของเธอกำลังแข็งแกร่งขึ้น