คุณย่าเจียงไม่รู้ว่าหลานชายจู่ ๆ จะพามาคุยตามลำพังทำไม ถึงในใจจะผิดหวังกับหลานชายคนนี้อยู่บ้าง แต่พอเห็นเขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก็อดใจอ่อนลงเล็กน้อยไม่ได้
กำลังจะตอบตกลง มือกลับถูกลู่เสวี่ยซีบีบแน่นขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้ลู่เสวี่ยซีใจเริ่มไม่ดี แม้ไม่รู้ว่าเจียงหวยจะทำอะไร แต่ด้วยวิธีของเจียงหวยแล้ว เธอก็อดกังวลไม่ได้จริง ๆ
หากถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง ต่อให้ภายหลังยังไปมาหาสู่กันได้ แต่ฐานะก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
วินาทีนี้ เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ
เธอไม่อยากให้คุณย่าไป
“คุณย่า... ช่างเถอะค่ะ ตามที่พี่หวยบอกก็แล้วกัน หนูไม่เป็นไร ต่อให้ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเจียง หนูก็จะกตัญญูกับคุณย่าเหมือนเดิม ยังจะกลับมาเยี่ยมคุณย่าบ่อย ๆ...”
ลู่เสวี่ยซีเบ้าตาแดง แต่กลับพยายามยิ้มออกมา ดูเหมาะสมและรู้ความ
เจียงสู่สู่มองลู่เสวี่ยซี ไร้อารมณ์ วิจารณ์ในใจ——
เธอยังชอบการแสดงแบบของชาชามากกว่า
คุณย่าเจียงกลับมองแล้วใจแทบสลาย ในใจยิ่งหนักแน่นที่จะให้เสวี่ยซีอยู่ต่อ
“ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่คุณย่ายังอยู่ ใครก็อย่าคิดจะไล่หนูออกจากบ้านหลังนี้!”
เจียงหวยไม่โต้เถียงอะไรกับคุณย่าเจียง ก้าวไปข้างหน้า จับรถเข็นของคุณย่าเจียง เข็นพาคนไปยังห้องรับรองข้างอีกฝั่งเพื่อพูดคุย
คนทางนี้ต่างก็อยากรู้ว่าเจียงหวยอยู่ ๆ จะไปคุยอะไรกับคุณย่าตามลำพัง แต่ต่อให้ในใจอยากรู้แค่ไหน สีหน้าก็ยังเป็นท่าทีสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน
ผ่านไปประมาณห้านาที จู่ ๆ ทุกคนก็ได้ยินเสียงบางอย่างถูกทุบแตกดังมาจากห้องรับรองข้าง