เรื่องของเจียงจ้านตกลงกันได้แล้ว ไป๋จู้ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เตรียมจะถอนตัว แต่ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเจียงสู่สู่พูดขึ้นว่า
“พี่ชายร่วมสำนักอุตส่าห์มาแล้ว ไหน ๆ ก็ช่วยรักษาขาให้คุณย่าด้วยแล้วกัน”
พอเจียงสู่สู่พูดประโยคนี้ออกมา คนตระกูลเจียงที่อยู่ตรงนั้นก็พากันอึ้งไปอีกครั้ง
โดยเฉพาะคุณย่าเจียง
นางแทบจะสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไป
เจียงสู่สู่ถึงกับเป็นฝ่ายเสนอจะช่วยรักษาขาให้นาง!!!
วันนี้ดวงอาทิตย์ต้องขึ้นทางทิศตะวันตกเป็นแน่!
แต่ปากก็เอาแต่เรียกนางว่าคุณย่า คนนี้ก็คือเจียงสู่สู่ไม่มีผิด
คุณย่าเจียงรู้สึกประหลาด ๆ ทั้งดีใจที่นางยังคิดถึงปู่ แต่ก็อยากปฏิเสธแข็ง ๆ เพราะนางใช้คำเรียกไม่ใหญ่ไม่โต
ในใจคิดอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็พูดคำปฏิเสธไม่ออก
ถ้ารักษาให้หายดีได้ ใครจะอยากนั่งรถเข็นตลอดไปกัน
ความหยิ่งทะนงในอดีตของนาง เกือบครึ่งหนึ่งพังทลายลงกับขาคู่นี้
ไม่อย่างนั้นตอนนั้นนางคงไม่เห็นแก่ที่ลู่เสวี่ยซีคอยปรนนิบัติดูแลนางจนดี แล้วถึงได้มองลู่เสวี่ยซีด้วยสายตาที่ต่างออกไป
คุณย่าเจียงสะกดใจไม่ให้มองเจียงสู่สู่ ได้แต่จ้องไป๋จู้ที่อยู่ตรงหน้า
นางเพิ่งเห็นฝีมือของเขามาเมื่อกี้
แค่เอามือแตะ ๆ ปากก็ท่องคัมภีร์บทหนึ่ง แล้วสีหน้าหลานชายก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
งั้นนางก็น่าจะ...
คิดว่าอาจจะได้ยืนขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของคุณย่าเจียงที่มองไป๋จู้ก็เจือความกระตือรือร้นขึ้นมา