ห้องของเจียงจ้านอยู่ชั้นบนสุดตรงมุมสุดของทางเดิน เป็นห้องสวีทแบบเดียวกัน ด้านนอกเป็นห้องหนังสือเล็ก ๆ ในห้องหนังสือมีชั้นหนังสือสไตล์วินเทจเพียงชั้นเดียว และโต๊ะยาวอีกหนึ่งตัว
บนชั้นเล็ก ๆ ของโต๊ะมีขวดใสบรรจุเม็ดสีธรรมชาติหลากสีสัน บางส่วนยังคงสภาพเป็นก้อนแร่อยู่เลย
เจียงสู่สู่ไม่ได้มีความรู้เรื่องเม็ดสีเท่าไหร่ กวาดตามองแวบเดียวก็จำได้แค่ชาดแดงกับปะการัง และลาพิสลาซูลีซึ่งเป็นของธรรมดาสองสามอย่าง
นอกหน้าต่างแดดจ้า แสงอาทิตย์ส่องลอดเข้ามาครึ่งห้องพอดี
สาเหตุที่แค่ครึ่งเดียวก็เพราะม่านของเขาปิดไว้ครึ่งดวง
เขากำลังยืนวาดภาพอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างแสงและเงา
ภาพวาดอยู่ในบริเวณสว่าง ส่วนตัวเขาอยู่ในเงามืด
นี่คือฉากที่เจียงสู่สู่เห็นตอนเปิดประตูเข้ามา
อาจเป็นเพราะไป๋จู้บรรเทาความเจ็บป่วยทางร่างกายของเขาจนทำให้เกิดแรงบันดาลใจ ตอนนี้ดวงตาของเขาทอประกายมืดมนจับจ้องไปที่ผืนผ้าใบ แต่ท่าทางการวาดกลับดูอิสระ เพียงไม่กี่ฝีแปรงก็วาดปลาตัวเล็ก ๆ ขึ้นมาสองสามตัว
เจียงสู่สู่ยืนรออยู่ข้าง ๆ สักพัก เห็นเขายังคงวาดปลาตัวเล็กอย่างเนิบนาบอยู่ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จึงถามเขาตรง ๆ ว่า
“ตุ๊กตาตัวแทนเด็กสวรรค์ของนาย ใครเป็นคนทำให้”
ปลายพู่กันที่เจียงจ้านใช้ระบายปลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แล้วก็เปลี่ยนเป็นจับพู่กันด้ามใหม่มาเติมสีให้ปลาตัวเล็กของเขาต่อไป ราวกับไม่ได้ยินอะไรสักอย่าง
เจียงสู่สู่จึงพูดต่อว่า
“ฉันรู้ว่านายเพิ่งไม่ได้พูดความจริง นายไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนในบ้าน ฉันถึงถามนายตามลำพัง”
เหตุผลหลักก็เพราะท่านอาเป็นคนที่น่ารำคาญจริง ๆ