เมื่อได้ยินตัวเลือกที่สองที่เจียงอวี่เฉิงเสนอให้ เจียงอวี่หมินก็ตื่นตระหนกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาจึงเปล่งเสียงออกมาอย่างยากเย็น
“พี่…”
แม้จะเป็นชายวัยกลางคนร่างใหญ่ แต่ยามเรียกพี่ กลับมีแววน้อยใจเจืออยู่ด้วย
ทว่าเจียงอวี่เฉิงไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
“ถ้าแกตัดสินใจแยกออกไปอยู่กับเธอ หลังจากนี้ก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าพี่อีก”
เจียงอวี่เฉิงเป็นคนที่ยึดมั่นในหลักการอย่างยิ่งยวดมาแต่ไหนแต่ไร
ต่อให้วันนี้เป็นผู้หญิงอื่นคนใด เขาก็คงไม่รู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ถึงเพียงนี้
ในเมื่อรู้แก่ใจดีว่าเหยาหลินคิดอย่างไร ต่อจากนี้แม้เธอจะไม่ทำอะไรเลย เจียงอวี่เฉิงก็ไม่มีทางอนุญาตให้เธออยู่ในตระกูลเจียงต่อไป
ถ้าเจ้าสองไม่ยอมตัดใจจากภรรยาคนนี้ เขาก็จะตัดน้องชายคนนี้ทิ้งเสีย
เกิดเรื่องอย่างวันนี้ขึ้นแล้ว หากเจียงอวี่หมินยังใช้ชีวิตกับเหยาหลินต่อไปได้โดยไม่มีตะขิดตะขวงใจ เช่นนั้นน้องชายโง่เง่าแบบนี้เขาก็ไม่ต้องการแล้ว
พูดในแง่หนึ่ง สไตล์การบริหารของผู้นำตระกูลเจียงหลายยุคสมัยล้วนเหมือนกัน
หากตระกูลหนึ่งยอมประนีประนอมในเรื่องที่เกี่ยวกับศีลธรรมจรรยาเช่นนี้ ต่อไปก็จะทำลายหลักการใด ๆ ก็ได้
เรื่องนี้ วันนี้เขาจะเป็นคนตัดสินเด็ดขาด
เหยาหลินคาดไม่ถึงอย่างชัดเจนว่าเจียงอวี่เฉิงจะใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ เพื่อกำจัดเธอออกไป ถึงกับไม่ต้องการแม้แต่น้องชาย
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างยากเย็น มองบุรุษผู้เปี่ยมด้วยอำนาจราวกับเทพเจ้า แม้แต่ในยามนี้ ในใจเธอยังคงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่บ้าง
เจียงอวี่หมินจะไม่หย่ากับเธอ แม้แต่เพื่อลูก ตราบใดที่ยังไม่หย่า เธอก็ยังเป็นลูกสะใภ้รองของตระกูลเจียง