วันรุ่งขึ้น ลู่เสวี่ยซีใช้เวลาทั้งวันดึงโชคชะตาทั้งหมดที่สามารถถอนได้จากเป้าหมายที่เธอตีสนิทมาหลายปี
โชคชะตาทั้งหมดรวมถึงของตระกูลลู่ที่อยู่ในตัวเธอ ถูกส่งต่อให้ระบบทั้งหมด
วันที่สาม เมื่อมองตัวเองในกระจก ผิวหยาบกร้านเหลืองซีด แถมทั้งตัวยังแผ่กลิ่นอายซอมซ่อ ลู่เสวี่ยซีหลับตาลง บอกตัวเองว่า
"ทั้งหมดนี้ก็แค่ชั่วคราว"
ขอแค่จัดการเจียงสู่สู่ได้ สภาพตอนนี้ก็จะจบลงในไม่ช้า
เธอสวมหมวก แว่นกันแดด หน้ากากอนามัยจนมิดชิด แล้วเดินไปที่ห้องตุ๊กตา เหลือบมองตุ๊กตาสองตัวที่วางเรียงกัน คิดครู่หนึ่งก็หยิบตุ๊กตาคุณย่าเจียงใส่กระเป๋า
จากมุมมองของตุ๊กตาเจียงเฉิง ก็เห็นผู้หญิงประหลาดที่ห่อตัวมิดชิดยิ่งกว่าดารา จู่ๆ ก็พาคุณย่าไป ทำให้เขาตกใจแทบตาย
"แกเป็นใคร?! จะพาคุณย่าฉันไปไหน?! คุณย่า! ปล่อยคุณย่าฉันนะ! ไม่งั้นพาฉันไปด้วย!"
คุณย่าเจียงก็ร้อนใจไม่แพ้กัน "เจ้าจะพ้าข้าไปไหน? เสี่ยวเฉิง! เสี่ยวเฉิง! เจ้าอย่ากลัว คุณย่าไม่เป็นอะไรแน่ เจ้าอยู่นี่ดีๆ รอให้สู่สู่มาช่วยเจ้า..."
น่าเสียดายที่เสียงตะโกนของทั้งสอง ลู่เสวี่ยซีไม่ได้ยิน เหมือนกับที่ยายกับหลานไม่สามารถระบุได้จากรูปร่างหน้าตานี้ว่าเธอคือลู่เสวี่ยซี
สาเหตุหลักคือ ผู้หญิงตรงหน้า ผมแห้งกระด้าง ผิวที่เห็นภายนอกก็หยาบกร้านมาก
ดูยังไงก็ไม่เหมือนลู่เสวี่ยซี
ลู่เสวี่ยซีเอาตุ๊กตาคุณย่าเจียงไปด้วยก็เพื่อป้องกันไว้ก่อน พอจัดแจงตุ๊กตาเรียบร้อย ก็ออกจากห้องตุ๊กตา แล้วบอกโจวโจวที่อยู่ใกล้ๆ